Η αναπηρία μέσα από τα μάτια των παιδιών μας

Μέσα από μια πρωτοποριακή  ιδέα, τα Γυμνάσια της Λεμεσού  αναλαμβάνουν να αναδείξουν  όχι το πρόβλημα της αναπηρίας, αλλά τη μοναδικότητά της

 Του Χρήστου Χαραλάμπους

 

 

Μια διαφορετική πρωτοβουλία ανέλαβε ομάδα εθελοντών και ατόμων με αναπηρία έχοντας τη στήριξη του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και του ίδιου του Υπουργού, με στόχο να αναδειχθεί ο κόσμος της αναπηρίας (και όχι το πρόβλημά της) και να ενσωματωθεί, όπως αρμόζει, στην κοινωνία.

Η προσπάθεια γίνεται μέσα από ένα διαφορετικό διαγωνισμό που ξεκινά από τη Λεμεσό και στον οποίο καλούνται να συμμετάσχουν όλα τα Γυμνάσια της πόλης, ενώ θα επεκταθεί σταδιακά σε όλα τα σχολεία της Κύπρου.

Για το πώς ξεκίνησε όλο αυτό το εγχείρημα, μας μίλησε η κ. Χρυστάλλα Απέργη, η οποία είχε την αρχική ιδέα μετά από κάποιο προσωπικό βίωμα αφού είναι άτομο με αναπηρία και κυκλοφορεί με τροχηλάτη.

«Η ιδέα ξεκίνησε από την αντίδραση του γιου μου, Φώτη, όταν με συνόδευσε σε μια καθημερινή μου βόλτα και με μεγάλη του λύπη, διαπίστωσε τις τεράστιες δυσκολίες και το στιγματισμό που αντιμετωπίζω… Αυτό τον έκανε να θυμώσει και παράλληλα να μου απολογηθεί, γιατί μέχρι στιγμής, δεν είχε συνειδητοποιήσει γιατί παραπονιόμουν καθημερινά. Την όλη συζήτηση την μετέφερα στην πολύ καλή οικογενειακή μας φίλη, την Τροοδία Αντωνιάδου, η οποία με το σθένος του εθελοντισμού που τη διακατέχει και την επιμονή της, με ώθησε στο να βάλω τις σκέψεις του Φώτη και τους δικούς μας προβληματισμούς στο χαρτί… Με κίνητρο λοιπόν την προβολή του κόσμου της αναπηρίας και την ανάγκη της αλλαγής στην κοινωνική μας κουλτούρα, σιγά σιγά, μαζευτήκαμε πάνω από 30 άτομα, επώνυμα και μη, για να παλέψουμε χωρίς κάποιο χρηματικό κίνητρο ή κίνητρο ατομικής προβολής και να διοργανώσουμε αυτή τη δράση».

Μετά από την άδεια που δόθηκε από το Υπουργείο Παιδείας, ακολούθησε εγκύκλιος σε όλα τα Γυμνάσια της Λεμεσού για συμμετοχή τους στο Διαγωνισμό που αφορά την παρουσίαση ενός μικρού φιλμ μέσα από το οποίο  θα παρουσιάζουν τα παιδιά «τι είναι αναπηρία».

«Είναι πολύ σημαντικό, μέσα από τα βιώματα, να αποκτάς γνώση και κριτική σκέψη» αναφέρει η κ. Απέργη επισημαίνοντας ότι «όσες πιο πολλές συμμετοχές έχουμε, τόσο πιο δυνατό θα είναι και το μήνυμα που θα βγει προς τα έξω γιατί ο κόσμος της αναπηρίας υπάρχει και πρέπει να μάθουμε να τον αναγνωρίζουμε και να τον σεβόμαστε σε όλους τους τομείς, χωρίς όμως να τον λυπούμαστε και να τον στιγματίζουμε».

Το υλικό των παιδιών που θα συμμετέχουν στο Διαγωνισμό θα μπορούν να το πάρουν από τις σελίδες του Κέντρου Ενσωμάτωσης και του ΟΗΕ, αλλά κυρίως μέσα από πέντε βιωματικές ημερίδες που έχουν προγραμματιστεί.

Οι παρουσιάσεις θα αναφέρονται, μεταξύ άλλων, σε άτομα με αναπηρία εκ γενετής, με αναπηρία μετά από ασθένεια ή ατύχημα, στα παιδιά ατόμων με αναπηρίες, στους εκπαιδευτικούς ατόμων με αναπηρίες, στον αυτισμό και την αναπηρία, τον αθλητισμό-πρωταθλητισμό και την αναπηρία, στα ανθρώπινα δικαιώματα και την αναπηρία.

Ολες οι παρουσιάσεις θα γίνουν με βάση τα βιώματα των ατόμων με αναπηρία, τους προβληματισμούς, τους στόχους και τα οράματά τους. Επίσης, θα υπάρχει και η «Μέρα στην πόλη», όπου, όπως εξηγεί η κ. Απέργη, «με αυστηρή επίβλεψη θα πάμε με αναπηρικά τροχοκαθίσματα στην πόλη και θα τοποθετήσουμε κόκκινες κάρτες σε ό,τι ενοχλεί την πρόσβασή μας ή την ασφάλειά μας, ενώ την ίδια μέρα, μια άλλη ομάδα θα περάσει από δοκιμασίες σκηνοθετημένων περιστατικών αναπηρίας».

Το κάθε σχολείο δικαιούται να έχει μια ομάδα από 4 μαθητές και ένα συντονιστή καθηγητή, ενώ θα βραβευτεί το καλύτερο φιλμάκι.

 

Μέσα από βιώματα να κατανοήσουν  τα παιδιά τον κόσμο της αναπηρίας

 

Αναφερόμενη ειδικότερα στα βιωματικά σεμινάρια στα οποία θα συμμετάσχουν οι μαθητές, η κ. Απέργη, εξηγεί ότι θα υπάρχουν αρκετοί ομιλητές και παρουσιάσεις σε μια προσπάθεια να καλυφθούν όσο πιο πολλά θέματα, δίνοντας τροφή για γνώση και κριτική σκέψη στα παιδιά.

«Δυστυχώς, σήμερα, εμείς οι μεγάλοι, λέμε στα παιδιά μας για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες, για τις νομοθεσίες κτλ., αλλά ξεχάσαμε στην πραγματικότητα να τους πούμε τι είναι η αναπηρία» αναφέρει, επισημαίνοντας ότι «είναι, σαν να έχουμε την απαίτηση από ένα μαθητή της πρώτης δημοτικού να μας πει το αποτέλεσμα της μαθηματικής πράξης 3Χ4, χωρίς πρώτα να του μάθουμε τους αριθμούς, τα μαθηματικά σύμβολα και τις μαθηματικές ακολουθίες».

Στόχος, των σεμιναρίων είναι να βιώσουν τα παιδιά το «τι είναι η αναπηρία και πώς είναι ο κόσμος της αναπηρίας» και να το μεταφέρουν στα σχολεία τους, στους φίλους τους, στις οικογένειές τους. «Είναι σημαντικό για εμάς να δοθούν τα σωστά μηνύματα, χωρίς να στιγματίσουμε ή να προσβάλουμε κάποιον, γι’ αυτό και δίπλα μας, εκτός από τις πολλές ειδικότητες, έχουμε την Παγκύπρια Οργάνωση Αποκατάστασης Αναπήρων Λεμεσού, που θα έχει και την όλη επίβλεψη στις γραμμές της εργασίας αυτής».

Οπως διευκρινιστικά προσθέτει η κ. Απέργη, αφού οι μαθητές περάσουν τις τέσσερις πρώτες βιωματικές ημερίδες, θα καλεστούν στην 5η ημερίδα, να χρησιμοποιήσουν τις γνώσεις και τα βιώματά τους, για να εντοπιστούν από κοινού, σ’ ένα προ – διαγωνιστικό μέρος, τα «κλειδιά» του «τι είναι η αναπηρία». Τέλος, αφού θα έχουν δοθεί όλες οι πληροφορίες στα παιδιά, θα καλεστούν να διαγωνιστούν για το καλύτερο φιλμάκι, το οποίο θα περιέχει τις σημαντικότερες πληροφορίες του τι είναι η αναπηρία και θα είναι κατανοητό από όλα τα επίπεδα γνώσεων.

 

Αναπηρία δεν είναι μόνο το τροχοκάθισμα

kiriakatiko08012017

Ποια είναι, όμως, η καθημερινότητα των ατόμων με αναπηρίες και πώς εντάσσονται στην κοινωνία;

«Για να μπορέσουμε σαν κοινωνία να βοηθήσουμε αυτά τα άτομα να ενταχθούν στην κοινωνία μας, όπως τους αρμόζει, θα πρέπει πρώτα να βιώσουμε το πρόβλημά τους και να μπούμε στην θέση τους», είναι η κατηγορηματική απάντηση που δίνει η κ. Απέργη, τονίζοντας το αυτονόητο, ότι δηλαδή «η αναπηρία δεν είναι ντροπή και δεν είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να μας προκαλεί λύπηση και βέβαια αναπηρία δεν είναι μόνο το τροχοκάθισμα».

Τα άτομα με αναπηρία, παλεύουν με την ψυχή τους για να καταφέρουν κάτι το οποίο ίσως στο «φυσιολογικό» κόσμο να είναι αυτονόητο.  Αν όμως αναλογιστούμε λίγο την καθημερινότητά μας, με ένα απλό στραμπούληγμα του ποδιού μας και τη χρήση βοηθημάτων (π.χ. πατερίτσες) έστω για μια βδομάδα, τότε αμέσως μπαίνουμε στο δικό τους κόσμο, για να δανειστούμε προσωρινά κάποια από τα προνόμιά τους (προσβάσεις, σεβασμός, προτεραιότητα κ.τ.λ.). Αρα, όπως υποδεικνύει, «για αυτά που παλεύουν καθημερινά τα άτομα με αναπηρίες, ίσως χρειαστεί να παλέψουμε και εμείς έστω και για 2-3 μέρες ώστε να μάθουμε τι είναι η αναπηρία… και ίσως το καταφέρουμε μέσα από τα μάτια των παιδιών μας, της αυριανής μας κοινωνίας που είναι και ο πιο σκληρός κριτής…».

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.