Με αφορμή… “CPR-US” της Θεατρικής Ομάδας “Σκηνή 8”

Με αφορμή… τη νέα παραγωγή της Ομάδας «Σκηνή 8» με το έργο CPR-US που βασίζεται στο έργο Blackout του Davey Anderson και ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Στέλιου Ανδρονίκου και για μόνο 6 παραστάσεις στη Λεμεσό, το μέλος της ομάδας ηθοποιός Αντρέας Μακρής μιλάει στον Ορίζοντα:

«H ιδέα για τη “Σκηνή 8” γεννήθηκε τον Μάιο του 2015 και δημιουργήθηκε με μέλη τον Ανδρέα Μακρή, την Πέννυ Φοινίρη και τον Ανδρέα Κούτσουμπα. Βασικός σκοπός της Ομάδας είναι να καταφέρει να αφουγκραστεί τον κόσμο και την πραγματικότητα τού σήμερα και να παρεμβαίνει με μόνο όπλο το θέατρο για να προβάλλει αυτά που θεωρεί στραβά όπως και να αναδεικνύει αξίες που άρχισαν να ξεθωριάζουν σε ένα σύγχρονο κόσμο του fast food και της αποχαύνωσης της σκέψης.

Η ιστορία της ΣΚΗΝΗΣ 8 ξεκίνησε με ένα παραμύθι, το έργο του Φίλιπ Ρίντλεϊ Παραμύθι για Δύο και αυτή η αρχή έκλεισε παραμυθένια με τη βράβευση με το Βραβείο Θεάτρου για καλύτερη παράσταση εφηβικού θεάτρου. Είναι ένα δύσκολο ταξίδι, κυρίως λόγω της απουσίας οικονομικών πόρων, αν και κάποιοι άνθρωποι, κυρίως συγγενικά πρόσωπα, μας στήριξαν οικονομικά για να μπορέσουμε να δουλέψουμε και να υπάρξουμε, και τους ευχαριστούμε.

Μελετώντας διάφορους ανθρώπους του θεάτρου που ασχολήθηκαν με το εφηβικό θέατρο, καταλάβαμε ότι το θέατρο στον άνθρωπο χάνεται κυρίως στην εφηβεία. Όλοι μας σαν παιδιά παρακολουθήσαμε κάποια παιδική παράσταση, έστω και με το ζόρι πολλές φορές. Μετά όμως, αν δεν μας προέτρεπε κάποιος ή αν δεν μας μάγευε εκείνη η παράσταση η παιδική που είδαμε, δεν συνεχίζαμε να παρακολουθούμε θέατρο. Σκοπός μας λοιπόν είναι να κρατήσουμε τα παιδιά κοντά σε αυτή την τέχνη και κυρίως να τα καταλάβουμε και να επικοινωνήσουμε μέσω της δουλειάς μας μαζί τους, γιατί αυτοί είναι οι αυριανοί μας θεατές, οι αυριανοί πολίτες αυτού του τόπου.

Πιστεύω ότι το θέατρο γενικά, χωρίς να κουνάει το δάκτυλό του επιδεικτικά, παραθέτει με διάφορους τρόπους ιστορίες ανθρώπων με τις οποίες πολλές φορές θα ταυτιστούμε και άλλες φορές θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε. Το σημαντικό λοιπόν είναι αυτή η προσπάθεια, η σκέψη και -το σημαντικότερο- η επικοινωνία με τον εσωτερικό μας κόσμο, το ξύπνημα τον συναισθημάτων. Αυτό και μόνο είναι ένας τρόπος να γίνουμε κάποτε καλύτεροι άνθρωποι, με ό,τι και να σημαίνει αυτό.

Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο τρόπος με τον οποίο απευθύνεται κανείς στους έφηβους, αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι όλοι οι άνθρωποι προσεγγίζονται με ειλικρίνεια και αλήθεια. Αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι να ακούς τους έφηβους παρά να προσπαθείς να τους διδάξεις.

Το καινούργιο μας έργο ονομάζεται C.P.RUS: Δυο κελιά… το ένα «κανονικό»… το άλλο κάπως περίεργο… Στο πρώτο βρίσκεται ένας νεαρός, ο Αντρέας… στο δεύτερο μια κοπέλα, η Κυριακή. Ένα έγκλημα ή μήπως πολλά; Οι δυο αυτοί έφηβοι αφηγούνται το πώς έφτασαν ως το δικό τους «κελί». Δυο ζωές παράλληλες με πολλά κοινά στοιχεία, δυο ιστορίες οι οποίες θα μπορούσαν να έχουν διαφορετική κατάληξη αν ο εαυτός τους ή και οι άλλοι τούς προέτρεπαν να μιλήσουν σε κάποιον. Το έργο βασίζεται σε αληθινές ιστορίες εφήβων και έχει διασκευαστεί στη σύγχρονη κυπριακή διάλεκτο.

Ο πρωτότυπος τίτλος του έργου είναι BLACKOUT και είναι ένας μονόλογος του Davey Anderson που συγκαταλέγεται στα έργα που ανεβάζει η εφηβική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας. Εμείς στα χέρια μας πήραμε μια μεταγραφή του έργου την οποία έκανε ο αγαπητός φίλος Ξενάκης Κυριακίδης, τον οποίο θα ήθελα να ευχαριστήσω ξανά, και στην οποία προστέθηκε ο ρόλος της κοπέλας, της Κυριακής.

Οι δυο αυτοί ήρωες, μέσα στην πορεία του έργου, μοιάζουν να είναι σχεδόν στα όριά τους. Κάπου εκεί λοιπόν που η καρδιά πάει να σταματήσει, έρχεται η τεχνική CPR (cardiopulmonary resuscitation), «Καρδιοαναπνευστική Ανάνηψη», για να τους επαναφέρει στη ζωή! Η λογική δηλαδή της δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή.

Η κάθε λέξη, η κάθε νότα που βγαίνει από έναν ηθοποιό ή από ένα μουσικό όργανο έχει τον δικό της κραδασμό και ακουμπά διαφορετικά στο αυτί και στις ψυχές των ανθρώπων. Χρησιμοποιώντας την κυπριακή διάλεκτο, έχουμε σκοπό να πάμε πιο βαθιά μέσα μας και να ζωντανέψουμε, να ανακαλέσουμε εικόνες από το παρελθόν όπως ακριβώς τις ακούσαμε ή ζήσαμε. Κάποιες φορές στην προσπάθειά μας να μιλήσουμε την κοινή Ελληνική χάνουμε την αμεσότητα και την ουσία αυτού που θέλουμε να πούμε ή να κάνουμε. Η κυπριακή διάλεκτος πρέπει να σταματήσει να θεωρείται κάτι υποδεέστερο ή χωρκάτικο, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να αποβάλουμε σαν να είναι βρωμιά ή σαν να είναι δείκτης αμάθειας και έλλειψης γνώσης και παιδείας».

Μετάφραση/Μεταγραφή: Ξενάκης Κυριακίδης, Επεξεργασία/Διασκευή: Μιχάλης Νεοφύτου / Αντρέας Μακρής, Σκηνοθεσία: Στέλιος Ανδρονίκου, Μουσική επιμέλεια: Αντρέας Μακρής, Σκηνικά και Κοστούμια: Σκηνή 8

Παίζουν: Βαρβάρα Χριστοφή και Αντρέας Μακρής

6, 7, 8, 13, 14, 15 Δεκεμβρίου: Πολυχώρος +εργειο, Ελευθερίας 91Β, Λεμεσός

Πληροφορίες-Κρατήσεις: 99083551

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.