Ποια Τουρκία;

1289

Του δρος Ιωάννη Χριστοδούλου

Το ζητούμενο των προσπαθειών που καταβάλλονται για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος είναι η ιστορική αλλαγή. Η τελευταία φορά που επισυνέβη ιστορική αλλαγή στην Κύπρο ήταν το 1974. Εκτοτε ο ιστορικός χρόνος υπακούει στην εντολή που δόθηκε με την εισβολή: μοιρασμένος ο τόπος και οι άνθρωποι. Η κατοχή συντηρεί το τετελεσμένο. Οι συνομιλίες για την αποκατάσταση της τάξης στην προτέρα της εισβολής κατάσταση έφθασαν τώρα στον ιστορικό κόμπο της εισβολής και της κατοχής. Το παρόν και το μέλλον ζητούν από το παρελθόν λογαριασμό και δικαιώματα…

Δικαιώματα αξίωσε να έχει η Τουρκία το 1974 στην Κύπρο, παρόλο που δεν νομιμοποιούνταν για οποιαδήποτε τέτοια αξίωση, ούτε καν από την υφιστάμενη τότε συνθήκη εγγυήσεων. Ηξερε, όμως, η τουρκική ηγεσία, όπως ξέρει και τώρα, ότι το «δίκαιο» του σφετερισμού είναι άγραφο. Ως «δίκαιο» απορρέει από τη συγκυριακή δυνατότητα του πλεονέκτη και πλεονεκτικά τοποθετημένου να πάρει την πρωτοβουλία της κατάσχεσης. Ουσιαστικά, στο παρόν στάδιο, της συζήτησης για την ασφάλεια της Κύπρου και τα εγγυοδοτικά «προνόμιά» της, η Τουρκία καλείται να επανακαθορίσει το ρόλο της στη σφαίρα της άκρας ανατολικής Μεσογείου, σε μια εποχή που, για την περιοχή αυτή, η ίδια ενδιαφέρεται να αναβαθμίσει και όχι να υποβαθμίσει την παρουσία της. Και το φυσικό αέριο να μην είχε ανευρεθεί, και η περιοχή να μην είχε αποκτήσει προστιθέμενη αξία λόγω του διεθνούς «ενδιαφέροντος» για την αποδιοργάνωση της Μέσης Ανατολής, η Τουρκία «εύλογα» θα θεωρούσε ότι η κατοχή της βόρειας Κύπρου είναι ο ιστορικός προσανατολισμός του τουρκικού έθνους σε μια πρόσφατη «ένδοξη» σελίδα του. Δεν έκρυψε, άλλωστε, ποτέ η Τουρκία αυτή την αποτίμηση της εισβολής του ’74. Κάθε άλλο!

Η σύγχρονη τουρκική εσωτερική και εξωτερική πολιτική δεν επιτρέπει την αμφιβολία, επίσης, για την πάγια τουρκική αντίληψη για το κράτος: όχημα μιας εθνικής και θρησκευτικής επιβεβαίωσης. Περισσότερο από την οικονομία, που περιοδικά μπορεί να κατακρημνίζεται, περισσότερο από τα ανθρώπινα δικαιώματα, που ανενδοίαστα επιτρέπεται να καταστρατηγούνται, περισσότερο από το πολίτευμα, που συγκυριακά μπορεί να αναιρείται, περισσότερο από τις διεθνείς της σχέσεις, που ευκαιριακά μπορεί να τις καταστρέφει, η Τουρκία αυτοπροσδιορίζεται στις βλέψεις που συντηρεί ανά τους αιώνες για εδάφη που δεν της ανήκουν και θεωρεί ότι θα μπορούσαν να της ανήκουν. Η Τουρκία είναι εξωστρεφές κράτος. Ασφυκτιά στα σύνορά του. Ο λόγος είναι ότι η ηγεσία της χώρας, διαχρονικά, βιώνει το άγχος της έλξης της χώρας από την Ευρώπη. Η Τουρκία δεν θέλει να ανοίξει τα σύνορά της στην Ευρώπη. Θέλει η Ευρώπη να ανοίξει τα σύνορά της στην Τουρκία. Το προγεφύρωμα της Τουρκίας στην Ευρώπη, πριν όχι πολλές δεκαετίες, ήταν τα Βαλκάνια. Τώρα της έχει μείνει ένας βραχίονας μόνο, ξεκρέμαστος: η Αλβανία. Η Κύπρος, δυστυχώς, είναι το κοντινότερο σημείο τουρκικής επαφής με την Ευρώπη. Η οικονομική αιμορραγία της Τουρκίας στην Κύπρο ισοσταθμίζεται από τα δυνητικά, στρατηγικά οφέλη που μπορεί να της αποφέρει ο εκβιασμός για την επιδείνωση, που επιδιώκει να επιφέρει, του κυπριακού προβλήματος. Η Κύπρος δεν είναι βάρος για την Τουρκία. Είναι η σανίδα που οπωσδήποτε θέλει να έχει στη Μεσόγειο, είναι η φανερή της δίοδος προς την Ευρώπη, είναι η πάντα παρούσα της απόδειξη ότι μπορεί να επεκτείνεται κατά βούληση. Για όλους αυτούς τους λόγους, μακροπρόθεσμα, και μέσω της Κύπρου, η Τουρκία ευελπιστεί ότι θα γίνει και πόλος έλξης για μουσουλμανικούς και μη, ενδεχομένως, πληθυσμούς, που θα ελκυστούν από την επίδειξη της ισχύος της. Ανέκαθεν, άλλωστε, η τουρκική επιδειξιομανία έλκει αρκετούς πολιτικούς διεθνώς! Με αυτή την Τουρκία προσπαθεί να συνδιαλλαχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και να αλλάξει την ιστορία.

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.