Ο ναζισμός είναι εργαλείο κατά της εργασίας

393

Το νέο στάδιο του αναθεωρητισμού της Ιστορίας σκοπό έχει να ξεχαστεί ό,τι θυμίζει αντίσταση

Συνέντευξη του καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας, Γιώργου Μαργαρίτη, στον Δημήτρη Στρατή

Η συζήτηση για την Ιστορία διεθνώς περνά σε ένα νέο επίπεδο, υποδεικνύει στη «Χ» ο καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, Γιώργος Μαργαρίτης. Περνά σταδιακά από τη θεωρία των δύο άκρων στο επίπεδο ότι για όλα τα δεινά του κόσμου ευθύνεται η Σοβιετική Ένωση. Αυτή η επιχείρηση, εξηγεί, έχει ως τελικό στόχο να ξεχάσουν οι λαοί της Ευρώπης το δικαίωμά τους στην αντίσταση. Ο Γιώργος Μαργαρίτης εξηγεί, ακόμα, γιατί η Ευρώπη δεν αποτελεί πλέον ισχυρό οικονομικό κέντρο του κόσμου, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να επαναλάβει Παγκόσμιο Πόλεμο με στόχο την Belle Epoque. Έτσι, σημειώνει, προβαίνει σε μια ριζοσπαστικοποίηση της εκμετάλλευσης της εργασίας και στην παραχάραξη της Ιστορίας, με τελικό στόχο να ξεχάσουν οι λαοί της Ευρώπης το δικαίωμα στην αντίσταση. Ο καθηγητής εξηγεί γιατί ο ναζισμός σήμερα αναπτύσσεται στα όρια που του βάζει η πολιτική του χρησιμότητα και γιατί ο Μαζάουερ ξεχνά την Ιστορία. Τέλος μιλά για το ρόλο της ΕΕ, εξηγώντας γιατί θα πληρώσει το «παιγνίδι» με το ναζισμό, καθώς «οι μαθητευόμενοι μάγοι φέρνουν ξανά στο προσκήνιο τα φαντάσματα του παρελθόντος».

Πώς βλέπετε τη συζήτηση που εξελίσσεται σήμερα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για τα ιστορικά ζητήματα;
Το σήμερα συνδέεται άμεσα με το χθες. Γίνεται πολλή κουβέντα αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση με αφορμή την προεδρία χωρών που ανήκαν στο σοσιαλιστικό στρατόπεδο ή σε χώρες που έχουμε ζήσει την παλινόρθωση του καπιταλισμού. Πρόκειται για μια συζήτηση περί κομμουνισμού, περί ναζισμού και περί Ιστορίας γενικότερα. Αυτή η συζήτηση έχει ξεφύγει πλέον απ’ το παλιό, ότι υπάρχουν δύο άκρα που απειλούν την ιδανική, στην αστική αντίληψη, κοινοβουλευτική αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ότι το ένα είναι ο κομμουνισμός, το άλλο είναι ο φασισμός. Σιγά σιγά είδαμε να μεθοδεύεται, φέτος στην Εσθονία, ότι τελικά το μεγάλο έγκλημα του 20ού αιώνα είναι όλα όσα δημιούργησε η Ρωσική Επανάσταση του 1917. Αυτό είναι μια πολιτική που προϋποθέτει και τη λεύκανση, κατά κάποιο τρόπο, του ναζιστικού παρελθόντος. Για να είναι το μεγάλο έγκλημα ο κομμουνισμός, πρέπει οπωσδήποτε να διορθωθεί και η εικόνα του ναζισμού. Μια εικόνα που πολύ δύσκολα διορθώνεται, καθότι ο ναζισμός έχει διαπράξει εγκλήματα τα οποία η ανθρωπότητα δεν είχε ποτέ πριν γνωρίσει. Αυτή η επιχείρηση δεν είναι στον αέρα. Έχει συγκεκριμένες αιτίες και συγκεκριμένους στόχους. Η προσπάθεια έχει στόχο να ξεχάσουν οι λαοί της Ευρώπης το δικαίωμά τους στην αντίσταση. Το δικαίωμα τους δηλαδή να μην δέχονται αυτά που συμβαίνουν με τρόπο αδιαμαρτύρητο. Και οι άρχουσες τάξεις, ακόμα κι όταν καταφεύγουν σε εγκλήματα, να μην έχουν ιστορικό βάρος γι’ αυτά.

Θα ξαναζήσει, δηλαδή, η ανθρωπότητα εγκλήματα τύπου Ολοκαυτώματος;
Δεν έχουμε ακόμη έγκλημα του τύπου Άουσβιτς και Νταχάου, αλλά υπάρχει μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους της Ευρώπης, αυτή τη στιγμή, η οποία περιορίζει τα δικαιώματά τους σ’ ένα σημαντικό ποσοστό και συνεπώς περιορίζει και τις ελευθερίες και την ευημερία τους. Αυτές είναι προδιαγραφές μιας κλοπής, ενός εγκλήματος. Αυτό είναι που πρέπει να διορθωθεί και γι’ αυτό πρέπει κάποιοι ν’ αλλάξουν την Ιστορία. Αυτό που συμβαίνει σήμερα έχει κοινές αιτίες με το παρελθόν.
Ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός έχει ένα πρόβλημα, το οποίο ξεκινάει από τις αρχές του 21ου αιώνα και συνεχίζεται σήμερα. Στις αρχές του 21ου αιώνα, στο λίκνο του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, ο ευρωπαϊκός καπιταλισμός κυριαρχούσε στον κόσμο. Το Λονδίνο, το Παρίσι και το Βερολίνο ήταν οι κυρίαρχοι του κόσμου, στρατιωτικά, διοικητικά, πολιτιστικά και πολιτικά με τις αποικίες χρέους και τα κεφάλαιά τους. Οι επιτυχίες του καπιταλισμού έφεραν τη διαμάχη, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Έκτοτε ξεκινά το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης. Αυτό το κυρίαρχο σχήμα, συνεχώς, εκπίπτει. Το ποσοστό του στην παγκόσμια οικονομία συνεχώς συρρικνώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Για παράδειγμα μέσα σε λίγα χρόνια έπεσε 7% η θέση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου… αυτό είναι κατάρρευση.

Και πώς το αντιμετωπίζουν αυτό;
Τον παλιό καιρό το αντιμετώπιζαν με τον ναζισμό. Ένα φιλόδοξο σχέδιο που προέβλεπε ότι ο ναζισμός, με τη ριζοσπαστική για το αστικό σύστημα λογική του, καταργεί το ρωμαϊκό δίκαιο. Καταργεί το δικαίωμα σε τεράστιες μάζες πληθυσμού για αναφορά σε δικαστή. Φυλετικά, κατ’ αρχήν, αλλά στην ουσία, το πρόσχημα για τους Εβραίους στράφηκε στη συνέχεια ενάντια σε όλους τους εργαζομένους. Είχαμε δηλαδή μια εκμετάλλευση μέχρι θανάτου του εργατικού δυναμικού. Και δεύτερο, μια εσωτερική καταλήστευση για μεταφορά πόρων, ώστε να συγκεντρωθεί κεφάλαιο.
Το σχέδιο ήταν πάρα πολύ απλό, σε μια νέα Ευρώπη η οποία, θεραπευμένη από την «αρρώστια» του μπολσεβικισμού, θα μπορούσε να επανέλθει στην Belle Epoque («Όμορφη Εποχή»), δηλαδή την κυριαρχία του ευρωπαϊκού κεφαλαίου στον κόσμο.
Αυτή είναι και η εξήγηση γιατί ο ναζισμός δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο μια γερμανική υπόθεση, αλλά συγκίνησε τον κόσμο. Θυμίζω ότι στην Ελλάδα ο Μεταξάς μάθαινε τα παιδιά να χαιρετούν ναζιστικά. Υποσχέθηκε στους Έλληνες «χιλιόχρονο τρίτο ελληνικό πολιτισμό», από το τρίτο Ράιχ. Όλα αυτά κατέρρευσαν χάρη στη Σοβιετική Ένωση. Αυτό είναι και το πρόβλημα της Ευρώπης. Εάν εκείνο τον καιρό το ευρωπαϊκό μέρος στον παγκόσμιο καπιταλισμό ήταν σταθερό, τώρα καταρρέει.

Τι κάνουν σήμερα για ν’ αντιμετωπίσουν αυτή την κατάρρευση;
Υπάρχει σήμερα μια ριζοσπαστικοποίηση της εκμετάλλευσης της εργασίας. Πιάνουν τα όπλα για να πολεμήσουν και έχουμε και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου. Δεν είμαστε ακόμη στο Άουσβιτς και το Νταχάου, είμαστε όμως στην εποχή των «λαθρομεταναστών», είμαστε στην εποχή που θέλουν να έρχονται να εργάζονται οι μετανάστες, αλλά λένε «όχι να διεκδικούν και δικαιώματα, όχι να θέλουν να μείνουν». Είναι άλλωστε και ύποπτοι για τρομοκρατία και ούτω καθεξής.
Σιγά-σιγά φτιάχνεται ένα πλέγμα που αφαιρεί δικαιώματα από μεγάλες μάζες των ευρωπαϊκών πόλεων, οι οποίες μη έχοντας κόκκινα λάβαρα ν’ αντισταθούν, αντιδρούν με μαύρα, με τρομοκρατία και άλλα πολιτικά αδιέξοδα. Έχουμε μια εσωτερική καταλήστευση, δηλαδή. Και στη χώρα μου την Ελλάδα και στη δική σας, αυτό που συμβαίνει είναι η γιγαντιαία μεταφορά πόρων προς τα κέντρα του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.
Την εποχή του 1930 η ισχύς της Ευρώπης ήταν τέτοια που μπορούσε ακόμα να κάνει πολέμους, μπορούσε να διεκδικήσει την πρωτοκαθεδρία στο σύστημα. Σήμερα, και ειδικά μετά το Μάαστριχτ, που τάχα θα την ανέπτυσσε, η θέση της Ευρώπης στον κόσμο είναι απειροελάχιστη. Κατέχει περίπου μόνο το 20% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ο πληθυσμός της Ευρώπης είναι λιγότερο από το 1/5 του κόσμου. Η γεωπολιτική της θέση είναι απελπιστική.
Εκεί που ο παλιός ναζισμός υποσχόταν με πόλεμο την επαναφορά του ευρωπαϊκού καπιταλιστικού συστήματος στην κορυφή της οικονομίας του κόσμου, σήμερα ο νεοναζισμός χρησιμοποιείται περιθωριακά, μέσα στο γενικό πλαίσιο του αμυντικού σχήματος που ονομάζεται ΕΕ.
Χρησιμοποιείται δηλαδή περιφερειακά, για να πιεστεί η Ρωσία, η Ουκρανία, για να χτυπηθούν οι εργαζόμενοι σε μια σειρά από χώρες. Η περίπτωση της Χρυσής Αυγής είναι χαρακτηριστική, εδώ έχετε κάτι σαν ΕΛΑΜ.

Στη Γερμανία το εθνικιστικό κόμμα είναι τρίτο κόμμα, ενώ σε άλλες χώρες οι εκφάνσεις της ακροδεξιάς αναπτύσσονται, όμως…
Αναπτύσσονται, αλλά στα όρια που τους βάζει η σημερινή πολιτική τους χρησιμότητα. Δηλαδή βλέπετε ότι στη Γαλλία η Λεπέν κατέβηκε στις εκλογές με ένα πολύ «νερομένο» πρόγραμμα. Χρησιμοποιήθηκε όμως ως φόβητρο για να εκλεγεί ο Μακρόν, ο οποίος εφαρμόζει τις πιο αντιδραστικές πολιτικές που μπορεί κανείς να φανταστεί. Ο Μακρόν ξεκίνησε με το «κοπανάω την εργασία». Αυτή ήταν η πρώτη μετεκλογική του πολιτική.

O αναθεωρητισμός της Ιστορίας υπάρχει και στην Κύπρο. Ποια μορφή λαμβάνει σήμερα;

Αυτές είναι παρεκτροπές της Ιστορίας που θέλουν να ντύνουν ιδεολογικά τη συμφωνία του Μάασριχτ. Λίγο μετά το Μάαστριχτ, εκδόθηκε το βιβλίο του Μαρκ Μαζάουερ, «Σκοτεινή Ήπειρος» που λέει: Ξαφνικά γεννιούνται στο τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου δύο εχθρικά προς τη δημοκρατία συστήματα: ο κομμουνισμός και ο ναζισμός. Τι ξεχνά ο Μαζάουερ; Πολύ απλά την Ιστορία. Ξεχνά ότι τις προηγούμενες δεκαετίες η Ευρώπη έχει υποδουλώσει, έχει καταστήσει αποικίες τεράστιες εκτάσεις του πλανήτη.
Εκεί που αντιστάθηκαν λαοί τούς εξαφάνισαν. Οι Χερέρος από τους Γερμανούς, οι Ασάντι από τους Άγγλους, οι λαοί του Άτλαντα από τους Γάλλους και ούτω καθεξής. Μιλάμε για βιαιότητα. Ο Μαζάουερ ξεχνά και τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, ότι οι ανταγωνισμοί έβαλαν 60 εκατ. Ευρωπαίους να σκοτώνονται για τέσσερα χρόνια στα χαρακώματα. Τη βία δεν την ανακάλυψε η Ρωσική Επανάσταση, η οποία σχετικά ήταν και αναίμακτη. Ο ρωσικός εμφύλιος πόλεμος είχε φυσικά θύματα. Περίπου 15 χώρες έσπευσαν να σταματήσουν την επανάσταση. Τώρα έχουμε φθάσει ένα βήμα πιο κάτω, ότι, μπροστά στα εγκλήματα του κομμουνισμού, ο ναζισμός είναι μια παρανυχίδα.

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.