20 χρόνια πόνου και μοναχικού αγώνα – Να μην χάσει τον γιο της όπως έχασε την κόρη της

3089

Ένας ατέρμονος Γολγοθάς για τη  Χαρίκλεια Παύλου, που αγωνίζεται  να μην χάσει τον 26χρονο γιο της  όπως έχασε την 23χρονη κόρη της

 

Του Χρήστου Χαραλάμπους

 

 

«Δε με νοιάζει και δε την φοβούμε την ταλαιπωρία… Με τα βάσανα που τράβηξα και τραβώ έπρεπε να ήμουν πεθαμένη, όμως είμαι ακόμα δυνατή και θα παλεύω μέχρι το τέλος, έστω και μόνη μου… Έχασα άδικα τη Γαλάτειά μου και τώρα το μόνο που θέλω είναι να μην χάσω και τον Βρυωνάκη μου…».

Είναι η σπαρακτική φωνή μιας γυναίκας που εδώ και είκοσι χρόνια ξεκίνησε να ανεβαίνει ένα δικό της Γολγοθά κι ακόμα τον ανεβαίνει… Είναι από τις περιπτώσεις που σε κάνουν να φέρνεις στο νου αυτό που είπε ο Καζαντζάκης… «Θεέ μου μη δώσεις στον άνθρωπο όσα μπορεί ν’ αντέξει..».

Επειδή όμως τα βάσανα και οι ταλαιπωρίες των ανθρώπων δεν έχουν μόνο την αιτία τους σε αυτό που μάθαμε και συνηθίσαμε να λέμε «Θεός» αλλά και σε πράξεις και παραλείψεις των ίδιων των ανθρώπων, του κράτους και των θεσμών, η κραυγή του πόνου και της αγωνίας της Χαρίκλειας Παύλου από τη Λεμεσό θα πρέπει να έχει αποδέκτη αυτούς αλλά και όλους εμάς τους ανώνυμους συνανθρώπους της.

Το τελευταίο «αγκάθι» πάνω στο οποίο πατά ακόμα η Χαρίκλεια βρέθηκε στο δρόμο της πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ο γιος της, ο Βρυώνης (26 χρονών σήμερα), που είναι και παιδί με ειδικές ανάγκες, εμφάνισε στο κεφάλι του ένα κουβάρι. «Ένα πράμα που το αφαιρούμε αλλά επανεμφανίζεται… πότε στο κεφάλι, πότε στον αυχένα και την τελευταία φορά στον σπόνδυλο» μας λέει η βασανισμένη μάνα και εξηγεί ότι οι γιατροί τόσο στην Κύπρο όσο και στην Αγγλία «μας είπαν ότι το πρόβλημα του Βρυωνάκη είναι από το άγχος και το μαράζι του που χάσαμε τη Γαλάτεια».

Κάθε φορά που γίνεται αφαίρεση του κουβαριού, όπως μας λέει, «όσο βρίσκεται στην Αγγλία δεν εμφανίζεται ξανά, αλλά μόλις έρθουμε στην Κύπρο το μωρό συνέχεια θέλει να χώνεται μέσα στο δωμάτιο και μετά από λίγες μέρες ξαναδημιουργείται τα κουβάρι και πάλι από την αρχή η ίδια διαδικασία και ταλαιπωρία τού πηγαινέλα στην Αγγλία…».

Η Χαρίκλεια μάς εξηγεί και εκφράζει την ευγνωμοσύνη της που «την πρώτη φορά που πήγαμε για θεραπεία στην Αγγλία όλα τα έξοδα τα κάλυψε η κυβέρνηση». Όμως όταν το πρόβλημα άρχισε να επαναλαμβάνεται, η κυβέρνηση σταμάτησε την οικονομική κάλυψη των εξόδων για νοσηλεία στην Αγγλία και υπέδειξε ότι θα πρέπει οι θεραπείες να συνεχιστούν στην Κύπρο.

«Όμως δεν έχω πλέον καμιά εμπιστοσύνη γι’ αυτό και συνεχίζω να έχω το μωρό μου στο νοσοκομείο στην Αγγλία… Έχασα την κόρη μου από λάθη των γιατρών στην Κύπρο, δεν θέλω να πάθω τα ίδια και με το γιο μου…» μας λέει, δικαιολογώντας την κίνησή της να ζητά τη συμπαράσταση και βοήθεια του κόσμου.

Με την απαραίτητη άδεια της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού η Χαρίκλεια κάνει έρανο προκειμένου να καλύψει και αυτή τη φορά τα έξοδα της παραμονής του παιδιού της στην Αγγλία. Ο έρανος λήγει την 31η Ιανουαρίου, οπότε ο Βρυώνης θα ξαναμπεί στο νοσοκομείο. Η όποια βοήθεια μπορεί να κατατίθεται στη ΣΠΕ Τραχωνίου-Κολοσσίου (2083250-6) ή στην Τράπεζα Κύπρου (357003907843)

3

Μέσα σε μια στιγμή είδε την κόρη της να σβήνει

 

Με τα λόγια της να κόβονται από τα δάκρυα, η Χαρίκλεια γυρίζει λίγα χρόνια πίσω και θυμάται πώς έγινε το κακό με την κόρη της που τότε ήταν 23 χρονών.

Η Γαλάτεια άρχισε από την ηλικία των 8 χρόνων να παρουσιάζει υπερβολικό βάρος, το οποίο αυξανόταν συνέχεια.

«Γέμιζε κιρσούς και οι γιατροί με καθησύχαζαν ότι δεν ήταν τίποτε σοβαρό… Μου έγραφαν μια κρέμα και μου έλεγαν να την τρίβω…Έγιναν ενδοκρινολογικές και άλλες εξετάσεις και τελικά χρειάστηκε να μπαινοβγαίνουμε στο Μακάρειο για τρία χρόνια. Η διάγνωση ήταν ότι έφταιγε ένα νεύρο στον εγκέφαλο γι’ αυτό και χρειάστηκε να πάμε και κάποιες φορές στην Αμερική για ειδικές θεραπείες».

Με τον καιρό βελτιώθηκε η κατάσταση του κοριτσιού, έκανε τακτικά εξετάσεις και δεν είχε κανένα πρόβλημα.

«Ήταν και πολύ καλή μαθήτρια η Γαλάτειά μου, παρά τις ταλαιπωρίες που τράβηξε, και σπούδαζε να γίνει κοινωνική λειτουργός για να βοηθά τον κόσμο που έχει ανάγκη… Ήθελε να γίνει όπως την κ. Γιαννούλα Χρίστου του Γραφείου Ευημερίας, η οποία βρισκόταν από την αρχή δίπλα μας και μας βοηθούσε».

Μια μέρα η Γαλάτεια παρουσίασε δύσπνοια, φούσκωσαν απότομα τα πόδια της και την μετέφεραν άρον άρον σε κλινική.

«Της έβαλαν μόνο οξυγόνο και γυρίσαμε σπίτι, όμως την επόμενη μέρα ξαναπαρουσίασε τα ίδια συμπτώματα και πιο έντονα και μέσα σε λίγες ώρες την χάσαμε… Έπαθαν βλάβη οι νεφροί, δεν δούλευε τίποτε πάνω της, αλλά δεν το κατάλαβαν…» λέει με φωνή που μόλις και ακούγεται για να συμπληρώσει ότι «ο χαμός της Γαλάτειας έγινε η αφορμή για να πάθει αυτό που έπαθε ο Βρυωνάκης μου, που ζει συνέχεια με την ταλαιπωρία και το φόβο…».

 

Οκτώ χρόνια στα δικαστήρια

 

Μετά το θάνατο της Γαλάτειας, η οικογένεια (η Χαρίκλεια δηλαδή γιατί ο πατέρας συγκλονισμένος από το χαμό του παιδιού του άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας) κινήθηκε νομικά και η υπόθεση για ιατρική αμέλεια εκδικάζεται στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού εδώ και οκτώ χρόνια.

«Συνέχεια γίνονται αναβολές κι εγώ όποτε έρχομαι στην Κύπρο μπαινοβγαίνω στα δικαστήρια χωρίς αποτέλεσμα… Ώρες-ώρες χάνω την υπομονή μου και λέω να πάω να κάτσω έξω από το γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα και να φωνάζω κι ας με κλείσουν φυλακή… Πόσα χρόνια για να δικαστεί η υπόθεσή μου…».

Εκφράζοντας την αγανάκτησή της η γυναίκα διευκρινίζει πως «δεν το κάμνω για να πάρω λεφτά γιατί την κόρη μου δεν μπορώ να την φέρω πίσω… Το κάνω για να είναι οι γιατροί πιο προσεκτικοί, πιο σχολαστικοί όταν εξετάζουν για να κάμνουν και σωστή διάγνωση και να προλαβαίνουν τα χειρότερα…».

Σχολιάστε

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.