Γραμμές της Ελένης Σωφρονίου Στρατή

ΓΡΑΜΜΕΣ

ΝΕΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ

Ελένη Σωφρονίου Στρατή

 

Δίχως αύριο

Ψιθυρίζουν σε μια χούφτα ονείρου

δροσερές αναμνήσεις χαράς

και τα χείλη τρεμάμενα

στη βουβή των χαδιών τη λαχτάρα,

ψηλαφίζουν της μέθης τα ρίγη.

 

Κρύβει ο ήλιος των συγνέφων το ξέσπασμα

σε μεταξωτή, κατακόκκινη φόδρα

και χορεύει αφράτο το κύμα

σαν καταγάλανη γοργόνα

λουσμένη σε μαργαριταρένιες σταγόνες.

 

Κάπου ανάμεσα στο φως,

χρυσίζουν της ζωής τα κουδούνια

και μέσα στ’ απόμερα σοκάκια

των δύσβατων λογισμών,

σε κοιτάζω βαθιά μέσα στ’ άπειρο

σ’ αγκαλιάζω σφιχτά, δίχως αύριο

και το ξέρω, υπάρχεις ακόμα!

 

Θα έρθω

Πορφυροί ήχοι χαρακώνουν το μουδιασμένο πέλαγο

λαμπαδιάζουν το ασημένιο αντιφέγγισμα του φεγγαριού

και μι’ ανεξήγητη πνοή απ’ το νεύμα σου,

ξαγρυπνά με τους άγρυπνους νόμους της φύσης.

 

Θα έρθω. Μην τύχει και φύγεις.

Θα έρθω, να δω ‘κείνα τα ίδια μάτια

που φρουρούσαν τους ανέμους,

μην και αρπάξουνε το φως

και φύγουν σ’ άλλα μέρη.

 

Θα έρθω. Μην τύχει και φύγεις.

Να με νανουρίσεις με τον ήχο μιας τρομπέτας

μες στις αγκάλες του παραδείσου.

Να μου μιλήσεις έτσι ως μιλούνε στα παιδιά

μες στο βαθύ της νύχτας.

 

Θα έρθω. Μην τύχει και φύγεις.

Ξανά να μου κρατάς το χέρι

καθώς θα γέρνω το στενό

εις τ’ άγνωστο να πάμε.

 

Θα έρθω. Να με καρτεράς

κάτω απ’ τη σκιά

μιας διψασμένης Ανατολής.

Να με καρτεράς,

να πιούμε τη γουλιά της γαλήνης

να ξεδιψάσουμε μαζί τη Δύση μας!

 

Θα έρθω.

Κι αν τύχει και φύγεις,

θα μείνω εκεί να καρτερώ

την άπιαστη μορφή σου!

 

Λέξεις

Θα χαθείς. Κάποια στιγμή θα χαθείς

μες στη βοή του αέρα,

μέσα στους ήχους της μέρας,

θα χαθείς.

Μα θα ‘χω τις λέξεις,

θα ‘χω τις λέξεις να στάζουν αρώματα,

μέσα από τα Άλφα τους μέσα από τα Ωμέγα τους.

Θα τις απλώνω μέσα στο μισοσκόταδο

να μου υφαίνουν συντροφιές,

στρωσίδια μαλακά για τους σκληρούς χειμώνες.

Θα χαθείς. Κάποια στιγμή θα χαθείς

πέρα απ’ το φως της Ανατολής

πέρα απ’ το σκοτάδι της Δύσης.

Μέσα σ’ εκείνους τους αιθέρες

που φυτρώνουν μονάχα τα ανέφικτα.

Μα εγώ θα ‘χω τις λέξεις

να μου μουρμουρίζουν τα βήματά σου,

να μου ζωγραφίζουν τα μάτια σου

να με πνίγουν με τα χέρια των αγκαλιών σου.

Θα χαθείς. Μα τι μ’ αυτό;

Εγώ θα ‘χω τις λέξεις

να σε φέρνουν πάλι εδώ,

μέσα από το σύρμα ενός τηλεφώνου

πίσω από μια ανοιγμένη πόρτα,

πάνω στο σούρουπο μιας βεράντας.

Να σε φέρνουν μες στου Φθινοπώρου την ομίχλη

μες στα φύλλα εκείνου του χρυσαφένιου Σεπτέμβρη

μέσα στο κλάμα του ανέμου της φυγής.

Θα χαθείς. Μα τι μ’ αυτό;

Εγώ θα ‘χω τις λέξεις

ριζωμένες μέσα στα μονοπάτια της πιο βαθιάς παρουσίας

να μου μιλούν για σένα,

να μου μιλούν για μας,

να συλλαβίζουνε τους ήχους της αγάπης.

Και ναι,

να το θυμάσαι,

δεν θα χαθείς ποτέ,

γιατί θα ‘χω τις λέξεις μάτια μου

να ζωγραφίζουνε ήλιους τα μάτια σου,

να μου υφαίνουν συντροφιές για τους σκληρούς χειμώνες!

 

 

 

 

 

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.