Πλην Αγγλοσαξόνων

1298

Τα πρώτα δείγματα πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ είναι δήγματα στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων στην Αμερική και την Ευρώπη. Οι παγκοσμιοποιημένοι διαδηλωτές καταλαβαίνουν, άραγε, ότι όσα απέρρεαν από τον αγγλοσαξονικό κόσμο (Αγγλία και Αμερική) ως κηρύγματα διεθνισμού περιείχαν ισχυρή δόση φενάκης;

Ο,τι θα απομείνει, σιγά σιγά, από την άλλοτε κραταιά αγγλοσαξονική παγκόσμια επιρροή είναι η αγγλική γλώσσα, για να θυμόμαστε ότι πολιτισμός δεν είναι μόνο η γλώσσα ή ότι ο πολιτισμός πρέπει να μιλάει περισσότερες γλώσσες από την αγγλική, τη γλώσσα της τεχνολογίας και των διεθνών σχέσεων.  Οι διεθνείς σχέσεις, στη μετά Brexit και μετά Τραμπ εποχή, θα θυμίζουν, όλο και περισσότερο, τη Βαβυλωνία των διπλωματικών αψιμαχιών και των πολεμικών συγκρούσεων του 19ου και του μεγαλύτερου μέρους του 20ού αιώνα.

Πρόκειται για την απαρχή μιας στρατηγικής αυτοσυγκράτησης των χωρών που διαχρονικά καθόριζαν «εν κρυπτώ και παραβύστω», τις πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις ανά την υφήλιο. Τώρα, οι δυο κυρίαρχες στις διεθνείς σχέσεις δυνάμεις αποσύρονται στα ενδότερα των οίκων τους. Η σύμπτωση της ταυτόχρονης αλλαγής πολιτικής των δύο χωρών, Αγγλίας και Αμερικής, κάνει τον προβληματισμό για το πού οδηγείται ο κόσμος έντονο. Ιστορικά έχουν επιδείξει τα ισχυρότερα αντανακλαστικά στην αντίδρασή τους στις ιστορικές εξελίξεις. Εκτίθενται μόνο όταν έχουν άμεσο ή μεσοπρόθεσμο όφελος, και περιστέλλουν την έκθεσή τους όταν οι εγκέφαλοι της ρεαλιστικής τους πολιτικής προοιωνίζονται κινδύνους στην περιρρέουσα διεθνή ατμόσφαιρα. Κινδύνους, μάλιστα, που προκάλεσαν οι ίδιες, η Αγγλία και η Αμερική. Η κρίση με τη Ρωσία, σχεδιασμένη δυστυχώς σε δώματα «Δημοκρατικών» στην Αμερική, οι εμπρηστικοί χειρισμοί στη Μέση Ανατολή, που άρχισαν επί Ρεπουμπλικανών και τους διεκπεραίωσαν με οικτρή μαεστρία Δημοκρατικοί, καθώς και η εξαγωγή της αμερικανικής οικονομικής κρίσης έκαναν την ηπειρωτική Ευρώπη, από άκρη σε άκρη, ασταθή.

Θα αναγκαστεί η Ευρώπη, άραγε, να ασκήσει στον εαυτό της την αυτοκριτική που για δεκαετίες αποφεύγει; Ποια Ευρώπη είναι; Των λαών της που, διαχρονικά, αναζητούσαν στον πολιτισμό ερείσματα για τη ζωή τους, ή των σκοπιμοτήτων διεφθαρμένων και άπληστων πολιτικών, που καιροφυλακτούν για να προδώσουν ό,τι, ακόμα, επιβιώνει ως αξία ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος; Πάντως, Αμερική και Αγγλία απέδειξαν ότι δεν πιστεύουν ούτε στη μια ούτε στην άλλη Ευρώπη. Στον ευρωπαϊκό πολιτισμό που αφομοιώνει τη διαφορετικότητα δεν πιστεύουν, παρόλο που εκείνες διακήρυξαν την παγκοσμιοποίηση, γιατί ιστορικά οι Αγγλοσάξονες δεν αφομοιώνονταν αλλά αφομοίωναν κάθε δυνητικά ζωτικό γι’ αυτούς χώρο, ακόμα και στα πέρατα του κόσμου. Ούτε στη διεφθαρμένη πολιτική, φυσικά, πιστεύουν! Την εφαρμόζουν διεθνώς όταν πρέπει να εξαγοράσουν ή να εκβιάσουν, για το εθνικό τους όφελος, συνειδήσεις, αλλά στο εσωτερικό τους, Αγγλία και Αμερική, δεν συγχωρούν το παραμικρό σύμπτωμα διαφθοράς, όταν αποκαλυφθεί και αποδειχθεί…

Το καλοκαίρι του 1940 οι Αγγλοι καταβύθισαν τον γαλλικό στόλο της Μεσογείου, στο λιμάνι Ελ Κεμπίρ, γιατί -φοβόταν ο Τσώρτσιλ- υπήρχε ενδεχόμενο ο γαλλικός στόλος να συνεργασθεί με τις δυνάμεις του Αξονα. 1.297 Γάλλοι έχασαν τη ζωή τους. Η Αγγλία και η Αμερική γυρίζουν πάλι την πλάτη στην Ευρώπη. Ευχόμαστε όχι με σκοπό να τη χτυπήσουν! Στην καλύτερη περίπτωση, σκέφτομαι, θα αφήσουν εμάς, τους Ευρωπαίους, να σπαραχθούμε από την υποκρισία της μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών εξάρτησης, από τον εθνικισμό που στην Ευρώπη, όπως και παντού, δεν εξαλείφθηκε ποτέ, και από την αντιευρωπαϊκή επιθετικότητα που καλλιεργείται στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία. Ιδωμεν, λοιπόν, «τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.» (Κ.Π. Καβάφης)

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.