Η υποτίμηση των ψηφοφόρων

1012

Της Ελένης Μαύρου

 

 

Έμειναν μόνο δύο βδομάδες μέχρι τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών και για κάποιους υποψήφιους ο προεκλογικός αγώνας φαίνεται δυστυχώς να εξελίσσεται σε διαγωνισμό αναξιοπιστίας. Παρακολουθούμε μια πλειοδοσία «δεσμεύσεων» που θα ήταν αστεία αν τα θέματα δεν ήταν τόσο σοβαρά.

Ο Νίκος Αναστασιάδης εδώ και πολύ καιρό ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία εγκαινιάζοντας υφιστάμενα έργα, εξαγγέλλοντας εκ νέου διάφορα που υποσχέθηκε στις προηγούμενες εκλογές, κόβοντας κορδέλες μέχρι και στην… παραμυθούπολη. Θυμήθηκε τα κουρεμένα ταμεία προνοίας, τους πρόσφυγες, τους συμβασιούχους εκπαιδευτικούς… Για πέντε σχεδόν χρόνια, αντί οράματος είχαμε την εφαρμογή μιας κοινωνικο-οικονομικής πολιτικής που εξυπηρετεί μόνο τη βουλιμία του κεφαλαίου και χαρακτηρίζεται από κοινωνική αδιαφορία και αναλγησία. Αντί πάταξης ή έστω περιορισμού της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας και του ρουσφετιού, είχαμε έξαρση των φαινομένων αυτών. Αντί συλλογικότητας και συνέπειας στους χειρισμούς του Κυπριακού, ο Ν. Αναστασιάδης αναλώθηκε σε τακτικισμούς, παλινδρομήσεις και εκρήξεις παθολογικού σοβινισμού που προκαλούσαν συνεχή πισωγυρίσματα.

Ο δε Νικόλας Παπαδόπουλος εξαγγέλλει φιλόδοξες «δεσμεύσεις» για να παραδεχθεί λίγο αργότερα ότι δεν υπάρχουν τα λεφτά για τη χρηματοδότησή τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρότασή του για αναστολή αποπληρωμής του δημόσιου χρέους). Με πανάκριβες διαφημίσεις ισχυρίζεται ότι έχει λύσεις για όλα, ενώ προηγουμένως απέρριπτε κάθε λογική στήριξης της κοινωνίας και χέρι-χέρι με τον Αβέρωφ Νεοφύτου επέβαλαν πολιτικές λιτότητας. Στο δε Κυπριακό, η όλη προσέγγισή του συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο συνθηματολογία-κινδυνολογία-μηδενισμός.

Ο πολιτικός λόγος όμως είναι μέρος του πολιτικού γίγνεσθαι, με την έννοια ότι η συνέπεια μεταξύ λόγου και πράξης είναι (μεταξύ άλλων) στοιχείο που καθορίζει ένα πολιτικό πρόσωπο ή μια πολιτική δύναμη ως σοβαρή ή μη, ως υπεύθυνη ή όχι. Η προχειρότητα, ο λαϊκισμός, η ασυνέπεια, είναι ανάμεσα στους λόγους που γεννούν την απογοήτευση από την πολιτική και τα πολιτικά πρόσωπα.

Οι πολίτες έχουν βαρεθεί τις δεσμεύσεις που αποδεικνύονται ψευδαισθήσεις και τις υποσχέσεις που αποδεικνύονται κούφιες. Η απαίτηση λοιπόν για Αλλαγή δεν είναι ένα εύηχο σύνθημα. Είναι επιλογή ζωής.

Ο κάθε υποψήφιος θα κριθεί βέβαια από την ποιότητα του λόγου, του προγράμματος και της συμπεριφοράς του. Είναι αντιφατικό όμως κάποιος να επαγγέλλεται την αλλαγή και την ίδια στιγμή να υιοθετεί αναχρονιστικές πολιτικές. Γιατί αναχρονιστικές είναι οι πολιτικές εκείνες που στηρίζονται στον αυταρχισμό, την απουσία κοινωνικού διαλόγου, την υπόσκαψη των θεσμών, την πόλωση και τη διαίρεση της κοινωνίας.

Ούτε ο Ν. Αναστασιάδης ούτε ο Ν. Παπαδόπουλος μπορούν (ή θέλουν) να δώσουν πολιτικές προτάσεις που να συνιστούν πραγματική αλλαγή. Γιατί αποτελούν μέρος των σημερινών αδιεξόδων, μέρος του σκηνικού που μεγάλη μερίδα του κυπριακού λαού θέλει να αλλάξει.

Ο Σταύρος Μαλάς, σε αυτή τη διαδικασία, κάνει τη διαφορά. Σοβαρός, με τεκμηριωμένες θέσεις, με συγκεκριμένες προτάσεις, μακριά από λαϊκισμούς, προβάλλει ως μια πραγματικά εναλλακτική επιλογή. Ανοίγει νέους διαύλους επικοινωνίας με τους πολίτες, πείθει ότι κατανοεί την αγωνία της κοινωνίας, τις ευαισθησίες και τις προτεραιότητές της και ότι μπορεί να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις, αποδεικνύει στην πράξη ότι γνοιάζεται και οραματίζεται την κοινή πατρίδα. Κυρίως, πείθει ότι μπορεί να δώσει ένα νέο περιεχόμενο σε αξιακά πρότυπα και ιδεώδη, όπως η ισότητα, η κοινωνική δικαιοσύνη, η δημοκρατία.

Σχολιάστε

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.