Νομιμοφάνεια

2846

Του  Δρος Ιωάννη Σ. Χριστοδούλου

Τα πολλά χρήματα διακινούνται παράνομα. Λίγα χρήματα αλλάζουν χέρια νόμιμα: είναι οι αμοιβές των μισθωτών και το αντίτιμο νόμιμων, ιδιωτικών αγοραπωλησιών. Αν, όμως, ο κύριος όγκος των συναλλαγών αφορά σε παράνομες αγοραπωλησίες και εξαγορές, στην κερδοσκοπική λαίλαπα που ενέσκηψε ωσεί ακρίδα σε σπαρτά ήδη καχεκτικά, στους «νόμιμους» δηλαδή μισθούς και στα «νόμιμα» έσοδα, αν τα προϊόντα τα περισσότερο ακριβά είναι όπλα, ναρκωτικά και το ανθρώπινο σώμα, τότε οι νόμιμες συναλλαγές είναι γελοίες, μαζί και… τραγικές.

Γελοίες είναι οι νόμιμες συναλλαγές και αμοιβές επειδή εκείνοι που τις περιφρονούν γελάνε μαζί τους και τραγικές επειδή εκείνοι που εξαρτάται η επιβίωσή τους από αυτές οδύρονται. Μα, σκέφτεται κανείς, προτιμότερο να γελούν μαζί σου οι παράνομοι κι εσύ να τους οικτείρεις όταν συλλαμβάνονται. Συμφωνώ! Με μια, όμως, διαφορά. Όταν αισθάνεσαι περίγελος, δύο αντιδράσεις είναι συνήθεις. Αυτοοικτείρεσαι και αυτομαστιγώνεσαι, που δεν κατάφερες νόμιμα να έχεις αξιοπρέπεια ή, αντίθετα, επιχειρείς σπασμωδικά εκείνο που «εξ επαγγέλματος» επιχειρούν άλλοι. Και στις δύο περιπτώσεις το αίσθημα του δικαίου γελοιοποιείται. Στην πρώτη περίπτωση ως ανίσχυρο και στη δεύτερη ως γελοιωδώς ευάλωτο.

Οι λύσεις είναι δύο: είτε να νομιμοποιηθούν οι παράνομες συναλλακτικές δραστηριότητες και, τουλάχιστον, να μην εξευτελίζεται παταγωδώς η νομιμότητα, ή να πειστούν οι πολίτες που δεν μπορούν να εξαπατήσουν σε προσωπικό ή διατομικό επίπεδο να λησμονήσουν τον κοινωνικό στο όνομα του μεταφυσικού τους εαυτού, τον οποίο θα πρέπει να αναζητήσουν όχι εκεί που ταυτοποιείται κανείς επειδή αποτελεί μέλος μιας κοινότητας, αλλά εκεί που μπορούν να ανακαλύψουν τον εαυτό τους ανεξάρτητα από την κοινωνική τους κατάσταση ή εξαιτίας ακριβώς της κοινωνικής τους θέσης, η οποία διακυβεύεται διαρκώς.

Η μεταφυσική ταυτοποίηση, τώρα, είτε είναι πρόχειρη, διά των ηθικοπλαστικών συνταγών που διαφημίζει το μαγειρείο της θρησκευτικής συνείδησης κάθε θρησκείας, είτε λίγο πιο δύσκολη, και διέρχεται διά της συσσωρευμένης ανά τους αιώνες ανθρωπιστικής σοφίας, που υπενθυμίζει στον άνθρωπο ότι εκτός από κινούμενη επιθυμητική μηχανή, που ολιγόνοα στοχεύει εκείνο που κάθε φορά καθίσταται ελκυστικό, είναι και στοχαστική, στοιχειωδώς ή περισσότερο. Υπάρχει και τρίτη οδός φυσικά. Εκείνη των ψυχοτρόπων ουσιών, νόμιμων και παρανόμων, η χρήση των οποίων προκρίνεται, όλο και περισσότερο, ως ευχερέστερη από κάθε άλλη μέθοδο ευτυχούς αυτοαναφοράς.

Όλες οι μέθοδοι, φυσικά, υπόκεινται σε διάψευση αφού, πάντα, η κοινωνική είναι κυριαρχικότερη από κάθε άλλη αναφορά. Βεβαίως υπάρχει μια δικαιολογία ανά πάσα στιγμή πρόσφορη, οιονεί παυσίλυπη, για την απάμβλυνση του οδυνηρού αισθήματος που συνέχει τον άνθρωπο που αισθάνεται αποτυχημένος και γελοιοποιημένος: «είναι λίγοι εκείνοι που παρανομούν». Πώς γίνεται, βεβαίως, εκείνοι οι λίγοι να παρανομούν σε βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας και να είναι πανταχού παρόντες όσο και αν ορισμένοι συλλαμβάνονται, είναι ερώτημα που διασαλεύει τη δικαιολογία και μαζί το σύστημα που κάθε φορά τη χρησιμοποιεί και τη θέση, φυσικά, των εκπροσώπων του συστήματος που την «αξιοποιούν»!

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.