Κύπρος: Οικονομικά μετέωρη

649
unnamed

Του Γιώργου Τ. Γεωργίου*

Το τελευταίο διάστημα -και φαίνεται και όσο κοντεύουμε στις προεδρικές εκλογές του 2018, όλο και περισσότερο θα- ακούμε να πολυδιαφημίζεται εκ μέρους των κυβερνώντων το περιβόητο success story για την οικονομία.

Μάλιστα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κ. Νίκος Αναστασιάδης, και το Υπουργικό Συμβούλιο από τη μια θα επιδιώξουν στο επόμενο διάστημα να ικανοποιήσουν σειρά αιτημάτων διαφόρων ομάδων, δημοσίων υπαλλήλων, Δήμων και Κοινοτήτων, προκειμένου να γίνουν αρεστοί. Από την άλλη, ο Δημοκρατικός Συναγερμός ως δορυφόρος θα τρέχει να χαιρετήσει και να συγχαρεί την κυβέρνηση για το «σπουδαίο» έργο και για την άμεση ανταπόκρισή της στα αιτήματα της κοινωνίας.

Τρανταχτό παράδειγμα η ικανοποίηση του αιτήματος των νοσηλευτών, που πριν ένα χρόνο ακριβώς, οι κυβερνώντες τους διαλόστειλαν στο πυρ το εξώτερο, για να βρουν αλλού δουλειά, αν δεν τους αρέσει. Αφήνω δε ασχολίαστο το γεγονός ότι πλείστα από τα προβλήματα παραπέμπονται στις ελληνικές καλένδες, το 2019, το 2020, το 2021 και αναμένεται ακόμα να ακούσουμε πολλά παρόμοια. Το γήπεδο των ποδοσφαιρικών ομάδων της Λεμεσού, ο δρόμος Λεμεσού-Σαϊττά, οι αναβαθμίσεις των νοσοκομείων, η ανέγερση νέου ψυχιατρείου είναι ορισμένα παραδείγματα των «δεσμεύσεων». Δυστυχώς, οι πραγματικότητες για την οικονομία της Κύπρου είναι σκληρές. Η έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) μιλά αφ’ εαυτής. Το χρέος της Κύπρου διαμορφώθηκε στο 108% του ΑΕΠ, το 2016, ενώ το 2017 προβλέπεται να αυξηθεί στο 109,3%. Το 2018 εκτιμάται ότι θα είναι στο 107,4% και το 2019 στο 100,5% του ΑΕΠ.

Μεταξύ άλλων στοιχείων που αναφέρονται στην έκθεση είναι και η πρόβλεψη για το ρυθμό της οικονομίας, που διαπιστώνεται ξεκάθαρα ότι γίνεται μετ’ εμποδίων. Μέχρι το 2022, η οικονομία της Κύπρου αναμένεται να επιβραδυνθεί ακόμα περισσότερο, στο 2,1%. Ο ρυθμός της οικονομικής ανάπτυξης που αναμένεται σε επίπεδα άνω του 2% διασφαλίζει τη σταδιακή και αργή μείωση του μεγάλου δημόσιου χρέους, αλλά με πολύ πιο αργούς ρυθμούς από ό,τι αρχικά αναμενόταν. Την ίδια στιγμή διαπιστώνουμε ότι η ανεργία στην Κύπρο δυστυχώς σταθεροποιείται στο 12,9%, ποσοστό υψηλό συγκριτικά με άλλες χώρες της Ευρώπης. Για τη νέα γενιά, τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά. Κυρίως όμως αυτό που πληγώνει είναι η μετανάστευση των νέων μας. Χάνουμε κοντά στις δυο γενιές. Χάνουμε τα φωτεινότερα, τα καλύτερά μας μυαλά, τους επιστήμονες, τη στιγμή που στις άλλες χώρες προσφέρουν εκατομμύρια για κίνητρα επιστροφής και επένδυση των επιστημόνων τους.

Τι να αναφέρουμε σχετικά με τις επενδύσεις, που όλο για επενδύσεις ακούμε και επενδύσεις δεν βλέπουμε; Δυστυχώς, και είναι με λύπη που το σημειώνω, ο μόνος τομέας που γεννά ελπίδα στην Κύπρο είναι ο τουρισμός και πραγματικά αξίζουν συγχαρητηρίων όλοι όσοι επενδύουν στο τουριστικό προϊόν. Δεν πρέπει όμως να διαφεύγει την προσοχή όλων ότι η Κύπρος βρίσκεται σε μια πολύ δύσκολη περιοχή. Φλέγεται η Ν.Α. Μεσόγειος και νομίζω όλοι καταλαβαίνουν πόσο εύθραυστα είναι τα δεδομένα.

Η Κύπρος τα τελευταία χρόνια κάνει οικονομία διαβατηρίων. Δυστυχώς, αυτή είναι η πραγματικότητα. Απουσιάζει παντελώς το όραμα από την παρούσα διακυβέρνηση. Η οικονομία της Κύπρου βρίσκεται σε φαύλο κύκλο. Βολοδέρνει στο ίδιο σημείο. Το 1/3 του λαού μας φτωχοποιείται μέχρι εξαθλίωσης, η μεσαία τάξη εξαφανίστηκε και μια χούφτα από το μεγάλο κεφάλαιο μεγιστοποίησε τα κέρδη της. Η οικονομία της Κύπρου για να πάρει μπρος χρειάζεται πρόγραμμα, σχεδιασμό και ισορροπημένο τρόπο κατανομής του πλούτου. Χρειάζεται όραμα που να χαρακτηρίζεται από κοινωνική ευαισθησία, ορθολογιστική προσέγγιση, έξω και πέρα από προσωρινούς τακτικισμούς. H Κύπρος σήμερα θα μπορούσε να ήταν ένα από τα ξεχωριστά εκπαιδευτικά κέντρα της περιοχής, αντί τούτου διάφοροι κύκλοι δεν επιτρέπουν να αναπτυχθεί τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός τομέας της παιδείας και της εκπαίδευσης. Παρομοίως η Κύπρος έχει όλα τα χαρακτηριστικά να μετατρέπει σε ένα από τα μεγάλα κέντρα παροχής ιατρικών υπηρεσιών. Το ίδιο και στα ενεργειακά ζητήματα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Η Κύπρος θα μπορούσε ήδη να αποκτήσει το δικό της τερματικό. Μακάρι να μην είναι ήδη αργά και το πέρασμα του χρόνου να μην καταστήσει ασύμφορη την ανόρυξη υδρογονανθράκων.

Ο λαός να πάρει την τύχη του στα χέρια του. Να μιλήσει! Το ΑΚΕΛ και η κυπριακή Αριστερά μπορεί και πρέπει να δώσει μια υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατίας, που να ανταποκρίνεται στα μείζονος σημασίας καθήκοντα και προκλήσεις στον τόπο μας. Που να μπορεί να εμπνεύσει το λαό μας και να τον οδηγήσει σε ένα ελπιδοφόρο αποτέλεσμα, έχοντας πάνω από όλα την Κύπρο μας.

*Ε.Γ. ΑΚΕΛ-Λεμεσού, βουλευτής Λεμεσού ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις