Πράσινο στην πόλη μας, οξυγόνο στη ζωή μας

4143

 

Του Τάσου Περδίου

Την πρώτη φορά που αντίκρισα το κέντρο της Αθήνας κατεβαίνοντας την Πανεπιστημίου προς Ομόνοια, έπαθα πολιτισμικό σοκ. Νεαρός και αταξίδευτος είχα την εντύπωση ότι όλος ο κόσμος ήταν ομοίωμα του χωριού μου, όπου στην είσοδο σε καλωσόριζαν πορτοκαλιές και στην έξοδο σε κατευόδωναν λεμονιές. Τόσο μπετόν, τερατωδώς δομημένο δεν χωρούσε στο μυαλό μου. Είχε καταπλακωθεί η ψυχή μου.

Το πιο πρόσφατο ταξίδι μου σε χώρα της Ευρώπης ήταν στην Αυστρία. Η Βιέννη η οποία, κατ’ επανάληψη, σε διάφορους διαγωνισμούς κερδίζει τον τίτλο της πόλης που προσφέρει την υψηλότερη ποιότητα ζωής στην Ευρώπη είναι διάσπαρτη με πάρκα. Δεν πρόκειται για σύμπτωση φυσικά. Στην περιοχή όπου διέμενα, κοντά στο παλάτι Schonbrunn, άνοιγες το παράθυρο του δωματίου και νόμιζες ότι ήσουν στη μέση του Αμαζονίου. Ένα απέραντο πάρκο με μονοπάτια, παγκάκια και οικογένειες να ρουφάνε μέχρι το μεδούλι τη μαγεία της φύσης.

Στη γειτονική Γερμανία είχα πάει το 2001. Δεκαέξι χρόνια μετά, δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το μυαλό μου η διαδρομή από τη Φρανκφούρτη στο Αμβούργο. Τέσσερις ώρες στο τρένο, πράσινο, πράσινο και πάλι πράσινο.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας την ανακοίνωση του Δήμου Λάρνακας για την προκήρυξη των προσφορών για την ανάπλαση του Δημοτικού Κήπου. Κοιτάζοντας τις εντυπωσιακές μακέτες σκεφτόμουν πόσο θλιβερό είναι να έχεις κήπο αλλά να μην έχεις κήπο. Να ζεις και να δουλεύεις σε μια πόλη η οποία έχει τη θάλασσα, διαθέτει τις παραλίες, κατέχει την ιστορία και τα μνημεία αλλά δεν μπορεί να προσφέρει το τέλειο πακέτο με πράσινο.

Το ευτυχές είναι ότι σε όλα όσα προγραμματίζονται και ελπίζουμε ότι θα υλοποιηθούν τα αμέσως επόμενα χρόνια περιλαμβάνεται περισσότερο πράσινο. Και στο Δημοτικό Κήπο, στον οποίο ακούγεται και αστείο ότι πρέπει να ενισχυθεί το πράσινο, και στον Αϊ-Γιάννη και στη νέα Δημοτική Αγορά και στην ανάπλαση του Τεμένους Ζουχούρι και με τη φύτευση της νησίδας στο δρόμο Λάρνακας – Δεκέλειας και με την πρωτοβουλία δημιουργίας πάρκων από τον ιδιωτικό τομέα και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς.

Η Λάρνακα χρειάζεται περισσότερο πράσινο. Όταν το αποκτήσει, η απαράμιλλη φυσική ομορφιά της θα εκτοξευθεί στα ουράνια.