Μια στάση στο οδόφραγμα

601

Της Γιώτας Χατζηκώστα

Σεπτέμβριος 2014. Κυριακή πρωί στην αρχή της οδού Λήδρας. Κάνω μια στάση και ξεκινάω παρέα με τη φωτογραφική μηχανή μου και στα ακουστικά να παίζει το Ρέθυμνο.

Μια βόλτα που ένιωθα από την αρχή πως θα μου άλλαζε τη ζωή. Είκοσι ενός πλέον και σιγά σιγά άρχισα να σκέφτομαι τι βρίσκεται απέναντι. Δεν ήθελα πιο πριν να δω την αλήθεια. Ισως γιατί η αλήθεια είναι πάντα τόσο διαφορετική απ’ ό,τι την έχουμε στο μυαλό μας, ίσως πάλι και γιατί το να προσπαθείς μόνος να ανακαλύψεις την αλήθεια, πολλές φορές σε φέρνει αντιμέτωπο με πράγματα που δεν ήθελες να πιστέψεις.

Ξεκίνησα από την αρχή. Αφού περπάτησα δυο τρεις φορές την Λήδρας πάνω – κάτω, είπα πως ήρθε η ώρα για το μεγάλο βήμα. Δείχνω τη ταυτότητά μου, τους χαιρετώ στα τουρκικά και ένας κόμπος άρχισε να με πνίγει. Το στομάχι κόμπος και το βλέμμα μου στον ουρανό. Ο ήλιος να σε καίει και εσύ να νιώθεις τουρίστας στον ίδιό σου τον τόπο.

Ξεκίνησα σιγά σιγά ψάχνοντας την Αγιά Σοφιά που τώρα πια είναι τζαμί. Καθώς περπατούσα σκεφτόμουν τόσα πολλά. Λέξεις και αναμνήσεις από τα λόγια των δικών μου για τον τόπο τους πριν τον πόλεμο, αφηγήσεις της γιαγιάς όταν έμενα στο σπίτι της… και στο τέλος μια γεύση ανυπομονησίας για το πότε θα γνωρίσω κι εγώ αυτά τα μέρη.

Θυμάμαι ακόμη εκείνο το πρωινό που σαν περπατούσα τα πόδια έτρεμαν, η φωνή χανόταν και τα μάτια μου έκαναν κύκλους για να προλάβω να δω τα πάντα. Οχι μόνο από περιέργεια. Περισσότερο γιατί ένιωθα πως ό,τι είναι εκεί απέναντι ήταν δικό μας.

Καλοκαίρι 2016. Από εκείνη τη φορά έπρεπε να περάσουν δύο χρόνια για να κάνω το επόμενο βήμα, που δεν ήταν άλλο από το να έρθω σε επαφή με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μου.

Γνωρίζοντάς τους λοιπόν ανακαλύπτω ότι δίπλα μου δεν έμεναν ποτέ εξωγήινοι. Αντίθετα, εκείνο το καλοκαίρι θα παραδεχόμουν στον εαυτό μου όσα δεν τόλμησα δύο χρόνια μετά. Θα έβλεπα αλήθειες που πιο πριν ούτε που τολμούσα να παραδεχτώ σε εμένα. Ναι, σε εμένα. Γιατί, ρε φίλε, στην τελική αν δεν αποφασίσεις να αντιμετωπίσεις τα γεγονότα, εκείνα θα σε προσπεράσουν, όπως και έγινε τα τελευταία 43 χρόνια. Αφήναμε τα γεγονότα να μας προσπεράσουν, κλεινόμασταν στον γυάλινο πύργο μας και φοβόμασταν να δούμε τι γίνεται έξω. Είναι που ο φόβος, κιόλας, καμιά φορά σε κάνει δειλό και ο εγωισμός σε αφήνει ένα απλό θεατή.

Χειμώνας 2017. Τα πράγματα άλλαξαν πλέον. Κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι, που λέει και το τραγούδι. Και ξέρετε πια είναι η ουσία; Οτι αν δεν τολμήσουμε να δούμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, αν δεν μάθουμε να συμβιβαζόμαστε κι αν δεν μάθουμε να προχωράμε μόνο μπροστά, τα γεγονότα θα μας προσπερνούν. Κι εμείς; Εμείς ως απλοί θεατές θα περιμένουμε το επόμενο τρένο.

Αλήθεια όμως… Κι αν δεν έρθει; Πάλι στις στάσεις; Πάλι στο περίμενε; Αλήθεια, αυτό μας αξίζει τελικά;

Στην ίδια κατηγορία

147

88