Αξίζει ν’ ασχολείται κάποιος με το ποδόσφαιρο;

768

Του Κωστάκη Κούκου*

Με αφορμή τα τραγελαφικά γεγονότα που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στο ελληνικό ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα έφερα στο μυαλό μου την εποχή της δικής μου απόλυτης εξάρτησης από το δικό μας ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι. Επειδή μάλιστα κάποιοι αναλυτές εδώ στη χώρα μας κάνουν «επισημάνσεις» και ανακαλύπτουν έντρομοι τον κατήφορο των αδελφών Ελλήνων, δίνουν μάλιστα και προτάσεις πώς θα επιλυθούν τα ζητήματα, απλά να τους υπενθυμίσω ότι εδώ δεν είμαστε σε καλύτερη μοίρα. Απεναντίας τους ακολουθούμε, τους αντιγράφουμε, κάποτε μάλιστα τους ξεπερνούμε. Προσέτρεξα σε ένα παλιό μου άρθρο (2014) και το επαναλαμβάνω για να τεκμηριώσω ότι και εμείς κατά την άποψή μου έχουμε τις ίδιες παθογένειες:

«Σαν είδος βαθιάς αυτοκριτικής απολογούμαι για το γεγονός ότι υπήρξα χρόνια δέσμιος και οπαδός του κυπριακού ποδοσφαίρου. Σπατάλησα χρόνο, χρήμα, ενέργεια στο βωμό της στήριξης ενός χαμένου αγώνα. Τι άλλο μπορεί να ειπωθεί για μία βιομηχανία ξεφτίλας, ντροπής και αποπροσανατολισμού. Από όποια οπτική γωνία κι αν αντικρίσεις το ποδόσφαιρο στον τόπο μας ανακαλύπτεις έντρομος την μπόχα και τη γυφτιά. Από καιρό έχει αποβιώσει το πνεύμα του βασιλιά των σπορ, ο λαϊκός χαρακτήρας και η τιμή της φανέλας. Έχουν αντικατασταθεί με όσα εξευτελιστικά μας δυναστεύουν στην καθημερινότητά μας. Τώρα παντού βασιλεύει το παρασκήνιο, η αναξιοκρατία, το οργανωμένο έγκλημα, το ξέπλυμα βρόμικου χρήματος. Η μίζα και η διαπλοκή, παντού όπου παίζεται ποδόσφαιρο παράγεται μία παρασιτική κατάσταση με τον τζόγο να βρίσκεται στην κορυφή της χάρτινης πυραμίδας που περιβάλλει τον ”μαγικό” κόσμο του ποδοσφαίρου.

Η ανώτατη Αρχή που διοικεί το ποδόσφαιρο στον τόπο δεν είναι απλά μία όποια ”αρχή”. Αλλά μία ”οργάνωση” που χειρίζεται πολύ χοντρό παραδάκι ντόπιο αλλά και ξένο. Αποφασίζει στη βάση της εξυπηρέτησης όχι πάντα βέβαια με ποδοσφαιρικά κριτήρια, αλλά για το πώς θα προωθηθούν συγκεκριμένα οικονομικά, πολιτικά, κομματικά συμφέροντα. Κόβει και ράβει χωρίς να δίνει λόγο σε καμία αρχή της πολιτείας αφού για χρόνια είναι κράτος εν κράτει. Πιο κάτω βρίσκουμε τα δεκανίκια τους, μία πλειάδα παραγόντων που η σχέση τους με το ποδόσφαιρο είναι από τη γη μέχρι τον πλανήτη Άρη. Στο πηδάλιο αρκετών σωματείων βρίσκονται άνθρωποι κατώτεροι των περιστάσεων οι οποίοι, συνειδητά ή ασυνείδητα, εγκληματούν κατά του αθλήματος.

Το σκηνικό διανθίζεται με τη νέα κάστα εκείνη των μάνατζερ που εξελίσσονται σε νέους σύγχρονους δουλεμπόρους. Παρακάτω συναντούμε τους ”προπονητές” που είναι έτοιμοι να εκτελέσουν τις προσταγές της εργοδοσίας τους, συμμετέχουν και αυτοί στο πλιάτσικο και τη ρεμούλα. Άφησα για το τέλος τη στρατιά ορισμένων ”πιστών” οπαδών, το κατεστημένο τους οργανώνει σαν ιδιωτικούς στρατούς έτοιμους να κατασπαράξουν τους ”εχθρούς” μόνο που κάποιες φορές τους στρέφουν ενάντια σε εσωτερικούς εχθρούς και αντιπάλους. Υπάρχουν όμως και φορές που σαν γνήσια φασιστικά εκτρώματα στρέφονται και ενάντια στις μήτρες που τα γέννησαν. Βία, διασπάθιση χρήματος, ποιότητα πεζοδρομίου είναι μόνο μερικά από τα σύγχρονα μέσα που χρησιμοποιεί το ποδόσφαιρο στον τόπο μας. Όταν κάποτε η κατάσταση ξεφύγει κάπως από τα επιτρεπτά όρια (τα δικά τους όρια και όχι της λογικής) όταν δηλαδή έχουμε σοβαρά επεισόδια, τραυματισμούς γεγονότα που δεν μπορούν να ”εξαφανιστούν” ξυπνούν από το λήθαργο διάφοροι ειδικοί και μας φλομώνουν στις συνταγές.

Τρομάζω και μόνο στην ιδέα την ώρα που αυτοί οι δήθεν παράγοντες πάνω στο μεθύσι της κυριαρχίας και του ετσιθελισμού τους εισβάλλουν σε κανένα γήπεδο με κουκούλες ή όχι, με λοστούς, δακρυγόνα μπορεί γιατί όχι και με όπλα. Βλέπετε όταν κάποιοι ”επενδύουν” αρκετά χρήματα στο εμπόριο που λέγεται ποδόσφαιρο γίνονται αδίστακτοι, πατούν επί πτωμάτων, άλλωστε και το ποδόσφαιρο είναι μία μεγάλη αναδυόμενη αγορά, είναι μία αντανάκλαση του αδίστακτου απάνθρωπου καπιταλιστικού συστήματος που βιώνουμε. Αφού, κύριοι, νομίζετε ότι η ιστορία σάς ανήκει σαρώστε την λοιπόν, τι περιμένετε; Ευτυχώς που ακόμα υπάρχουν κάποιοι που πεισματικά αρνούνται να γίνουν συνένοχοι στους ”φόνους” και στα έργα σας».  Αυτά το 2014. Από τότε η ιστορία συνεχίζεται αμείλικτη. Απλά διερωτηθείτε: Αξίζει τον κόπο να ασχολείστε με το ποδόσφαιρο σε Ελλάδα και Κύπρο;

*Μέλος Κ.Ε. ΑΚΕΛ

Σχολιάστε

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.