Κράτος αναλγησίας

3921
unnamed

 

 

Η αγανάκτηση που βγαίνει μέσα από τις καταγγελίες της Οργάνωσης Αποκατάστασης Αναπήρων για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στο κτίριο της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού, δίνει την ευκαιρία να αναφερθούμε γενικότερα για το τι επικρατεί στην πόλη, σε κυβερνητικούς και άλλους δημόσιους χώρους, σε σχέση με τη χρήση τους από άτομα με αναπηρίες ή άλλου είδους κινητικά προβλήματα.

Το ότι η Επαρχιακή Διοίκηση θα έπρεπε να πρωτοστατεί στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων των αναπήρων και στην εφαρμογή μέτρων για διευκόλυνση αυτών των πολιτών στη διακίνηση και την εξυπηρέτησή τους, θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Δυστυχώς, όμως, αποδεικνύεται για μια ακόμα φορά η λειψή κοινωνική ευαισθησία και μέριμνα του κράτους. Οι επισημάνσεις της οργάνωσης των αναπήρων ας ελπίσουμε ότι, επιτέλους, θα ερεθίσουν τα αυτιά των αρμοδίων.

Τα προβλήματα όμως πρόσβασης και διακίνησης των ατόμων με κινητικές δυσκολίες δεν έχουν να κάνουν μόνο με τις ελλείψεις και παραλείψεις που καταγράφονται στο Διοικητήριο. Δυστυχώς, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τη Λεμεσό, που κατά τα άλλα θέλει να εμφανίζεται σαν πρωτεύουσα πολιτισμού και προόδου, υπάρχουν και άλλα δημόσια αλλά και ιδιωτικά κτίρια και χώροι που δεν προσφέρονται για τους ανάπηρους, αφού δεν έχουν δημιουργηθεί έστω οι βασικές υποδομές πρόσβασης, ή, σε κάποιες περιπτώσεις όπου υπάρχουν, δεν πληρούν τις απαιτούμενες προδιαγραφές.

Για παράδειγμα, σε κάποιες κυβερνητικές υπηρεσίες αλλά και δημοτικά κτίρια αν και υπάρχουν ράμπες αναπήρων, ωστόσο θέτουν σε κίνδυνο παρά διευκολύνουν, αφού είτε είναι απότομες και στενές, είτε παρουσιάζουν άλλα προβλήματα.

Εξάλλου, σε κεντρικούς πολυσύχναστους δρόμους της πόλης, τα πεζοδρόμια είναι τόσο στενά, που όχι μόνο δεν μπορεί να κινηθεί ένας ανάπηρος με τροχοκάθισμα, ένας ηλικιωμένος ή μια μητέρα με το καροτσάκι του παιδιού της, αλλά, επιπλέον, ο δήμος έχει εγκαταστήσει σε αυτά, κερματοδέκτες για στάθμευση με αποτέλεσμα οι πεζοί να αναγκάζονται να κατεβαίνουν και να περπατούν στο δρόμο.

Αυτά είναι μερικά μόνο δείγματα της ανάλγητης αντιμετώπισης που τυγχάνουν τα άτομα με κινητικές δυσκολίες ή άλλες ευπαθείς ομάδες από τις δημόσιες και δημοτικές υπηρεσίες. Αν θα υπάρξει η επιβαλλομένη ευαισθησία και η ανάληψη ευθυνών αμφίβολο το βλέπω, γι’ αυτό και οι άμεσα επηρεαζόμενοι αλλά και γενικότερα οι συνειδητοποιημένοι και ευαισθητοποιημένοι πολίτες μάλλον είναι καιρός να αντιδράσουν δυναμικά.

Χρήστος Χαραλάμπους