Πού είναι οι κήρυκες της αγάπης;

624

Του Χρήστου Χαραλάμπους

Το πρόβλημα των αστέγων υπήρχε ανέκαθεν σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και στην Κύπρο της μικρής κοινωνίας, όπου ο θεσμός της οικογένειας θεωρείται ότι κρατάει ακόμα.

Η κατακόρυφη αύξηση των ανθρώπων που κάνουν στέγη τους τα άστρα ή ό,τι άλλο μπορούν, είναι αναμφίβολα αποτέλεσμα, από τη μια του ακατάσχετου ρεύματος μεταναστών και προσφύγων, οι οποίοι εγκαταλείπουν τις χώρες τους λόγω πολέμων ή φτώχειας και αναζητώντας την τύχη τους στα τυφλά, καταλήγουν κατατρεγμένοι και με την ταμπέλα του «παράνομου αλλοδαπού» σε χώρες που θέλουν να λέγονται πολιτισμένες, όπως η δική μας.

Με τη νέα τάξη πραγμάτων που επέβαλε η διαφθορά και κατ’ επέκταση η οικονομική κρίση, η αρπαγή του μόχθου των απλών ανθρώπων, από τράπεζες και άλλα πολιτικά και οικονομικά γεράκια, δεν θα μπορούσε παρά να οδηγήσει, εκτός όλων των άλλων δεινών, και στην παγκόσμια εκτόξευση του αριθμού των αστέγων.

Ακόμα και στην πρωτεύουσα της πανίσχυρης Γερμανίας, περπατώντας στους δρόμους του Βερολίνου, την προσοχή τραβούν οι άστεγοι που είναι κουρνιασμένοι σε πάρκα και δρόμους και κυρίως στις σχάρες του μετρό, όπου μπορούν να έχουν λίγη παραπάνω ζεστασιά.

Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, αυτό το τραγικό φαινόμενο των αστέγων να μην αγγίξει και τη Λεμεσό και γενικότερα την Κύπρο. Μπορεί σε μικρότερο βαθμό, αλλά υπάρχει εδώ και χρόνια και κατά καιρούς βγαίνει στη δημοσιότητα μέσα από κάποια ρεπορτάζ για ανθρώπους που κοιμούνται σε αυτοκίνητα ή σε άλλους ακατάλληλους χώρους όπου δύσκολα μπορεί να τους εντοπίσει κάποιος περαστικός ή να τους αντιληφθεί κάποιος γνωστός. Γιατί, μη νομίζετε, και οι άστεγοι, και οι άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, έχουν, όπως όλοι εμείς οι άλλοι, την αξιοπρέπειά τους…

Καλή η όποια δραστηριότητα μπορεί να αναπτύξει το κράτος ή ένας δήμος για να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους. Ομως, στη συνείδηση του κόσμου, εκείνος που πρώτιστα θα έπρεπε να ευαισθητοποιείται σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι ο οικονομικός κολοσσός που λέγεται «Εκκλησία», η οποία από αμνημονεύτων χρόνων έχει τον τρόπο και αρπάζει την πίστη των απλών ανθρώπων με τη μορφή χρημάτων (οβολό το λένε) και περιουσιών (τάματα και προσφορές τα λένε).

Αλλωστε προς τι τα κηρύγματα περί βοήθειας αλλήλων, αλλά και οι κατά καιρούς εξαγγελίες του Αρχιεπισκόπου και των Δεσποτάδων ότι «η Εκκλησία βρίσκεται κοντά σε αυτούς που έχουν ανάγκη…»

Στην ίδια κατηγορία

148

88