SOS εκπέμπει το καταφύγιο SIRIUS

Απειλείται με έξωση από τις  εγκαταστάσεις στη Λεμεσό  και με τον κίνδυνο να βρεθούν

στο δρόμο 150 και πλέον σκυλιά

 

Του Χρήστου Χαραλάμπους

 

Γνώρισα τους ανθρώπους και αγάπησα τα ζώα! Μια φράση που, για όσους δεν τον γνωρίζουν, ανήκει στον Μενέλαο Λουντέμη και η οποία υιοθετήθηκε και έγινε σύνθημα στο στόμα εκατομμυρίων ανθρώπων, οι οποίοι επιδεικνύουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ζώα και ιδιαίτερα τα απροστάτευτα και ταλαιπωρημένα, θύματα της ανθρώπινης σκληρότητας.

Σ’ αυτούς τους ανθρώπους που αφιερώνουν μεγάλο μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς τους για την προστασία και ευημερία των ζώων και ιδιαίτερα των σκυλιών, που συνηθίσαμε να τα αποκαλούμε «αδέσποτα», περιλαμβάνονται και οι δημιουργοί-συντηρητές του SIRIUS, του μοναδικού οργανωμένου καταφυγίου σκύλων που λειτουργεί εδώ και πολλά χρόνια.

Τον τελευταίο καιρό το καταφύγιο, στο οποίο φιλοξενούνται σήμερα πέραν των 150 σκυλιών (ζώα τα οποία κάποιοι από εμάς έχουν εγκαταλείψει σε κάποια ερημική περιοχή για να απαλλαγούμε από τον μπελά τους), εκπέμπει σήμα κινδύνου για τη συνέχιση τού πολύ σημαντικού έργου που επιτελεί, αφού θα πρέπει να εγκαταλείψει το χώρο των εγκαταστάσεών του στη Λεμεσό, με τους ανθρώπους του να βρίσκονται σε απόγνωση για την τύχη των τετράποδων πλασμάτων.

Μια εξέλιξη η οποία δεν μπορεί να αφήνει κανένα αδιάφορο αν αναλογιστούμε, έστω, το γεγονός ότι συνεχώς αυξάνεται ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται, ενώ τα σκοτωμένα ζώα στις άκρες των αυτοκινητόδρομων αποτελούν καθημερινό φαινόμενο. Κι αν μη τι άλλο ας αναρωτηθούμε «τι ζητά ένα σκυλί από τον άνθρωπο». Η απάντηση απλή και εξευτελιστική για μας… Λίγο φαΐ, λίγο νερό κι ένα χάδι…. Και όσοι από μας έχουν επαφή με αυτά τα τετράποδα, ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτά που παίρνουμε από ένα σκυλί είναι πολύ περισσότερα από αυτά που του δίνουμε…

Πώς όμως δημιουργήθηκε το SIRIUS, μέσα από ποιες συμπληγάδες έχει περάσει μέχρι να φτάσει εδώ που βρίσκεται σήμερα;

Μιλώντας με τον πρόεδρο της Οργάνωσης, Μιχάλη Μαππουρίδη, μας αναφέρει ότι η όλη προσπάθεια ξεκίνησε με μια μικρή ομάδα εθελοντών πριν από 15 περίπου χρόνια, με τη δημιουργία ενός καταφυγίου στην περιοχή του σκυβαλότοπου στο Βατί. Όμως το 2003 λόγω του χειμώνα σημειώθηκαν κατολισθήσεις και άλλα σοβαρά προβλήματα, οπότε το καταφύγιο μετακινήθηκε στο χώρο που βρίσκεται σήμερα στην περιοχή της Μονής.

«Ο χώρος που ανήκει σε ιδιώτη εξασφαλίστηκε σε προσωρινή βάση, αλλά στην πορεία ο ιδιοκτήτης, αφού δεν μπορούσαμε να πάμε αλλού, μας ζήτησε ενοίκιο (1.000 ευρώ το χρόνο), το όποιο και πληρώνουμε μέχρι σήμερα με χρήματα προερχόμενα από εισφορές του κόσμου, παζαράκια και κάποιες άλλες εκδηλώσεις» αναφέρει ο Μιχάλης, επισημαίνοντας ότι «ο ιδιοκτήτης του χώρου δικαιολογημένα ζητά την περιουσία του».

Όλα αυτά τα χρόνια οι εθελοντές του καταφυγίου, παρά τις συνεχείς προσπάθειες που έκαναν, δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν ένα άλλο μόνιμο χώρο για τις εγκαταστάσεις τους. «Όποιες πόρτες κτυπήσαμε, κρατικές και μη, τις βρίσκαμε κλειστές… Βρήκαμε χώρο στην περιοχή της Άλασσας, αλλά έφεραν ένσταση γιατί “θα βρομούσαν οι σκύλοι και θα γάβγιζαν…”» λέει με παράπονο ο Μιχάλης. Κάτι ανάλογο συνέβηκε και με το Πεντάκωμο. «Βρήκαμε χώρο μακριά από το χωριό, από ιδιώτη, ο οποίος συμφώνησε να μας ενοικιάσει μια έκταση για 30 χρόνια, αλλά και πάλι είχαμε αντιδράσεις ότι θα μυρίζουν οι σκύλοι…» σημειώνει.

Πριν μερικά χρόνια παραχωρήθηκε χαλίτικο για τις φιλοζωικές οργανώσεις στο Αρμενοχώρι, όμως το SIRIUS, που ήταν τότε η μοναδική οργάνωση, δεν είχε τη δυνατότητα να στήσει το καταφύγιο, οπότε χάθηκε και εκείνη η ευκαιρία. Αποτάθηκαν και στους δήμους, αφού τα περισσότερα αδέσποτα που καταλήγουν στο καταφύγιο προέρχονται από τη μείζονα Λεμεσό, όμως ούτε κι εδώ υπήρξε το απαιτούμενο ενδιαφέρον.

Τον τελευταίο καιρό εντάθηκαν οι πιέσεις του ιδιοκτήτη του χώρου για μετακίνηση του καταφυγίου, γεγονός που πραγματικά έχει φέρει σε απόγνωση για το τι άλλο μπορεί να γίνει. Γιατί δεν είναι ένας ούτε δυο ούτε τρεις οι σκύλοι που φιλοξενούνται, αλλά ξεπερνούν τους 150. Μάλιστα, κάποια ζώα τα κρατούν στα σπίτια τους οι εθελοντές, αλλά αυτό δεν είναι λύση. Μια τελευταία προσπάθεια που ξεκίνησε για μετακίνηση του καταφυγίου στην περιοχή της Παρεκκλησιάς και συγκεκριμένα σε χαλίτικη γη για την οποία εκδηλώθηκε προθυμία για παραχώρησή της, παραμένει μετέωρη, αφού μέχρι στιγμής δεν υπήρξε κάποια θετική ενέργεια, καθώς παρεμβάλλονται ζητήματα που τίθενται από το Κτηματολόγιο, τα οποία δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας ότι θα δοθεί κάποια λύση και όπως λέει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος του καταφυγίου «εφκάλαν μας την πίστη μας…».

 

 

 

Αφήνουν τα κουτάβια έξω από το καταφύγιο

 

Κι ενώ το SIRIUS κινδυνεύει να βρεθεί το ίδιο «αδέσποτο» στους πέντε δρόμους, αφού καμιάς κρατικής υπηρεσίας και κανενός φορέα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν ιδρώνει τ’ αυτί, το καταφύγιο βρίσκεται συνεχώς κάτω από μα καθημερινή πίεση από τον κόσμο για να δεχτεί και άλλα σκυλιά που περιφέρονται στις γειτονιές ή βρίσκονται τραυματισμένα σε κάποια άκρη του δρόμου.

Και δεν είναι μόνο μόνο αυτά. Υπάρχουν και οι ασυνείδητοι οι οποίοι όταν γεννήσει το σκυλί τους και δεν θέλουν τα κουτάβια, ή όταν βαρεθούν τον μοναδικό σκύλο που έχουν, έρχονται νύκτα και αφήνουν τα ζώα τους δεμένα ή μέσα σε κασόνια έξω από το καταφύγιο.

Ο πολύς κόσμος ίσως να μην αντιλαμβάνεται το δύσκολο και δαπανηρό έργο που επιτελείται στο καταφύγιο, θεωρώντας μάλλον ότι το μόνο που προσφέρεται εδώ είναι στέγη και τροφή. Κι όμως γίνονται και πολλά άλλα όπως η συνεργασία με κτηνίατρο, ο οποίος αναλαμβάνει, με μειωμένες χρεώσεις, τις στειρώσεις και άλλες υπηρεσίες που είναι απαραίτητες για κάθε ζώο.

Σήμερα στο καταφύγιο ασχολούνται 20 εθελοντές, στην πλειοψηφία τους Κύπριοι.

 

Ενδιαφέρον για υιοθεσίες

 

Όπως αναφέρει ο πρόεδρος της Οργάνωσης, Μιχάλης Μαππουρίδης, υπάρχει ενδιαφέρον τόσο από την Κύπρο όσο και από το εξωτερικό για υιοθεσίες σκύλων, όμως τα ζώα είναι πολλά και συνεχώς ανανεώνονται, οπότε το πρόβλημα της φιλοξενίας και συντήρησής τους δεν είναι δυνατόν να εκλείψει.

Για τις υιοθεσίες, όπως μας εξηγεί, υπάρχουν κάποιοι κανονισμοί. Ο ενδιαφερόμενος επιλέγει το σκύλο που τον ενδιαφέρει, αλλά «προηγουμένως θα πρέπει να έρθει σε επαφή μαζί του, να τον βγάλει βόλτα, να δει ο ίδιος, αλλά και να διαπιστώσουμε κι εμείς με σιγουριά ότι ταιριάζει στις απαιτήσεις και τις συνθήκες της οικογένειας, οπότε και προχωρεί η διαδικασία της υιοθεσίας».

Ο νέος ιδιοκτήτης του σκύλου καταβάλλει το συμβολικό ποσό των 130 ευρώ που περιλαμβάνει  εμβόλια, στείρωση, σήμανση κ.λπ..

Υιοθεσίες γίνονται και στο εξωτερικό από ενδιαφερόμενους, οι οποίοι ενημερώνονται σχετικά μέσα από την ιστοσελίδα του καταφυγίου.

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.