Οι οικονομικές αναλύσεις για μια λύση ΔΔΟ

1020

Του Δρος Γιώργου Δ. Χριστοδουλίδη

Τώρα που άρχισε και αναπτύσσεται μια ενεργός διαδικασία για επίτευξη λύσης του χρονίζοντος κυπριακού προβλήματος διάφοροι μελετητές, επιστήμονες οικονομολόγοι και άλλοι, έχουν επισημάνει με άρθρα τους τα οικονομικά προβλήματα που θα έχει να αντιμετωπίσει η Κύπρος αν η λύση που θα επιτευχθεί θα είναι αυτή της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ). Συναφώς, θα ήθελα να υποδείξω ότι στους αντίποδες του πολιτικού συστήματος της ΔΔΟ ένας θα μπορούσε να τοποθετήσει αφενός το ενιαίο κράτος με ευρείες εξουσίες αυτοκυβέρνησης στην κάθε μια από τις δύο κοινότητες και αφετέρου τη Συνομοσπονδία δύο κρατών. Μερικοί αρθρογράφοι για το θέμα αυτό (π.χ. ο Δρ Ιάκωβος Αριστείδου και ο Δρ Αντρέας Θεοφάνους) επισημαίνουν το σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που θα προέλθει από μια πολύ υψηλού κόστους λειτουργική διαδικασία που θα συνεπάγεται ένα πολυμερές κυβερνητικό σύστημα, όπως αυτό της ΔΔΟ με πολιτική ισότητα, που θα προνοεί για δύο επιμέρους Βουλές και για μια Κεντρική Γερουσία, καθώς και για δύο αυτόνομα διοικητικά συστήματα, ένα για την κάθε πολιτεία, παράλληλα με ένα εξίσου πολυάριθμο κεντρικό κρατικό όργανο στο οποίο θα διορισθούν δημόσιοι υπάλληλοι και από τις δύο κοινότητες. Οι σχετικές αναλύσεις αναφέρουν ότι το συνεπακόλουθο λειτουργικό κόστος θα επιβαρύνει τα οικονομικά του κράτους της ΔΔΟ σε τέτοιο βαθμό που θα του στερεί τους απαραίτητους πόρους για την επιθυμητή κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη. Συμπερασματική τους εισήγηση: να υιοθετήσουμε μια πιο «ήπιας» μορφής Ομοσπονδία που να στηρίζεται σε μια ισχυρή κεντρική κυβέρνηση, όπως περίπου εκείνη που προνοούσε το Σύνταγμα του 1960, όπου είχαμε μια Βουλή και δυο κοινοτικές συνελεύσεις που διαχειρίζονταν η κάθε μια μόνο τα ιδιαίτερης σημασίας κοινοτικά θέματα, όπως την παιδεία, τον αθλητισμό και τον πολιτισμό.

Αλλοι αρθρογράφοι (π.χ. ο Δρ Αρης Πετάσης και ο Κώστας Παναγιώτου) επισημαίνουν το μεγάλο χρέος που θα κληρονομήσουμε αν υιοθετήσουμε τη λύση της ΔΔΟ και που θα προέλθει από τα επιμέρους χρέη της νυν Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και εκείνα της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου» συν το κόστος των αποζημιώσεων για το περιουσιακό και που εκτιμάται, ότι μαζί με άλλα, θα ανέλθει συνολικά στο 300% του νέου ΑΕΠ. Αυτό μοιραία, υποδεικνύουν, θα οδηγήσει το νέο μας ομόσπονδο κράτος σε οικονομική κατάρρευση. Συμπερασματική τους εισήγηση: είτε «να μείνουμε όπως είμαστε», είτε να επιλέξουμε μια μορφή Συνομοσπονδίας όπου το κάθε μέρος θα έχει ευθύνη για τα δικά του οικονομικά προβλήματα.

Το γενικό συμπέρασμα από τις πιο πάνω αρθρογραφίες θα μπορούσε να συνοψισθεί στα εξής: η πιο οικονομικά «βιώσιμη» λύση θα είναι αυτή της Συνομοσπονδίας δυο ανεξάρτητων κρατών, ενώ η πιο ακριβή «λειτουργική» λύση θα είναι αυτή της επιδιωκόμενης ΔΔΟ.

Γιατί, όμως, παράλληλα με τις πιο πάνω κοστολογικές αναλύσεις, και πριν να βγάλουμε γενικά συμπεράσματα, να μη βάλουμε στις διάφορες οικονομολογικές εξισώσεις και τη βοήθεια που θα αναμένουμε και από εκείνους που μας στηρίζουν στην εξεύρεση λύσης ΔΔΟ (έστω μικρή ή μεγάλη), καθώς και τη μεγάλη κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη που θα επιφέρει μια λύση που θα προέλθει από μια ειρηνική και μακροπρόθεσμη διευθέτηση, που θα ενώνει τον τόπο, το λαό και την οικονομία, μια λύση χωρίς την ανάγκη να ξοδεύουμε για εξοπλισμούς, μια «Ελβετία» της Ανατολικής Μεσογείου στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης;

Γεννάται, επομένως, το ερώτημα: ενόψει των σοβαρών αυτών οικονομικών προβλημάτων, και μόνο, που αναμένεται να προκύψουν από τη συμφωνημένη στόχευση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με πολιτική ισότητα, επιβάλλεται όντως να αλλάξουμε στόχο και στρατηγική; Και αν ναι, ποια ελπίδα έχουμε να επιτύχουμε την αποδοχή της από τις δύο κοινότητες και τη στήριξη του διεθνούς παράγοντα όταν το Εθνικό Συμβούλιο έχει ήδη από καιρό αποδεχθεί τη λύση της ΔΔΟ και τα Ηνωμένα Εθνη και η Ευρωπαϊκή Ενωση την επικύρωσαν και τη στηρίζουν;

Συμπερασματικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι πιο πάνω διαπιστώσεις των αξιόλογων οικονομολόγων και ερευνητών αντί να μας οδηγήσουν στις αναποτελεσματικές περιπέτειες της αλλαγής της στόχευσης είτε προς μια μορφή ενιαίου κράτους, είτε προς μια μορφή Συνομοσπονδίας θα ήταν πολιτικά σοφότερο αν τις παραπέμπαμε στους δύο διαπραγματευτές που επεξεργάζονται συστηματικά μια μορφή λύσης του τύπου της ΔΔΟ με πολιτική ισότητα, με τη σύσταση να επιχειρήσουν να εισαγάγουν σε αυτή τέτοιες πρόνοιες που να μειώνουν κατά το δυνατό τα προβλήματα που επισημάνθηκαν και που να μεγιστοποιούν τους παράγοντες που θα βοηθούν στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη.

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.