Fantastic Φέγγαρος!

Fantastic Negrito @Emma Louise Charalambous

Σημεία κοινού

Fantastic Φέγγαρος!
Το φετινό μουσικό φεστιβάλ παρουσίασε -μεταξύ άλλων- το καλύτερο live act που είδαμε ποτέ στην Κύπρο

του Andy Vedder

Η Λουβάνα Δίσκοι κέρδισε ένα μεγάλο στοίχημα μετά την ολοκλήρωση του φετινού έβδομου στη σειρά- μουσικού φεστιβάλ «Φέγγαρος». Το στοίχημα αυτό αφορά βεβαίως την προσέλευση μεγάλων και ΕΝΕΡΓΩΝ ονομάτων της διεθνούς δισκογραφίας για εμφανίσεις στην Κύπρο.

Το κλείσιμο του field stage το Σάββατο το βράδυ βρήκε τους παρευρισκόμενους κυριολεκτικά εκστασιασμένους μετά το live του Fantastic Negrito, ο οποίος δικαιολόγησε κάθε προσδοκία γύρω από την πολυαναμενόμενη εμφάνισή του και με το παραπάνω.

Ένας εκστασιασμός πέρα για πέρα ευδιάκριτος, καθώς έβλεπες από παραδοσιακούς ροκάδες και ψαγμένους της blues μέχρι νεαρούς χεβιμεταλάδες να επευφημούν μαζικά τον Negrito και τους μουσικούς του.

Επί σκηνής, για περίπου 90 λεπτά, ο εσχάτως βραβευμένος με Grammy μουσικός παρουσίασε, όπως ομολόγησαν αρκετοί από τους μουσικόφιλους που βρέθηκαν στον Κάτω Δρυ, ίσως το καλύτερο live set που είδε ποτέ κοινό στην Κύπρο. Η ενέργεια απίστευτη, οι μουσικοί που τον συνόδευαν εξαιρετικοί [ιδιαίτερη μνεία στον μπασίστα], η σκηνική παρουσία εξωπραγματική και το κοινό σε ασταμάτητο πάνω-κάτω και σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον κατά κόσμον Xavier Dphrepaulezz [!], παρά το γεγονός ότι ελάχιστοι γνώριζαν τα τραγούδια του σχήματος. Γι’ αυτό βέβαια πιστώνεται ο ίδιος ο Fantastic Negrito, ο οποίος φρόντισε να κρατά τους παρευρισκόμενους σε συνεχή εγρήγορση.

Τα ίδια τα μέλη της μπάντας πάντως, σε αναρτήσεις τους στα social media, εκθείασαν το κυπριακό κοινό, κάτι που δεν παρατηρούμε ιδιαίτερα συχνά.

Κινητά… πάνω της

Ο φετινός Φέγγαρος όμως δεν ήταν fantastic μόνο για τον Negrito. Προηγήθηκαν δύο μέρες και πολλά μουσικά σχήματα, τα οποία κράτησαν το κοινό περισσότερο ζωντανό από κάθε προηγούμενη χρονιά, με τα θετικά vibes να είναι διάχυτα στην ατμόσφαιρα. Ενδεχομένως η Μαρίνα Σάττη και οι Φωνές να συγκέντρωσαν τα περισσότερα βλέμματα καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ. Αν όχι τα περισσότερα βλέμματα, σίγουρα τις περισσότερες κάμερες κινητών!

BaiLdSA @Αντρέας Χριστοφίδης
BaiLdSA @Αντρέας Χριστοφίδης

Η αναποδιά της Παρασκευής με τον Bombino, ο οποίος «κόλλησε» για αδιευκρίνιστους μέχρι στιγμής- λόγους στο Κάιρο, καλύφθηκε επάξια από τους BailDSA οι οποίοι πήραν «προαγωγή» από το Village Stage. Η μουσική τους με κάτι από gypsy, Balkan, reggae και punk παραπέμπει σε μια διασταύρωση Locomondo – Villagers of Ioannina City (VIC), με τους τελευταίους να ήταν αδιαμφισβήτητα το highlight της Πέμπτης.

Παρά το γεγονός ότι μεγάλο μέρος της εμφάνισής τους επικεντρώθηκε στην παρουσίαση κομματιών από τον επερχόμενο δίσκο τους, ο οποίος θα κυκλοφορήσει προφανώς στην αγγλική σε μια ένδειξη στροφής της μπάντας προς διεθνή καριέρα, οι VIC φύλαξαν τα καλύτερα για το τέλος, παίζοντας μαζεμένες τις μεγαλύτερές τους επιτυχίες. Στο «Ζβάρα» η ένταση των ίδιων των μελών της μπάντας ξεχείλιζε, ενώ «τα πολιτικά ζώα» του Φέγγαρου εξερράγησαν στα «Καρακόλια».

Villagers of Ioannina City@Aντρέας Χριστοφίδης
Villagers of Ioannina City@Aντρέας Χριστοφίδης

Για τους VIC φρόντισαν να μας προθερμάνουν σε ικανοποιητικό βαθμό οι Holy Monitor -οι οποίοι πιθανότατα κερδίζουν τον άτυπο τίτλο της φετινής «αποκάλυψης»- και οι Acid Baby Jesus, στους οποίους ευδιάκριτες ήταν οι επιρροές [μέχρι παρεξηγήσεως] από Rolling Stones, Doors, Pink Floyd και… Bon Jovi! Αντιθέτως, η μπάντα του Jan Van, που έπαιξε στο ενδιάμεσο της Μαρίνας Σάττη και του Fantastic Negrito, μάλλον κοίμισε -προσωρινά ευτυχώς το κοινό.

Εξ όσων μαθαίνουμε και το δίδυμο των Xylouris/White φρόντισε να αποζημιώσει αρκούντως το κοινό το βράδυ της Παρασκευής μένοντας στη σκηνή μέχρι τη 01:50, ενώ το live στο field stage έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί στη 01:00.

«Μικρά» πλην άκρως ενδιαφέροντα

Από τα «μικρότερα» ονόματα, ξεχωρίσαμε τους Βορειοελλαδίτες ρεμπέτες «Πλήρη Ντάξει», τους Βρετανούς indie rockers Happyness [των οποίων ο ντράμερ στην ολοκλήρωση της εμφάνισής τους ανέβηκε σε παρακείμενη οροφή κτιρίου, αφού πρώτα είχε κάνει και ένα stage dive], ενώ ο Πέτρος Μάλαμας μάς θύμισε κάτι από Παύλο Παυλίδη.

Θετικά σχόλια απέσπασαν και οι Κύπριοι Delirium Elephants, την ώρα που οι φίλοι της τζαζ θα έχουν να λένε πολύ καιρό για την εμφάνιση των Datfunk, του μόνιμου θαμώνα του Φέγγαρου, Ελλαδίτη ντράμερ Μιχάλη Καπηλίδη.

Monsieur Doumani @Aντρέας Χριστοφίδης
Monsieur Doumani @Aντρέας Χριστοφίδης

Εντυπωσιακοί ήταν και οι Monsieur Doumani, ξεσηκώνοντας το κοινό του Village Stage με την πρώτη τους παρουσία στον Φέγγαρο. «Ένα live που έπρεπε να γίνει», όπως μας έλεγαν από τη Λουβάνα μετά την ανακοίνωση του φετινού line-up. Πιστοί στον κυπριακό στίχο, οι Doumani παρουσίασαν και μερικά καινούρια κομμάτια, από τα οποία ξεχωρίσαμε τον Άδρωπο, σε στίχους του Ξυλοφαΐτη ποιητή, Κυριάκου Καρνέρα.

Η Λουβάνα θεωρεί το πείραμα με την επαναλειτουργία του Village Stage αργά το βράδυ πετυχημένο και είναι γεγονός ότι αρκετός κόσμος γέμιζε τη σκηνή μετά την ολοκλήρωση των εμφανίσεων στο Field Stage. Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωση του live των VIC, κάποιοι από μας το βρήκαμε ολίγον … δύσπεπτο να ακούσουμε σοβαρή τζαζ και λούπες! Χωρίς να λέμε ότι ο Alexi David και οι Sancho 003 έπαιξαν άσχημα, κάθε άλλο…

Η μεταφορά της κεντρικής σκηνής από το γήπεδο του Κάτω Δρυ σε αγροτεμάχιο στην είσοδο της κοινότητας επίσης αντιμετωπίστηκε θετικά, καθώς έφερε το κοινό σε περισσότερη εγγύτητα με τους μουσικούς. Η διοργάνωση κύλησε εν πολλοίς ομαλά, ωστόσο, μετά από τέσσερα χρόνια στον Κάτω Δρυ, είναι εμφανές ότι υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης, ειδικά αν η κοινότητα προχωρήσει στην κατασκευή αναγκαίων υποδομών [π.χ. κατάλληλοι χώροι υγιεινής και ενδεχομένως ένα μικρό αμφιθέατρο].

Στην αποτίμηση του περσινού Φέγγαρου γράφαμε πως το φεστιβάλ ωριμάζει. Η τάση αυτή επιβεβαιώθηκε φέτος και το κοινό δικαιούται πλέον να έχει αυξημένες απαιτήσεις για την επόμενη χρονιά. Μέχρι τότε…

ΥΓ: Επειδή κι εμείς «πολιτικά ζώα» είμαστε, θα ήταν παράλειψή μας να μην αναφερθούμε σε όσα ιδεολογικά και συναισθηματικά ανέφερε ο Negrito, ο οποίος αποδείχθηκε και εδώ fantastic. Δεν δίστασε να μιλήσει για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια (ο αδερφός του κι ένας ξάδερφός του έπεσαν θύματα της ένοπλης βίας που τόσα χρόνια μετά εξακολουθεί να θερίζει τις ΗΠΑ) εκθειάζοντας τη μητέρα και τη θεία του [και το ρόλο της γυναίκας γενικότερα] που κατάφεραν να συνεχίσουν τον αγώνα για τις οικογένειές τους μετά από αυτές τις τραγωδίες, ενώ αναφέρθηκε επίσης και στο παραλίγον θανατηφόρο δυστύχημα που είχε το 1999, το οποίο του άλλαξε για πάντα την οπτική με την οποία αντιμετωπίζει τη ζωή. Εννοείται πως δεν παρέλειψε να ρίξει καρφιά στον Donald Trump και τις διχαστικές-ρατσιστικές του πολιτικές, χωρίς ωστόσο να τον κατονομάζει, ενώ τόνισε πως «η μεγαλύτερη απειλή για την ανθρωπότητα δεν είναι το aids ή ο καρκίνος αλλά η άγνοια».

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.