Παναγιώτης Λάρκου: Για μια θεατρική εμπειρία διασκεδαστική για τον καλλιτέχνη και τον θεατή

Συνέντευξη στον Αντώνη Γεωργίου

Μιλάμε με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Παναγιώτη Λάρκου που έχει την καλλιτεχνική επιμέλεια των δράσεων που θα παρουσιαστούν στις Αποθήκες ΘΟΚ κάτω από τον γενικό τίτλο «Το σαλόνι των ξένων». Δράσεις από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάιο εμπλέκοντας καλλιτέχνες από το θέατρο και άλλους χώρους προσπαθώντας «να απαντήσουμε στο ερώτημα τι είδους ανθρώπους και καλλιτέχνες παράγει μια κοινωνία που επενδύει τόσα πολλά σε δωμάτια βιτρίνες».

Μια προσπάθεια να δημιουργηθεί «μια θεατρική εμπειρία διασκεδαστική για τον καλλιτέχνη» αλλά και τον θεατή που θα «του επιτρέψει να νιώσει άνετα, να ρίξει τις άμυνές του και τελικά να καταφέρει να επικοινωνήσει βαθύτερα με το σκηνικό αποτέλεσμα».

Όσο για το θεατρικό τοπίο σήμερα, είναι ξεκάθαρος στην ανάγκη διαλόγου: «Το θέατρο είναι παιδί της δημοκρατίας, η δημοκρατία του διαλόγου, αλλά εμείς τώρα τελευταία δεν ασχολούμαστε και πολύ με το σπορ. Η θεατρική δημιουργία σε χώρες μικρές όπως η δική μας χρειάζεται οικονομική στήριξη από την πολιτεία. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Αλλά και πάλι. Αν το ΘΥΜΕΛΗ απέδειξε κάτι, είναι πως οι καλές προθέσεις από μόνες τους δεν αρκούν».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΡΚΟΥ

  • Για μια θεατρική εμπειρία διασκεδαστική για τον καλλιτέχνη και τον θεατή
  • Χρειάζονται άνθρωποι με όραμα στις σωστές θέσεις

Πώς αντιλαμβάνεσαι ακριβώς τον ρόλο σου σε αυτόν τον νέο θεσμό και ποιοι είναι «οι όροι εντολής σας» με τους οποίους αναλάβατε τις δράσεις στις Αποθήκες ΘΟΚ;

Όταν με κάλεσε στο γραφείο του ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΘΟΚ κ. Κυριακίδης για να μου αναθέσει το πρόγραμμα, μου έδωσε ταυτόχρονα λευκή εντολή να κάνω κυριολεκτικά ό,τι θέλω. Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως αυτή την καλλιτεχνική γενναιοδωρία όφειλα να την μοιραστώ και με άλλους. Και τους τελευταίους επτά μήνες της ζωής μου εκτελώ χρέη executive producer χωρίς όμως γραμματέα, πισίνα, σοφέρ ή ελικόπτερο. Διασκεδάζω εξαιρετικά.

Το όνομα του προγράμματος («Το σαλόνι των ξένων») καθορίζει και τον θεματικό του άξονα;

Η θεματική του τριμήνου στριφογυρνούσε χρόνια μες στο κεφάλι μου. Πιστεύω πως ένα από τα προβλήματα του θεάτρου είναι η (συνειδητή ή όχι) απόφαση των ανθρώπων που το υπηρετούν να το παρουσιάζουν ως κάτι ασύλληπτα σημαντικό, σοβαροφανές, κάτι που αφορά λίγους και εκλεκτούς πάνω ή κάτω από τη σκηνή, με αποτέλεσμα συχνά οι θεατές να νιώθουν άβολα και να αποξενώνονται. Και αυτή η σκέψη ήρθε και κούμπωσε με τις παιδικές μου αναμνήσεις από αυτές τις βασανιστικές επισκέψεις στα διάφορα σαλόνια των ξένων. Απαγορευμένα σοκολατάκια, παλάμες στα γόνατα, μπαγιάτικα σαλιωμένα φιλιά, ίσιες πλάτες και γκρίζα χαμόγελα.

Στο τρίμηνο αυτό θα ανοίξουμε λοιπόν σε νέους καλλιτέχνες ένα χώρο μέχρι πρότινος απρόσιτο, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα τι είδους ανθρώπους και καλλιτέχνες παράγει μια κοινωνία που επενδύει τόσα πολλά (ψυχολογικά και οικονομικά) σ’ αυτά τα δωμάτια βιτρίνες και κυρίως θα επιχειρήσουμε να κατασκευάσουμε μια θεατρική εμπειρία διασκεδαστική για τον καλλιτέχνη αλλά πρωτίστως για τον θεατή. Να του επιτρέψει να νιώσει άνετα, να ρίξει τις άμυνές του και τελικά να καταφέρει να επικοινωνήσει βαθύτερα με το σκηνικό αποτέλεσμα. Για να τα καταφέρω επέλεξα μια μόνιμη ομάδα συνεργατών που αποτελείται από τους ηθοποιούς Βασιλική Κυπραίου, Τζωρτζίνα Τάτση, Γιώργο Κυριάκου, Παναγιώτη Μπρατάκο και τον χορογράφο Παναγιώτη Τοφή. Αυτοί οι γενναίοι πέντε θα τεθούν στη διάθεση των καλλιτεχνών που θα φιλοξενήσουμε, και όσοι επιβιώσουν μέχρι τον Μάιο, θα πέσουν στα νύχια μου.

Ήταν ικανοποιητική η ανταπόκριση στο ανοιχτό κάλεσμα για τις διάφορες δράσεις του προγράμματος;

Η ανταπόκριση στο ανοιχτό κάλεσμα ήταν αναπάντεχα θετική και το κομμάτι της επιλογής έφερε τις πρώτες πολύωρες νυχτερινές αϋπνίες. Καταφέραμε να φτιάξουμε ένα συνολικό πρόγραμμα χωρισμένο σε 8 ενότητες με γνώμονα ό,τι προηγείται να τροφοδοτεί με υλικό το επόμενο.

 

to_saloni_ton_xenonΤο πρόγραμμα επιγραμματικά είναι:

Φεβρουάριος:

  • μπογιές στο χαλί  πέντε νέοι εικαστικοί καλλιτέχνες, Αλεξάνδρα Πάμπουκα, Δήμητρα Καλλίτση, Μαρία Λεωνίδου, Μικαέλα Κυθρεώτη-Μχλάπα και ο Χριστόφορος Χριστοδούλου εκθέτουν τα έργα τους και δημιουργούν το σκηνικό χώρο έμπνευσης για ό,τι θα ακολουθήσει.
  • βασικές αρχές δραματουργίας masterclass με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του οργανισμού κ. Σάββα Κυριακίδη

Μάρτιος:

  • σαλόνι ανοιχτό η Άννα Φωτιάδου και ο Λέανδρος Ταλιώτης αναλαμβάνουν το ρίσκο να σκηνοθετήσουν μαζί την μόνιμη ομάδα υπό “καθεστώς ευγενείας”.
  • στίχοι στους τοίχους “Ο ηδονολεξίας” του Δημήτρη Σπύρου μοιράζεται τη σκηνή με το “χρόνε” το Νεκτάριου Ροδοσθένους για δύο μουσικές παραστάσεις που ψάχνουν το νόημα που χάθηκε πίσω από τις λέξεις.
  • μεγάλη γιορτή γιορτάζουμε την παγκόσμια μέρα θεάτρου με τους τουρκοκύπριους ‘SoKolektif’ και (σε συνεργασία με το πανεπιστήμιο Κύπρου ) τους εξ Ελλάδος ‘BijouxdeKant’
  • σαλόνι στο δρόμο  αποσπάσματα από τις παραστάσεις που παίζονται στις αποθήκες, στους δρόμους της πόλης.

Απρίλιος:

  • Θ72 φιλοξενούμε τις παραστάσεις “ηχώ στο χάος” του Γιώργου Καλογήρου, και “το σαλόνι των τρολλ” της ομάδας ‘λουμπάγκο’
  • ο χρήσιμος ηθοποιός masterclass με τον καλλιτεχνικό επιμελητή του τριμήνου

Μάιος:

  • πέντε μικροί ξένοι ο Παναγιώτης Λάρκου κλέβει χωρίς ντροπή ιδέες, μουσικές και εικόνες απ’ όλους και φτιάχνει μια παράσταση προσπαθώντας να απαντήσει το αιώνιο ερώτημα: ποιος άδειασε τελικά το κουτί με τα σοκολατάκια;

Έχετε κάποιο προϋπολογισμό να διαχειριστείτε, έχετε στη διάθεσή σας τεχνικό προσωπικό ή ηθοποιούς; Ποιες διευκολύνσεις θα προσφερθούν στους συμμετέχοντες στις δράσεις;

Ο ΘΟΚ αντιμετωπίζει αυτό το πρόγραμμα με πίστη και προσοχή. Ο προϋπολογισμός καλύπτει τις αμοιβές των μόνιμων συνεργατών και ένα σεβαστό ποσό για τις ανάγκες της παραγωγής. Και εννοείται πως έχουμε στη διάθεσή μας όλη την τεχνική υποστήριξη του οργανισμού. Σε όλους τους συμμετέχοντες παρέχουμε πλήρη κάλυψη σε επίπεδο παραγωγής (χρόνο και χώρο προβών καθώς και τεχνική υποστήριξη). Και έχουμε καταφέρει να εξασφαλίσουμε από τον προϋπολογισμό μας ένα μικρό ποσό ως συμβολική χρηματική υποστήριξη.

Πιστεύεις ότι πρέπει να συνεχιστούν αυτές οι δράσεις στις Αποθήκες;

Δεν θα το έκανα αν δεν το πίστευα. Τέτοιες προσπάθειες είναι που πάνε το θέατρο μπροστά και επιβεβαιώνουν και την αποστολή του κρατικού θεάτρου. Μακάρι η φετινή προσπάθεια να μετατραπεί σε ένα θεσμό που να βοηθήσει το θέατρο στην Κύπρο να ενηλικιωθεί. Δεν ξέρω βέβαια ποια μορφή θα πρέπει να έχει η όποια συνέχεια, ούτε και νομίζω πως αυτή είναι μια απόφαση που πρέπει να κριθεί αποκλειστικά από τη φετινή πορεία. Τέτοια προγράμματα απαιτούν πίστωση χρόνου.

Γενικότερα τι άλλο πιστεύεις ότι πρέπει να γίνει για τη στήριξη της κυπριακής (θεατρικής) δημιουργίας και πώς κρίνεις το σημερινό κυπριακό θεατρικό τοπίο;

Μεγάλη κουβέντα ανοίγεις και μεγάλο βόδι μού πατάει τη γλώσσα. Η θεατρική δημιουργία δεν είναι ανεξάρτητη του κοινωνικού ιστού. Δεν γίνεται κάποιος το πρωί να παρκάρει σε θέση αναπήρων και το βράδυ να χειροκροτεί Ταμερλάνο. Υπάρχει μεγάλη απόσταση που πρέπει να καλυφθεί. Το να καταργηθούν τα σαλόνια των ξένων ή να αρχίσουμε στα σπίτια μας να δεχόμαστε φίλους και να κρατάμε κλειστή την τηλεόραση θα ήταν μια καλή αρχή. Το να αποφασίσει το κράτος στα σχολεία να προωθήσει επιτέλους την κριτική σκέψη, επίσης. Δύσκολα πράγματα. Χρειάζονται άνθρωποι με όραμα στις σωστές θέσεις.

Το θέατρο είναι παιδί της δημοκρατίας, η δημοκρατία του διαλόγου αλλά εμείς τώρα τελευταία δεν ασχολούμαστε και πολύ με το σπορ. Και χρειάζονται χρήματα, δεν είναι ντροπή να το πούμε. Η θεατρική δημιουργία σε χώρες μικρές όπως η δική μας χρειάζεται οικονομική στήριξη από την πολιτεία. Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Αλλά και πάλι. Αν το ΘΥΜΕΛΗ απέδειξε κάτι, είναι πως οι καλές προθέσεις από μόνες τους δεν αρκούν. Το να πάρουν όλοι ψίχουλα ή να κλείσουν κάποια θέατρα για να ικανοποιηθεί η γενικότερη δυσαρέσκεια δεν είναι από μόνο του λύση. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί εξαιρετική επιτυχία η αύξηση της παραγωγής σε αυστηρούς αριθμούς και μόνο. Δεν είναι το πόσο βλέπουμε, είναι το τι. Αυτή η πίεση να ανεβαίνουν οι παραστάσεις με ένα μήνα και κάτι πρόβες, με ανησυχεί. Η νέα συνθήκη στη σκηνή να ανεβαίνουν όχι οι καλύτεροι για μια διανομή, αλλά αυτοί που δέχονται να δουλέψουν για 700 ευρώ χωρίς κοινωνικές ασφαλίσεις, με τρομάζει. Το θέατρο για μια κοινωνία είναι όπως ο ιμάντας χρονισμού σε ένα αυτοκίνητο. Λίγοι οδηγοί γνωρίζουν ακριβώς τη λειτουργία του, κι ακόμη λιγότεροι επιβάτες μπορούν να υποδείξουν την ακριβή του θέση. Αν σπάσει, όλοι θα μείνουμε στην άκρη του δρόμου. Και βρέχει.

Σχολιάστε

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.