Σάϊμον Φαρμακάς: “Sunrise in Kimmeria”, για τον άνθρωπο που τολμά να αντισταθεί στην επιβαλλόμενη εξάρτηση

Συνέντευξη στον Αντώνη Γεωργίου

CFD-GENERAL_freewayΗ πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σάϊμον Φαρμακά είναι «μια ταινία για τον άνθρωπο που τολμά να αντισταθεί στην επιβαλλόμενη εξάρτηση και καταφέρνει στο τέλος, ανακτώντας την ταυτότητα του μέσα από το ταξίδι, να αναζητήσει το ποιόν του. Τη ψυχή του.». «Η ταινία που ανήκει σε όλους τους συντελεστές» παρουσιάζεται στο 16ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογραφικές Μέρες – Κύπρος που πραγματοποιείται από τις 19 μέχρι και τις 28 Απριλίου στο Θέατρο Ριάλτο και τον κινηματογράφο Ζήνα Πάλας. Ο Σάϊμον Φαρμακάς θεωρεί ότι «η αποφασιστικότητα των ανθρώπων του σινεμά στην Κύπρο είναι τεράστια» και ότι «θα ήταν όμορφο αν η κινηματογραφική τέχνη, οι άνθρωποι που την επιτελούν, λάβουν το σεβασμό και την εκτίμηση που τους αναλογεί».

Η ταινία ανοίγει το Φεστιβάλ στο Θέατρο Ριάλτο στις 19 Απρίλου και παρουσιάζεται στο Ζήνα Πάλας στις 23 Απρίλιου.

ΣΑΪΜΟΝ ΦΑΡΜΑΚΆΣ

  • Sunrise in Kimmeria: Για τον άνθρωπο που τολμά να αντισταθεί στην επιβαλλόμενη εξάρτηση
  • Η αποφασιστικότητα των ανθρώπων του σινεμά στην Κύπρο είναι τεράστια.

Ποιο το θέμα της ταινίας σου, πως το επέλεξες;

Η ταινία είναι πολυφωνική και αποτελεί φορέα διαφόρων θεμάτων. Από αυτά, εμένα προσωπικά με συγκινούν περισσότερο δυο συγκεκριμένα. Η ταυτότητα, η ανάγκη δηλαδή του ατόμου να ανήκει σε μια ευρύτερη πνευματική και συναισθηματική σφαίρα ή όχι. Και το «ο τολμών νικά». Δεν είμαι τόσο σίγουρος αν τελικά οι ιδέες επιλέγονται. Θέλω να πιστεύω πως ως δημιουργός αποδέχεσαι ή αγνοείς την έμπνευση. Το φλερτ. Τον έρωτα. Όταν αισθανθώ πως τα πάντα συνωμοτούν στην μετεξέλιξη μιας ιδέας σε κάτι ουσιαστικό ξέρω πως η ιδέα απαιτεί τον σεβασμό μου.

Γιατί Κιμμέρια;

Οι Κιμμέριοι αναφέρονται στον Όμηρο  ως ένας πολυάριθμος βόρειος λαός που ζει σε μέρος όπου η μέρα, το φως δηλαδή, διαρκεί μια μόνο μέρα. Η μεταφορά που εμπερικλείει η ιδέα αυτή με συγκινεί. Οι αρχαίοι έλληνες πίστευαν πως η Κιμμέρια ήταν η είσοδος στον Άδη. Η σύνδεση της ζωής και του θανάτου. Η μάνα του ήρωα έχει πεθάνει χρόνια πριν και η αναζήτηση της «μάνας» από τον ήρωα είναι ένα μέρος της ιστορίας της ταινίας.

Μέσα από το συμπτωματικά συμβάν, της κωμικής πτώσης ενός αντικειμένου, ενός  ΟΥΦΟ, αρχίζουν να συνδέονται οι βαθύτερες αναζητήσεις του ήρωα Σκεύου, με το περιβάλλον του. Ο έρωτας, το θάρρος, η συμμετοχή του στην κοινότητα. Λαμβάνει νέες διαστάσεις ως άτομο. Η δύναμη του τελικά πηγάζει από το σύνολο.

Δράμα και κωμωδία μαζί, πόσο εύκολο ήταν αυτός ο συνδυασμός;

Πιστεύω πως εάν η ταινία είναι ειλικρινής, αληθινή, τότε είναι αυθεντική και η ουσία της μεταφέρεται άμεσα είτε είναι δραματικής θεματολογίας, είτε είναι κωμικής είτε έχει και τα δυο αυτά χαρακτηριστικά. Σημασία έχει η κοινωνία με το θεατή και ο σεβασμός της ιδέας.

Στην ταινία ο ήρωας προσπαθεί να έχει λόγο στο δικό του μέλλον. Είναι δυνατόν στην εποχή μας αυτό;

Όλοι έχουν λόγο στο μέλλον τους, αλίμονο. Το πόσο μπορούμε να το επηρεάσουμε εξαρτάται από εμάς. Υπάρχει τρόπος.

Είναι μια ταινία για την κρίση μια ταινία με φόντο την κρίση ή μια ταινία της κρίσης;

Είναι μια ταινία για τον άνθρωπο. Ένα φτωχόπαιδο που ζει «φυλακισμένο» από τα χρέη της οικογένειας, γεγονός που του στερεί και την ταυτότητα του, το είναι του. Τολμά να αντισταθεί στην επιβαλλόμενη εξάρτηση και καταφέρνει στο τέλος, ανακτώντας την ταυτότητα του μέσα από το ταξίδι, να αναζητήσει το ποιόν του. Τη ψυχή του. Τη μάνα.

Πόσο επηρέασε η κρίση, τα πολιτικά γεγονότα γενικότερα τη θεματολογία των ταινιών στην Κύπρο και Ελλάδα;

Η απόγνωση γέννησε μιαν θετική αποφασιστικότητα. Υπήρχε σινεμά. Και κυπριακό και ελληνικό. Μας τιμά η κληρονομιά μεγάλων κύπριων δημιουργών που έχουν σκαλίσει με κόπο τις κινηματογραφικές κατευθύνσεις στο χώρο της κυπριακής δημιουργίας. Όμως η κάθε γενιά, καθώς και ο κάθε σκηνοθέτης, όπως και ο ήρωας της ταινίας, πρέπει πάση θυσία να ανακαλύψει την ταυτότητα του. Να καθορίσει την ατομικότητα του.

Θα γίνονται ταινίες. Με επιτυχίες και αποτυχίες.  Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Η αποφασιστικότητα των ανθρώπων του σινεμά στην Κύπρο είναι τεράστια. Η προσπάθεια του να γίνει μια ταινία είναι δυσανάλογη του αποτελέσματος. Είτε λόγω της περιορισμένης αγοράς, είτε λόγω άλλων παραγόντων. Ο κινηματογράφος μας όμως παραμένει ορφανός. Κάποιος πρέπει να χριστεί προστάτης, ανάδοχος. Είτε αυτός είναι ένας πρωτοπόρος πολιτικός ή πολιτειακός παράγοντας, ο κινηματογράφος μας πρέπει να στεριώσει. Κινδυνεύει.

Το πόσο σημαντικό είναι για τον πολιτισμό μιας χώρας, ειδικά ενός απειλούμενου μικρού κράτους, σαν πολιτιστική έκφραση και σαν πολιτισμική συνείδηση,  είναι αυτονόητο. Ευτυχώς στην εποχή του διαδικτύου,  μπορεί κάποιος κάλλιστα να το αναζητήσει στο google. Πχ. Google: ”Why films are important”. (About 705,000,000 results (0.43 seconds) )

Θα ήταν όμορφο αν η κινηματογραφική τέχνη, οι άνθρωποι που την επιτελούν, λάβουν το σεβασμό και την εκτίμηση που τους αναλογεί. Ερωτώ. Είναι επάγγελμα; Είναι κατοχυρωμένοι κοινωνικά; Έχουν απολαβές, συντεχνίες κλπ.; Θεωρούνται επαγγελματίες ή χομπίστες;

 

Η ταινία κάνει πρεμιέρα στο Φεστιβάλ  Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρου, τι νιώθεις για αυτό;

Η χαρά μου είναι για τους συντελεστές και τους ηθοποιούς της ταινίας. Θέλω να ζήσουμε μαζί την προβολή. Είναι απίστευτη διαδικασία δημιουργίας μιας ταινίας. Ίσως να είναι ένας από τους τελειότερους τρόπους συνύπαρξης και συν-δημιουργίας που έχει ανακαλύψει ο άνθρωπος. Μια ταινία καταφέρνει να είναι μέρος του κάθε ενός που έχει δουλέψει για να γίνει. Η ταινία ανήκει σε όλους τους συντελεστές, και οι συντελεστές έχουν δώσει κομμάτι της ψυχής τους στην ταινία. Μια ιδέα κοινωνήθηκε μέσα από ένα αριθμό ατόμων με αγάπη και κόπο. Είναι μοναδικό δημιούργημα η τέχνη. Η συλλογική τέχνη είναι μαγεία.

Πόσο εύκολο ήταν να γυριστεί; Τι θεωρείς πως πρέπει να γίνει για την περαιτέρω ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης στην Κύπρο;

Όλα είναι δύσκολα. Φαντάζουν αδύνατα. Η αποφασιστικότητα των συντελεστών όμως τα κάνει πραγματικότητα.  Όσοι ασχολούνται με τον κινηματογράφο στην Κύπρο είναι ταγμένοι σ’ αυτό. Υποφέρουν επειδή πιστεύουν στη χρησιμότητα του. Θα ήταν όμορφο αν η κινηματογραφική τέχνη, οι άνθρωποι που την επιτελούν, λάβουν το σεβασμό και την εκτίμηση που τους αναλογεί. Ερωτώ. Είναι επάγγελμα; Είναι κατοχυρωμένοι κοινωνικά; Έχουν απολαβές, συντεχνίες κλπ.; Θεωρούνται επαγγελματίες ή χομπίστες. Είναι απλά ανώριμα παιδιά που δεν έχουν σοβαρή δουλειά, ή είναι ταγμένοι επιστήμονες (σπουδασμένοι) που υπηρετούν ένα κάλεσμα που παρεμπιπτόντως εξυπηρετεί τα πολιτιστικά συμφέροντα μιας  ανεπανάληπτης εποχής. Το σήμερα φεύγει, αύριο κάτι άλλο έρχεται. Η αποτύπωση των εκφράσεων μιας εποχής γίνεται άμεσα στην τέχνη.

Έχεις ασχοληθεί επίσης με τις ταινίες μικρού μήκους.  Αγαπάς αυτό το είδος ή είναι πιο εύκολο να γυριστεί;

Θα έκανα τα πάντα ως ταινία. Μικρή ή μεγάλη, μεσαία. Είναι υποχρέωση.

Παρατηρείς κάποια εξέλιξη στο κυπριακό κινηματογράφο;

Τεράστια. Και από σπουδή. Η ευκολία πληροφόρησης με το ιντερνέτ, η ευκολία του να βρεις να δεις ταινίες να σπουδάσεις την τέχνη, έχει οδηγήσει σε έκρηξη δυναμικότητας. Αυτό θα μεγαλώνει και θα μεγαλώνει. Όπως είπα πριν. Επιβεβαιώνεται μια πολιτιστική έξαρση. Η δημιουργικότητα του κύπριου σκηνοθέτη, ηθοποιού και συντελεστή είναι δεδομένο πως έχει ξεκινήσει το ταξίδι της. Ποιός θα τολμήσει να τη στηρίξει ακόμη περισσότερο, να τιμηθεί από την πολιτεία και τον πολιτισμό, για πάντα, ως ο άνθρωπος που τόλμησε να αναπτύξει ανεπιφύλακτα τον κυπριακό κινηματογράφο, με κονδύλια, με ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις;

 

Από την εμπειρία σου με τη συμμετοχή σου τόσο στο Διεθνές Φεστιβάλ ταινιών μικρούς μήκους όσο και στο διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογραφικές Μέρες Κύπρου, τι άποψη έχεις για αυτά τα φεστιβάλ;

Αποτελούν ίσως το πιο βασικό υπόβαθρο που μπορεί να ζητήσει η κυπριακή κινηματογραφική δημιουργία για την προβολή της. Η μόνη μας επίσημη υπόσταση. Είμαστε ευγνώμονες τόσο στους διοργανωτές όσο και τις Πολιτιστικές Υπηρεσίες που με πολλούς κόπους, ακόμη και δια μαγείας κάποτε, καταφέρνουν και προσφέρουν «οξυγόνο» στις κυπριακές ταινίες με αυτές τους τις εκφράσεις.

Τι θα πρότεινες στους οργανωτές να προσέξουν για να κρατήσουν τον θεσμό σε ένα ψηλό επίπεδο και να τον επεκτείνουν;

Προσωπικά η αντιμετώπιση που έχω από τους διοργανωτές με συγκινεί. Δεν έχω κάτι να κρίνω. Η αγάπη που δείχνουν για το φεστιβάλ είναι τεράστιο δώρο. Η όποια βελτίωση του δεν αφορά μόνο τους οργανωτές. Είναι γνωστό πόσο ψηλά κόστη απαιτούνται. Δεν επιμένω αφού μάλλον δεν είμαι και ο αρμόδιος να απαντήσω. Κατά την ταπεινή μου άποψη, η πολιτεία έχει τη δύναμη να μελετήσει τους τρόπους και τις μεθόδους και να κρατήσει ψηλά το θεσμό τους. Φιλικά αναφέρω πως ευτυχώς τα φεστιβάλ κινηματογράφου δεν είναι κάτι που πρέπει να τα εφεύρουμε, υπάρχει και λειτουργεί σωστά σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου.  Εννοώ, εάν νοιώσουμε πως χρειάζεται να βελτιώσουμε κάτι, εύκολα μπορούμε να μελετήσουμε διεθνή φεστιβάλ άλλων, ανεπτυγμένων κινηματογραφικά χωρών και να αναπτύξουμε σχέσεις, αναφορές που θα μας βοηθήσουν.

 sunrise

Σχολιάστε

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.