Έχει ο θάνατος δικαιοσύνη;

* Οι ήρωες της Αντίστασης παραμένουν αδικαίωτοι και μέσα από τους τάφους τους φωνάζουν: όχι στη λήθη, όχι στην παραχάραξη της ιστορίας

«Εμείς που ξεκινήσαμε για το προσκύνημα τούτο/κοιτάξαμε τα σπασμένα αγάλματα/ξεχαστήκαμε και είπαμε πως δεν χάνεται η ζωή τόσο εύκολα/πως έχει ο θάνατος δρόμους ανεξερεύνητους/και μια δικαιοσύνη»…
Οι δικοί μας ήρωες παραμένουν αδικαίωτοι. Καμιά δικαιοσύνη δεν απέδωσε την πρέπουσα τιμωρία για την προδοσία του 1974. Οι δικοί μας νεκροί, μέσα από τα μνήματά τους φωνάζουν: Όχι στη λήθη, όχι στην παραχάραξη της Ιστορίας. Ζητούμε δικαιοσύνη. Ζητούμε δικαίωση της θυσίας μας…
Σαράντα τρία χρόνια μετά και οι μνήμες ολοζώντανες. Το αίμα του Γεώργιου Χ” Στεφανή, του Γεώργιου Χαραλάμπους, του Αντρέα Θεοδοσίου και του Αχιλλέα Κουρτελλή, στέριωσαν τη Δημοκρατία σε τούτο τον τόπο. Μαζί με εκατοντάδες άλλους υπερασπιστές της νομιμότητας, έγραψαν το έπος της Αντίστασης.
Η Λάρνακα μνημονεύει σήμερα τους τέσσερις ήρωες του Αϊ-Γιάννη. Με μόνο όπλο στα χέρια τους την πίστη και την προσήλωση στη Δημοκρατία και στον εκλεγμένο Πρόεδρο, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, βρέθηκαν αντιμέτωποι με το φασισμό. Και οι παλικαράδες της ΕΟΚΑ Β, αυτοί που τέσσερις δεκαετίες μετά ούτε μετάνιωσαν ούτε ζήτησαν συγνώμη για το έγκλημα, έστρεψαν τα όπλα εναντίον τους. Και τα τέσσερα παλικάρια, μέρος της αυτοκινητοπομπής που διέδιδε το μήνυμα πως το χοντοκρατούμενο ΡΙΚ ψευδώς μετέδιδε πως ο Μακάριος είναι νεκρός, πέρασαν στην αθανασία.
Σήμερα τελείται το θρησκευτικό μνημόσυνο των τεσσάρων ηρώων του Αϊ-Γιάννη.

Την Πέμπτη το βράδυ το ΑΚΕΛ, μέσα από μια σεμνή τελετή, τίμησε τη θυσία των τεσσάρων παλικαριών, μπροστά από το μνημείο τους. Το μνημείο που στήθηκε για να θυμίζει την προδοσία και να αποδίδει τον πρέποντα σεβασμό στα ηρωικά παλικάρια. Ένα μικρό απόσπασμα από την ομιλία του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΑΚΕΛ, Γιώργου Λουκαΐδη, στην εκδήλωση μνήμης και τιμής, το βράδυ της Πέμπτης: «Στις 15 του μαύρου Ιουλίου του 1974, οι τέσσερις ήρωες δεν υπήρχε περίπτωση να διαλέξουν λάθος πλευρά μπροστά στο δίλημμα δημοκρατία ή φασισμός, ή να δειλιάσουν μπροστά στους κινδύνους για τη ζωή τους από την εγκληματική δράση των πραξικοπηματιών. Ξεχύθηκαν στους δρόμους της Λάρνακας για να σμίξουν και τη δική τους φωνή με άλλους δημοκρατικούς πολίτες.

Χωρίς ταλαντεύσεις, αλλά με περίσσιο ψυχικό σθένος. Η αντίστασή τους δεν ήταν μια στιγμή αυθορμητισμού, αλλά μια συνειδητή επιλογή που βρίσκει την αφετηρία της στις αρχές και τις αξίες που διδάχθηκαν στις τάξεις του ΑΚΕΛ, της ΕΔΟΝ, της ΠΕΟ και του ευρύτερου Λαϊκού Κινήματος. Καταθέτουμε και φέτος τα στεφάνια στη θυσία των ηρώων του λαού μας. Των πραγματικών ηρώων. Αυτών που δε λογάριασαν τη ζωή τους. Αυτή τη θυσία τιμούμε σήμερα, αναλαμβάνοντας την ιερή υποχρέωση να τη δικαιώσουμε. Να μην επιτρέψουμε να πάει χαμένη. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιτρέψουμε να σβήσει μαζί με το τελευταίο δάκρυ της χαροκαμένης μάνας, ούτε να χαθεί με το πέρασμα του χρόνου».
Το χρέος σ’ αυτούς που έφυγαν αλλά και η βαριά ευθύνη απέναντι σ’ αυτούς που έρχονται, επιβάλλει να συνεχίσουμε μέχρι τέλους να αγωνιζόμαστε για να επουλωθούν οι πληγές στο κορμί της Κύπρου και να οδηγηθεί επιτέλους το πολύπαθο νησί και ο λαός μας σε απάνεμο λιμάνι. Μόνο έτσι θα δικαιωθεί η θυσία του Γιώργου Χατζηστεφανή, του Αχιλλέα Κουρτελλή, του Γιώργου Χαραλάμπους και του Αντρέα Θεοδοσίου.

Αντρέας Θεοδοσίου

Ο μικρότερος από τα τρία παιδιά του Θεοδόση και της Πετρούς Θεοδοσίου, από τον Αϊ-Γιάννη της Λάρνακας. Μαθητής της Τεχνικής Σχολής, με πολύ καλές επιδόσεις.
Ο 14χρονος Αντρέας, ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα για διάδοση του μηνύματος ότι ο Μακάριος ζει, συμμετείχε στην ειρηνική πομπή στους δρόμους της Λάρνακας. Στα φώτα της Ακρόπολης ο Αντρέας θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες των πραξικοπηματιών. Τα ονόματα των δολοφόνων παραμένουν ανεξακρίβωτα… Εξακριβωμένη παραμένει, ωστόσο, η ταυτότητά τους. Έχουν την ίδια ταυτότητα με αυτούς που αιματοκύλισαν την Κύπρο.

 

Γεώργιος Χαραλάμπους
Το πέμπτο από τα έξι παιδιά του Χαράλαμπου και της Αντριάνας Χαραλάμπους από τον Αϊ-Γιάννη. Το πραξικόπημα τον βρήκε στη δουλειά του. Την άφησε στη μέση για να ενωθεί κι αυτός με όλους τους δημοκράτες και συναγωνιστές του από την ΕΔΟΝ και το ΑΚΕΛ που έτρεξαν να διαδώσουν το μήνυμα πως οι προδότες δεν πέτυχαν το στόχο τους. Στην πλατεία άρχισαν οι ριπές… Και ο Γιώργος, άλλος ένας νεκρός της Αντίστασης.
Αχιλλέας Κουρτελλής

Το καυτό μολύβι διέτρησε το κορμί του και λαβώθηκε θανάσιμα, γιατί υπερασπίστηκε την αλήθεια. Ο Αχιλλέας έγραψε με το αίμα του την ιστορία του τόπου μας. Αυτός, μαζί με τους συντρόφους του, με τόλμη βγήκε μπροστά φωνάζοντας «Ζήτω η Δημοκρατία». Οι δολοφόνοι του, κρυμμένοι στο Δημοτικό Σχολείο της Ακρόπολης, αιματοκυλούσαν και παραβίαζαν τη νομιμότητα.
Γεώργιος Χατζηστεφανής
«Εγκλημάτησε» γιατί βγήκε στους δρόμους να ξεσηκώσει το λαό. Και να φωνάξει την αλήθεια που απέκρυβαν οι πραξικοπηματίες. Αυτοί που έστρεψαν τα όπλα εναντίον των υπερασπιστών της δημοκρατίας… Ο Γεώργιος άφησε πίσω του σύζυγο και τρεις κόρες να κλαίνε το χαμό του, αλλά να είναι και περήφανες για την τόλμη του ανθρώπου τους.

 

20170716.pdf - Adobe Acrobat Pro

 
Η μνήμη γυρίζει πίσω 
Οι συγγενείς των ηρώων του Αϊ-Γιάννη μιλούν στη «Χαραυγή»

Τούτες τις μέρες η μνήμη γυρίζει πίσω, πρωτίστως σε όλους εκείνους που αντιστάθηκαν στο φασισμό και θυσιάστηκαν υπερασπιζόμενοι τη δημοκρατία και την ελευθερία. Σε αυτούς που αγωνίστηκαν και έπεσαν μαχόμενοι στο πεδίο της τιμής και της αξιοπρέπειας, για τη δική μας ελευθερία, για τη δημοκρατία και για τα δίκαια του κυπριακού λαού. Η θυσία τους αποκτά μεγαλύτερες διαστάσεις, γιατί τα θαρραλέα βήματά τους στο πάνθεο των ηρώων τα καθόρισε το χρέος απέναντι στην τιμή και τη συνείδησή τους. Οι συγγενείς των ηρώων του Αϊ-Γιάννη μιλούν στη «Χ», καταγράφουν τον πόνο τους από το χαμό των δικών τους ανθρώπων και το παράπονό τους, γιατί εκείνοι που έφεραν το κακό παραμένουν ατιμώρητοι.

Κούλα Χατζηιωάννου, αδελφή Ανδρέα Θεοδοσίου
Ο πόνος μεγαλώνει…
«Τόσα χρόνια που έχουν περάσει δεν νιώθουμε ότι δικαιώθηκε ο αγώνας τους. Διότι θυσιάστηκαν για την ελευθερία, αλλά η πατρίδα μας παραμένει σκλαβωμένη. Η συγκίνηση και ο πόνος μας όχι μόνο παραμένουν ίδια, αλλά και περισσότερο, μπορώ να σου πω. Με τα χρόνια μεγαλώνει ο πόνος… δεν τελειώνει. Οι οικογένειες των ηρώων νιώθουμε τον αληθινό πόνο της απώλειας, του χαμού. Τα παιδιά μου δεν γνώρισαν τον θείο τους, ξέρουν γιατί χάθηκε, ξέρουν ποιοι έφταιξαν, είναι πληγωμένα. Θυμάμαι την τελευταία φορά που τον είδα… Ήρθε με πήρε απ’ τη δουλειά (εγώ ήμουν 16 ετών αυτός ήταν μόλις 14), μας είπε να μείνουμε σπίτι και αυτός έφυγε. Ήταν δυναμικός χαρακτήρας… Χάθηκε τόσο άδικα, γιατί κάποιοι έφεραν το πραξικόπημα, γιατί κάποιοι έφεραν “το κακό”».

Αγάθη Κουρτελλή, αδελφή Αχιλλέα Κουρτελλή και σύζυγος Γιώργου Χαραλάμπους
Θάψαμε δύο, πονέσαμε για δύο

«Εγώ έχασα δύο δικούς μου. Τον 16χρονο αδελφό μου και τον 24χρονο άντρα μου. Χάσαμε δύο, θάψαμε δύο, πονέσαμε για δύο. Θυμάμαι την τελευταία φορά που είδα τον αδελφό μου, φώναζε “πού εν η μάμα μου;” και πήγε να την βρει, να την προστατέψει και τελικά έχασε τη ζωή του. Το ίδιο και ο άντρας μου, βγήκε έξω, δεν ξαναγύρισε… Το ήξεραν όλοι το κακό μαντάτο, για τρεις μέρες ήξεραν πως ήταν νεκροί και μετά το μάθαμε εμείς. Πήγε ο πατέρας μου να δει τον αδελφό μου και τον βρήκε μέσα στο θάλαμο να είναι γυρισμένος, πιστεύουμε πως τον έβαλαν μέσα στο θάλαμο ζωντανό… Και με ρωτάς αν μπορούμε να ξεχάσουμε; Μα πώς, πώς να ξεχάσουμε; Η ζωή συνεχίζεται, αλλά ούτε ξεχνάμε, ούτε σταματάμε να πονάμε. Κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε, μα όταν ο πόνος και το άδικο είναι τόσο μεγάλα, δεν μπορείς να ξεχάσεις. Είναι ανθρωπίνως αδύνατον! Ξαναπαντρεύτηκα, έκαμα παιδιά. Αλλά ο πόνος δεν ξεχνιέται. Ό,τι και να κάνεις, ο πόνος είναι εκεί και η θυσία τους δεν δικαιώθηκε, Δεν δικαιώθηκε. Όσοι έφταιξαν, όσοι έφεραν το κακό, δεν πλήρωσαν, μόνο εμείς πληρώσαμε που χάσαμε τους δικούς μας, τους ανθρώπους μας. Εκείνοι που έφεραν το κακό ζουν και βασιλεύουν… Μόνο οι δικοί μας, το ΑΚΕΛ, τιμούν τη μνήμη τους, τους θυμούνται, είναι δίπλα μας. Οι άλλοι θυμήθηκαν μετά από 43 χρόνια να μας στείλουν μία πρόσκληση για εκδήλωση τιμής. 
Όπως πάνε να πράγματα με όσα βλέπω δεν ξέρω αν θα δικαιωθεί ποτέ ο αγώνας τους. Πολύ φοβάμαι πως δεν θα δικαιωθεί, όσο μάλιστα εκείνοι που έφταιξαν ούτε παραδέχονται τα λάθη τους ούτε πλήρωσαν».

Ιωάννης Κουρτελλής, αδελφός Αχιλλέα Κουρτελλή
Τον περιμένουμε ακόμα…
«Θυμάμαι εκείνο το πρωινό ξύπνησα με ένα άσχημο προαίσθημα. Λέω στη σύζυγό μου “θα πάω στη Σκάλα να δω τι γίνεται, κάτι γίνεται δεν νιώθω καλά” (βρισκόμασταν στο χωριό, στην Ξυλοτύμπου). Όταν πλησίαζα στον Αϊ-Γιάννη, κοντά στη Μητρόπολη, ένας “καλαμαράς” έβγαλε το όπλο να με πυροβολήσει, αλλά δεν με πέτυχε. Τότε έτρεξε η μάνα του ήρωα Πετράκη Κυπριανού και τον έπιασε απ’ το χέρι. Του είπε “μα τι κάμνεις; Τι σου έκαμε ο άνθρωπος να τον σκοτώσεις; Άφηστον να φυει”. Ευτυχώς έφυγα. Αλλά μόλις έφτασα σπίτι του αδελφού μου είδα κόσμο μαζεμένο εκεί… ήξερα, κατάλαβα. Ήταν νεκρός! Η τελευταία φορά που τον είδα ήταν τρεις μέρες πριν τον σκοτώσουν. Ήταν μέρες της Αγίας Μαρίνας και είχε έρθει στο χωριό (Ξυλοτύμπου). Έδωσε τρία μικρά κουκλάκια στην κόρη μου… Της είπε “θα έρθω της Αγιάς Μαρίνας να σου φέρω και ένα ποδηλατάκι”… Τον περιμένουμε ακόμα… Ο αγώνας τους δεν δικαιώθηκε, διότι αυτοί που ήταν μέσα στο πραξικόπημα δεν πλήρωσαν, αντιθέτως βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά. 
Μας έχουν στείλει πρόσκληση για να πάμε στο προεδρικό και αναρωτιέμαι, θα καταδικάσουν το πραξικόπημα; Τους είπα βέβαια ότι δεν θα πάμε».

20170716.pdf - Adobe Acrobat Pro

Κώστας Κουρτελλής, αδελφότεχνος Αχιλλέα Κουρτελλή
Θυμάμαι πού τον βρήκαν οι σφαίρες…

«Ήμουν μόνο δέκα χρονών… Τους γέλασα και μπήκα μέσα στο αυτοκίνητο και πήγα μαζί τους στο παλιό νοσοκομείο Λάρνακας. Κρύφτηκα. Τον είδα. Θυμάμαι και πού τον βρήκαν οι σφαίρες. Σήμερα είμαι 53 ετών και δεν μπορώ να ξεχάσω την εικόνα. Θα την κουβαλώ μέσα μου μέχρι να πεθάνω. Έχω πικρία γιατί αυτοί που σκότωσαν τον θείο μου, αυτοί που έφταιξαν για το πραξικόπημα, αυτοί που έφεραν τούτο το κακό δεν πλήρωσαν. Αλλά να σου πω κάτι; Μπορεί να μην πληρώσουν σε αυτή τη ζωή, αλλά θα πληρώσουν και θα λογοδοτήσουν στον Θεό!».

Δώρα Χατζηστεφανή, κόρη Γεώργιου Αδάμου Χατζηστεφανή
Εμείς δεν ξεχνάμε τις αλήθειες

«Ήμουν μόλις δέκα χρονών όταν σκότωσαν τον παπά μου. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα… Ο παπάς μου μαζί με τον θείο μου και τη μάμα μου έρχονταν απ’ την Αθηαίνου με τ’ αυτοκίνητο, (πουλούσαν πατάτες και καρπούζια) και τους πυροβόλησαν στο αυτοκίνητο. Κατάφεραν να έρθουν σπίτι. Θυμάμαι ήρθαν και μετά από κανένα δεκαπεντάλεπτο ακούσαμε τις φωνές της μάμας του γιατρού Δώρου Χριστοδουλίδη, η οποία φώναζε «οι πραξικοπηματίες λένε ψέματα πως ο Μακάριος πέθανε… ο Μακάριος ζει, να βγείτε στους δρόμους να φωνάξετε πως ο Μακάριος ζει»

Τότε ο παπάς μου ετοιμάστηκε να βγει έξω να πάει να φωνάξει και η μητέρα μου προσπάθησε να τον σταματήσει, «πού θα πας; Θα γίνουν φασαρίες» και τότε ο πατέρας μου της απάντησε «γιατί τα αδελφοτέχνια μου έχουν πάει, εμένα το τομάρι μου εν πιο ακριβό;» Έφυγε… πέρασαν μέρες. Ήταν Δευτέρα. Κάποιοι ήξεραν ότι σκότωσαν τον παπά μου, αλλά δεν μας το έλεγαν… Πηγαίναμε με τη μητέρα μου στο νοσοκομείο, αλλά οι πραξικοπηματίες δεν μας άφηναν να μπούμε… Θυμάμαι τις μέρες με τα κλάματα και τις φωνές της μάμας μου.

Ήταν κάτι τραγικό… όσα λόγια και να πούμε δεν περιγράφεται. Εγώ πιστεύω πως οι πραξικοπηματίες, αυτοί που έφεραν τούτο το κακό, πληρώνουν και όσα έχουν κάνει δεν συγχωρούνται… Και έρχονται σήμερα να μας καλούν στο προεδρικό για να τιμήσουν τη μνήμη τους. Μα ποιοι θα τιμήσουν τη μνήμη τους; Αυτοί που έκαμαν το πραξικόπημα ή το στήριξαν και σήμερα βρίσκονται μέσα στο Προεδρικό; Μόλις πήρα την πρόσκληση την έσκισα. Μόνο το ΑΚΕΛ τιμά τη μνήμη τους και επί κυβέρνησης Χριστόφια ήταν δίπλα μας ο Πρόεδρος. Κάποιοι μπορεί να ξεχνούν τις αλήθειες, εμείς που χάσαμε δικούς μας δεν τις ξεχνάμε.

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.