Μια φωνή που φώναζε αγάπη

unnamed

Σημεία κοινού

Μια φωνή που φώναζε αγάπη

Ένα έργο κλασικό πια (η Ανθρώπινη φωνή του Ζαν Κοκτώ), γνωστό και φαινομενικά μονοδιάστατο για μια ερωτική σχέση που έχει τελειώσει ή μάλλον μια σχέση απόλυτης εξάρτησης, ή μήπως το ίδιο είναι; Μια απεγνωσμένη γυναίκα μιλάει στο τηλέφωνο στον μέχρι πριν λίγο  σύντροφο της που έχει φύγει, μια φωνή που προσπαθεί να δείξει δυνατή και να κρύψει την αγωνία, τον πόνο, το σώμα που σκεβρώνει, που τρέμει, ένας μονόλογος που χρειάζεται μια δυνατή ηθοποιό και αυτή τη δύναμη την είχε η Αντωνία Χαραλάμπους που μαζί με την καθοδήγηση της Αθηνάς Κάσιου κατάφερε να μεταφέρει  τόσο λειτουργικά τον μονόλογο αυτό από το 1927 στο σήμερα και του έδωσε λόγο και υπόσταση αλλά και πολυφωνία.

Εξαιρετική η ιδέα του στησίματος της παράστασης. Η τοποθέτηση των θεατών σε συνάρτηση με  το σκηνικό (Λύδια Μανδρίδου) τις περισσότερες φορές μάς επέτρεπε να μην βλέπουμε ολόκληρο το σώμα, αλλά κομμάτια, όπως κομμάτια ήταν  η ηρωίδα και έφτανε κοντά μας ακέραια ατόφια μόνο η φωνή, το μόνο που, μέσω του τηλεφώνου, της είχε απομένει. Μια ανθρώπινη φωνή να προσπαθεί, χρησιμοποιώντας όλες τις αποχρώσεις και τις διακυμάνσεις που έχει, να κρατηθεί, να μη χαθεί, μια φωνή που ψάχνει αγάπη, που φωνάζει αγάπη.

Αντώνης Γεωργίου

Από την ομάδα Open Arts  στο space – Κωστή Παλαμά 12, 1096, κρατήσεις: 96637557. Ακόμα 2 παραστάσεις, 26 και 27 Φεβρουαρίου.