“Το Τίμημα” του Άρθουρ Μίλλερ στην Λεμεσό από το Versus

Με αφορμή την σκηνοθεσία του έργου του Άρθουρ Μίλλερ Το Τίμημα στο Θέατρο Versus ο Άδωνης Φλωρίδης μιλά στον Ορίζοντα:

Ανεβάζουμε το Τίμημα του Άρθουρ Μίλλερ σήμερα γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις, ακόμα και οι διαπροσωπικές, καθορίζονταν πάντα από τις οικονομικές, γιατί την επόμενη φορά που το σύστημα θα καταρρεύσει και πάλι θα χαιρόμαστε όσοι θα έχουμε ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας, γιατί τα παλιά τα χρόνια όταν οι άνθρωποι ήταν δυστυχισμένοι πηγαίνανε εκκλησία ή κάνανε επανάσταση ενώ σήμερα πηγαίνουν για ψώνια. Γιατί μέσα σε αυτό τον χαοτικό κύκλο οι άνθρωποι κάνουν τις επιλογές τους και η κάθε επιλογή έχει το δικό της τίμημα σε ενοχές που κουβαλούμε μια ζωή. Τίποτα στην πραγματικότητα δεν έχει αλλάξει. Για αυτό.

Το έργο με γοητεύει γιατί είναι ένα rollercoaster συναισθημάτων. Σε ανεβάζει σιγά-σιγά στην κορυφή μέσα σε νευρικά γέλια και αστειάκια και μετά σ’ αφήνει στο κενό. Τότε αρχίζουν τα ουρλιαχτά. Σύνθετη δράση, χαρακτήρες τρισδιάστατοι με εξαιρετικό βάθος, μεστοί διάλογοι, στιγμές που παραπέμπουν σε Σαίξπηρ. Πάνω από όλα ο παραλληλισμός του τιμήματος που πρέπει να πληρωθεί για να ένα σωρό από παλιά έπιπλα με το τίμημα που πληρώνει ο καθένας μας για τις επιλογές του. Ο Μίλλερ ψάχνει να βρει τον άνθρωπο που παραμένει  ακόμα ηθικά ακέραιος σε μια εποχή καθολικής μανίας για το χρήμα, τη δόξα, τη φήμη. Αυτή η Δονκιχωτική αναζήτηση με συναρπάζει.

Προσπάθησα να μείνω πιστός στον κοινωνικό ρεαλισμό του Μίλλερ, να δώσω μια παράσταση με έμφαση στις πολυσύνθετες σχέσεις των χαρακτήρων μέσα σε ένα χώρο χαοτικό ο οποίος αντανακλά και την ίδια τη ψυχολογική τους κατάσταση. Προσπάθησα ακόμα  να πιάσω και να μεταδώσω τις δύο βασικές εποχές στις οποίες αναφέρεται το έργο, τα μέσα της δεκαετίας του 1960 που λαμβάνει χώρα η δράση και το κραχ του 1929, την εποχή  από όπου πηγάζουν οι συγκρούσεις, εξωτερικές και εσωτερικές. Είχα την τιμή να δουλέψω με καταξιωμένους ηθοποιούς και συνεργάτες με τους οποίους κάναμε το κείμενο φύλλο και φτερό, ένα μήνα σχεδόν αναγνώσεις προτού σηκωθούμε να το «περπατήσουμε». Το συναρπαστικό είναι ότι η κάθε ατάκα μέσα στο κείμενο μπορεί να ερμηνευθεί με περισσότερους από ένα τρόπο. Συχνά είχα την αίσθηση ότι ακόμα και εκεί ο Μίλλερ μας έβαζε μπροστά σε διλήμματα για τα οποία θα έπρεπε να κάνουμε τις δικές μας επιλογές.

Πέραν της συγκλονιστικής  σύγκρουσης μεταξύ των δύο αδελφιών που πηγάζει από τη στάση που τήρησε ο καθένας σε σχέση με τη συντήρηση του χρεωκοπημένου γέρου πατέρα τους, τις επιλογές δηλαδή που έκανε ο καθένας τους, νομίζω ότι ο χαρακτήρας που διανύει τη πιο μεγάλη «διαδρομή» στο έργο είναι η Έστερ, η σύζυγος του Βικ του γιού που του στάθηκε μέχρι το τέλος. Είναι η τραγική ηρωίδα αυτού του δράματος που σαν μια άλλη Ιφιγένεια περνά από το στάδιο του σοκ, του θυμού, της άρνησης, και τελικά της αναγνώρισης της κατάστασης της και αποδοχής της μοίρας της. Αυτή είναι που έπρεπε να θυσιαστεί χωρίς να είναι δική της επιλογή.

Σκηνοθετείς στο Θέατρο Versus που πέρσι δεν είχε αρχικά επιχορηγηθεί από το ΘΥΜΕΛΗ. Πώς κρίνεις το θεατρικό τοπίο στην Κύπρο και τι θεωρείς ότι χρειάζεται να γίνει για την περαιτέρω ανάπτυξη του;  Νομίζω ότι κάπου έχουμε μπερδέψει την έννοια «θεατρική ανάπτυξη» με το μοίρασμα της πίττας. Πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσει αυτό.

Παραγωγή: Θέατρο Versus

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Σκηνοθεσία : Άδωνις Φλωρίδης, Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλεξάντερ Γιότοβιτς, Σκηνικά/ Κοστούμια: Λάκης Γενεθλής, Μουσική Επιμέλεια: Άδωνις Φλωρίδης, Βοηθός Σκηνοθέτη: Χάρης Ευριπίδου

Παίζουν: Ευτύχιος Πουλλαΐδης, Μηνάς Τίγκιλης, Μέλανη Στέλιου και Λουκάς Ζήκος.

Στο Θέατρο Ένα Λεμεσού : 31 Ιανουαρίου,  2, 4 και 7 Φεβρουαρίου

Κρατήσεις: 99395970

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.