Ένωσις ή Επανένωση;

2197

Όπως παλιά λοιπόν, τιμές στην «ένωση». Από τα βουλευτικά έδρανα με ψήφους υπέρ της πρότασης από το ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΛΑΜ, Συμμαχία Πολιτών και Αλληλεγγύη ψήφισαν σήμερα την απόδοση τιμών στην «Επέτειο του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950 στις 15 Ιανουαρίου» με σκοπό την «συμπερίληψη στις επετείους για τις οποίες γίνεται ανάγνωση μηνυμάτων ή φυλλαδίων και ολιγόλεπτη συζήτηση στην τάξη της επετείου του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950». Ο ΔΗΣΥ απείχε, ενώ στην Επιτροπή Παιδείας είχε ψηφίσει υπέρ. Το ΑΚΕΛ παραμένοντας πιστό στις αρχές αλλά και στον στόχο επανένωσης του νησιού μας, καταψήφισε την πρόταση.

Όσοι θεωρούν πως ο σκοπός είναι να αποδοθεί το πραγματικό μέγεθος και η ιστορική συνέπεια και συνέχεια του στόχου της «ένωσης» της Κύπρου με την Ελλάδα, όχι μόνο λανθάνονται αλλά και εθελοτυφλούν. Θα αποδίδεται ο ηρωισμός όσον πίστεψαν, θα μιλάνε για «καιρούς δοξασμένους, για του έθνους ξανά την τιμή» και θα ζητάνε από την Άννα να κλαίει και να ζητά «εκδίκηση», την όποια εκδίκηση φτάνει να χωρά και να βολεύει τα πολιτικά παιχνίδια τους, όπως και το 1974, αδιαφορώντας για την Κύπρο, όπως και το 1974. Θα χρήσουν προδότες και λιποτάκτες όσους αντελήφθηκαν το ανέφικτο και το παράλογο της επιμονής στον αρχικό στόχο. Ο στόχος της «ένωσης» μεταλλάχτηκε στην πάροδο των δεκαετιών από εθνικό πόθο σε προδοσία που γέννησε το μοίρασμα της πατρίδας μας. Αυτά όμως δεν θα τα λένε στα σχολεία, δεν θα χωράνε στα φυλλάδια και στις συζητήσεις.

Δεν με θλίβει τόσο η δια πλειοψηφιών και αποχής πράξη της Βουλής, με θλίβει ότι μετά από τόσα χρόνια νιώθουν κάποιοι την ανάγκη να διαιωνίσουν τις πληγές μας. Με θλίβει όταν μετά από 67 χρόνια κάποιοι θεωρούν ότι αυτή είναι μόρφωση η οποία απαιτείται στα σχολεία μας για την οικοδόμηση ελπίδας για μια επανενωμένη Κύπρο, πατρίδας όλων των παιδιών της. Με θλίβει γιατί ένα χρόνο πριν τις προεδρικές εκλογές αντιλαμβάνομαι ότι το Κυπριακό θα γίνει πάλι έρμαιο παλινδρομήσεων και θα προστεθεί στην Ιστορία μας ως άλλης μιας «καλής ευκαιρίας».

Με ενοχλεί που ως κοινωνία αποδεχόμαστε και επιβραβεύουμε αυτές τις προεκλογικές μεταλλάξεις σε θέσεις και πολιτικές και έχουμε πια καταστεί θεατές ανάλγητοι, αποδέκτες της πολιτικής μετάλλαξης ως συμβατής, θεμιτής και αποδεκτής προεκλογικής πρακτικής. Κατέρρευσε και σαν χάρτινος πύργος η πολιτική φρασεολόγια, διότι περί φρασεολογίας επρόκειτο ποτέ περί ουσίας, των συνθήματων περί ενδιάμεσου χώρου και «δησακελ» και αλλά φαιδρά. Ο ενδιάμεσος χώρος έχει προπολλού ταχθεί στις παρυφές της Δεξιάς – Ακροδεξιάς λειτουργώντας πολλές φόρες, όπως και της παρούσας, ως δορυφόρος και ακολουθητής της.

Δεν είναι θέμα όμως του ποιος δικαιώνεται και ποιος όχι, αλλά δυστυχώς πρόκειται περί ουσιαστικού πισωγυρίσματος σε πολίτικο, κοινωνικό αλλά και εκπαιδευτικό επίπεδο. Σκοπός δεν είναι απλά το «Δεν Ξεχνώ» αλλά ουσιαστικότερα «Δεν Ξεχνώ. Μαθαίνω». Δεν είναι απλά να μην ξεχάσω αλλά το στοίχημα είναι ως κοινωνία να μπορέσω να αξιολογήσω τις ιστορικές στιγμές στην πραγματική τους διάσταση και συνέπεια με σκοπό την οικοδόμηση ενός κοινού μέλλοντος με Τουρκοκύπριους, Μαρωνίτες, Λατίνους και Αρμενίους, όπως και είναι ο στόχος μας.

Με λυπεί που φορτωθήκαμε κοινωνίες που νοσούν και όζουν πληγές του παρελθόντος με τις ανάγκες κάποιων να παραχαράξουν την ιστορία για να κρύψουν στο χρονοντούλαπο της, τα εγκληματικά λάθη και τις παραλείψεις του. Η λύπη μου δεν είναι για το παρελθόν μας, το οποίο και δεν αλλάζει, αλλά για το μέλλον μας το οποίο το σκουραίνουν όσοι δεν έμαθαν από το παρελθόν μας, όσοι ξεθάβουν συνθήματα ματοβαμμένα και ψάχνουν για στρατιωτάκια στις σχολικές αυλές, όσοι δεν βλέπουν την «σκύλα που γέννησε τον φασισμό να βρίσκεται πάλι σε οργασμό».

Σκοπός δεν πρέπει να είναι η Ιστορία να αποτρέπει την οικοδόμηση του μέλλοντος αλλά να είναι κατ’ ουσία τα θεμέλια του. Ζούμε σε εποχές και κοινωνίες οπού δεν θα υπάρχει ιστορικός του μέλλοντος αλλά παραχαράκτης του παρελθόντος. Και τα χρόνια πέρασαν και η Αριστερά ανέχτηκε τις ύβρεις, τους κατατρεγμούς όταν με παρρησία σε χαλεπούς καιρούς μιλούσε για την επαναπροσέγγιση με τους Τουρκοκυπρίους δεικνύοντας ότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την επανένωση της Κύπρου. Η Ιστορία του Κυπριακού είναι δυστυχώς ακόμα εκεί, ζωντανή και αποδεικνύει ότι όταν το σίδερο καίει μόνο το ΑΚΕΛ μπαίνει μπροστά, μόνο όπως πάντα, με πολιτική στάση βγαλμένη από την τιμημένη ιστορία του.

«Θερίζεις ότι σπέρνεις» και ο ΔΗΣΥ επί δεκαετίες έσπερνε και σπέρνει μισαλλοδοξία και «Μεγάλες Ιδέες» με συνθήματα που ηχούν στις φοιτητικές συνελεύσεις «Ελλάς Ελλάς, σκέπασε και εμάς» που πετροβολούσε μαθητές και φοιτητές της ΕΔΟΝ που μιλούσαν για επαναπροσέγγιση και επανένωση. Ο ΔΗ.ΣΥ δεν αμφιταλαντεύεται μεταξύ «ένωσης» και «επανένωσης» όπως μπορεί να εκληφθεί η στάση αποχής του. Ο ΔΗ.ΣΥ είναι και ήταν ο γενεσιουργός φορέας αυτών των εθνικών κορόνων και των «πατριωτικών» συνθημάτων στεγάζοντας στα ιδρυτικά του μέλη, τα μέλη της ΕΟΚΑ Β’. Ο ΔΗΣΥ ήταν και παραμένει ίδιος με συναθροίσεις για τιμές στον Γρίβα, με ψήφους «ναι αλλά όχι» για σχολικές τιμές στην “ένωση”. Στον ΔΗΣΥ παραμένουν αδιόρθωτοι και ατιμώρητοι, με πολιτικές που συνάδουν και προσαρμόζονται με το βέλτιστο άθροισμα ψήφων στις παραπάνω εκλογές αδιαφορώντας για το καλό της Κύπρου.

Ξεκαθαρίζει λοιπόν το τοπίο, πέφτουν οι μάσκες, ανήμερα των αποκριών, ποιοι πραγματικά θέλουν επανένωση, ποιοι αρνούνται την επανένωση, απέχοντας, ποιοι αποδέχονται να γίνονται ακολουθητές τον νεοναζιστικών φασιστικών κόμματων, για τα έρμα «εθνο-πατριωτικά» ψηφαλάκια. Στερεύει η πολιτική του ΔΗΣΥ για επανένωση και επαναπροσέγγιση σε δικοινοτικά «πανηγυρακιά» σε #cywecan σε #μένουμεευρώπη και σε σαρκαστικά σχόλια για την Θεοχάρους στην περιβόητη δήλωση, περί αυτοπυρπολήσμου για την «ένωση». Έτσι όταν ο ΔΗΣΥ, αυτοί που ιστορικά αναθεμάτιζαν την επαναπροσέγγιση, αναγκάστηκαν να φτιάξουν μια εικόνα επαναπροσεγγίστων αυτή αποσυντίθεται από τα επικοινωνιακά «φτιασίδια» στην πρώτη πρόκληση, στην μέγγενη της ψηφοθηρίας αλλά και της φύτρας με την οποία έχουν γαλουχήσει εδώ και χρόνια μέλη και ψηφοφόρους του.

Ήταν μια λαμπρή ευκαιρία για να αποδείξουμε ότι έχουμε μάθει αλλά και αφήσει πίσω μας όλα αυτά που μας χωρίζουν και είμαστε έτοιμοι να συν-δημιουργήσουμε το μέλλον με όσα μας ενώνουν. Αν η ιστορία γράφεται από μεγάλες στιγμές θα προσθέσω ότι γράφεται εξίσου και από αδύναμες πολιτικές και από στιγμές στις οποίες η κοινωνία επιλέγει ρόλο θεατή αντί πρωταγωνιστή. Πιστοί σε αυτό το ραντεβού μονάχα το ΑΚΕΛ και όπως πάντα, μοναδική και “μοναχική” δύναμη επανένωσης της Κύπρου το ΑΚΕΛ. Επαληθευτήκαμε, με την χθεσινή ψήφιση στην Βουλή, με βαθειά θλίψη για όσα λέγαμε, ότι το ΑΚΕΛ ήταν και είναι κατ’ ουσίαν η πιο αξιόπιστη ελπίδα επανένωση του νησιού μας. Παραμένουμε αταλάντευτοι φορείς της επαναπροσέγγισης Ελληνοκύπριων – Τουρκοκύπριων θέτουμε το συμφέρον της Κύπρου και του κοινού μέλλοντος του λαού της πάνω από κάθε τι άλλο. Αποδείχτηκε περίτρανα χθες ότι η επαναπροσέγγιση και επανένωση του νησιού μας, για την Αριστερά δεν είναι ένα προεκλογικό μαγαζάκι που ανοίγει ανήμερα εκλογών και κλείνει τις Δευτέρες μετά, αλλά είναι φύση και θέση, ιδεολογίας, πολίτικης αλλά και ανθρώπινης.