Παρα-σκηνικές ιστορίες και μαθήματα ηθο-ποιίας: Μιχάλης Τερλικκάς

Μιχάλης Τερλικάς, Γεώργιος Αβέρωφ και Χριστόδουλος Πίπης

Ανοιχτός ορίζοντας

Του Γιώργου Νεοφύτου

Παρα-σκηνικές ιστορίες και μαθήματα ηθο-ποιίας
Μιχάλης Τερλικκάς

Οταν το 1985 έγραψα το θεατρικό έργο Στης Κύπρου το βασίλειο ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Ποιητάρη-Λαού ήταν προορισμένος για τον Κώστα Χαραλαμπίδη. Πολύ καλός ηθοποιός είχε τραγουδήσει τότε εξαιρετικά μια σειρά δημοτικών τραγουδιών μας και είχε και ένα λεβέντικο κυπριακό παράστημα. Είχαμε μάλιστα το 1986 κάνει μια ανάγνωση του έργου, στην οποία συμμετείχε. (Ανεκτίμητο για μένα ηχογραφημένο ντοκουμέντο).

Οταν αργότερα, το 1987, ο Δήμος Λευκωσίας αποφάσισε να ανεβάσει το έργο στο Φεστιβάλ Λευκωσίας, ο Κώστας Χαραλαμπίδης είχε άλλες υποχρεώσεις και δεν μπορούσε να λάβει μέρος. Ο σκηνοθέτης Νίκος Σιαφκάλης κάλεσε τότε 2-3 πολύ καλούς τραγουδιστές της εποχής για το ρόλο. Ομως ο ένας μετά τον άλλον έφευγαν, γιατί δεν τους άρεσε η μουσική του έργου. Ηταν παρωδίες των δημοτικών μας τραγουδιών, στα οποία είχα βάλει άλλους στίχους, που εξιστορούσαν ή σχολίαζαν κάποια γεγονότα. Ιδιαίτερα θεωρούσαν ότι το «Ντήλι Ντήλι», το οποίο διαρκούσε επτά λεπτά, θα ήταν πολύ ανιαρό και θα έδιωχνε το κοινό. (Ο Ευαγόρας Καραγιώργης το συμπεριέλαβε αργότερα στις συναυλίες του με τον τίτλο «Το ντήλιν της Καρλόττας»). Και οι πρόβες προχωρούσαν χωρίς τον βασικό συντελεστή. Ο αξέχαστος Γεώργιος Αβέρωφ και ο Χριστόδουλος Πίπης, που έπαιζαν ζωντανά μουσική στην παράσταση, μας πρότειναν να φέρουν ένα «καλόν παιδί», που τραγουδούσε μαζί τους στα πανηγύρια και στους γάμους που πήγαιναν. Από τον Κώστα Χαραλαμπίδη να καταλήξεις σε κάποιον που τραγουδά «στους γάμους και στα παναΰρκα» δεν ήταν φυσικά αυτό που ονειρεύεται κάθε συγγραφέας!

Όμως, λίγο το αδιέξοδο, λίγο ο σεβασμός προς τους κυρίους Αβέρωφ και Πίπη, ο Νίκος τους είπε «εντάξει πέστε του να έρθει». Την επομένη οι ηθοποιοί στη σκηνή έτοιμοι για την πρόβα, εμείς στις κερκίδες του αμφιθεάτρου πίσω από την Πύλη Αμμοχώστου περιμέναμε. Και μπαίνει ένας κοντούλης, λίγο παχουλούλης νεαρός με ένα πελώριο μουστάκι που θύμιζε χονδρέμπορο λαχαναγοράς. Πλήρης απογοήτευση! Ενα σουλούπι, εντελώς μα εντελώς, έξω από αυτό που φανταζόμουν για το ρόλο. Νομίζω πως την ιδία άποψη είχε και ο Νίκος. Από ευγένεια όμως του είπε «τραγούδησέ μας κάτι να σε ακούσουμε».

Ανέβηκε στη σκηνή και άρχισε να τραγουδά και να παίζει την έναρξη του έργου, την οποία είχε μάθει απέξω. Μείναμε όλοι άφωνοι! Αυτός ο «κοντούλης, παχουλούλης» νεαρός μεταμορφώθηκε σε έναν αυθεντικό ποιητάρη και με μια εξαιρετική και γνήσια λαϊκή φωνή σχολίαζε με σκωπτικότατα, με χιούμορ, με πίκρα και θυμό όσα συνέβαιναν στης Κύπρου το βασίλειο. Δεν ήταν ηθοποιός, ήταν ο ίδιος. Και πολύ έξυπνα ο Νίκος τον άφησε να παίζει τον εαυτό του.

Μετά την πρεμιέρα όλη η Λευκωσία μιλούσε για ένα νέο εξαιρετικό λαϊκό τραγουδιστή. (Δεν υπερβάλλω, τότε το Φεστιβάλ Λευκωσίας αφορούσε όλη την πόλη. Ηταν η γιορτή των Λευκωσιατών). Ολοι έλεγαν: Πηγαίνετε να τον δείτε, να τον ακούσετε! Και οι κριτικές έγραψαν: «Μια γνήσια ποιητάρικη φλέβα», «Αποκάλυψη της βραδιάς ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΕΡΛΙΚΚΑΣ στο ρόλο του Ποιητάρη», «(Ο Μ.Τ.), ο όποιος δεν είναι ηθοποιός κράτησε όλη την παράσταση παίζοντας με πάθος ένα ρόλο που τον ένιωσε και ταυτίστηκε μαζί του».

Η συνέχεια της καριέρας του και η καταξίωση του τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό είναι σε όλους γνωστή.

Νάσαι πάντα καλά, Μιχάλη μου! Μου «έκλεψες» την παράσταση και την ανέβασες πάρα πολύ! Σ’ ευχαριστώ!

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.