Του «λαλείν» και του «σιγάν»

798
Φωτογραφία: Φίλιππος Χρίστου

Του Άντρου Καυκαλιά*

Ένα πράγμα επιβεβαιώνει ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου. Πως η ρήση για τον «καιρό του σιγάν και τον καιρό του λαλείν» δεν αφορά τον ίδιο. Ποιος είναι ο ρόλος του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Κύπρου; Θεσμικά και διαχρονικά ομιλούντες πάντοτε.

Τα τελευταία χρόνια, δε, που η οικονομική κρίση πέρασε σαν τυφώνας από τα κυπριακά νοικοκυριά, αφήνοντας πίσω του φτώχεια και δυστυχία, αυτός ο θεσμικός ρόλος της Εκκλησίας λογικά θα έπρεπε να είναι η σημαία της κοινωνίας μας.

Προσθέτουμε σε όλα αυτά και την ανθρωπιστική κρίση, που όμοιά της δεν ξανάζησε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ευρώπη. Όλα αυτά μαζί προσδίδουν ή έπρεπε να προσδώσουν στην Εκκλησία ένα μεγαλύτερο κύρος καθιστώντας την σημείο αναφοράς για την αγάπη της, την έμπρακτη στήριξη και αλληλεγγύη της προς όλο τούτο τον κόσμο.

Τούτων λεχθέντων θυμηθήκαμε τον Πάπα Φραγκίσκο, ο οποίος με διάφορες πράξεις -πέραν των λόγων- προκάλεσε, και κέρδισε, σεβασμό και εκτίμηση. Δεν διαχώρισε ποτέ τους ανθρώπους αναλόγως φυλής, θρησκείας, χρώματος ή γενετήσιου προσανατολισμού. Δεν έκλεισε τις πόρτες σε αυτούς τους ανθρώπους.

«Οι ομοφυλόφιλοι δεν πρέπει να είναι θύματα διακρίσεων, πρέπει να τους σεβόμαστε, μπορούμε να τους συνοδεύσουμε με την ποιμαντική μας δράση… Ποιοι είμαστε εμείς για να κρίνουμε;», διερωτήθηκε ο Ποντίφικας, και προχωρώντας ακόμα πιο κάτω, διατύπωσε τη θέση πως η Εκκλησία πρέπει να ζητήσει συγγνώμη από τους ομοφυλόφιλους… Το γιατί δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε.

Αυτά ο Πάπας. Ο οποίος είναι σε πλήρη αρμονία με τον θεσμικό του ρόλο.

Ο δικός μας ιεράρχης θέλει να κτίσει σχολεία για να προστατεύσει τα παιδιά από την «ανωμαλία». Θέλει να κάνει σχολεία «για φυσιολογικούς ανθρώπους»… Και αναγάγει τη ρητορική μίσους σε επιστήμη!

Απαξιώνει τα δημόσια σχολεία, ισχυριζόμενος πως ασκείται «πλημμελώς» η εκπαίδευση, ενώ την ίδια απαξιωτική συμπεριφορά επιδεικνύει και για τον πολιτισμό, όταν απειλεί πως με τρακτέρ θα ξηλώσει όλα όσα έγιναν στο αρχιεπισκοπικό φιλέτο στη Γεροσκήπου, γιατί «το έργο πρέπει να προχωρήσει». Και τα αρχαία και τα κειμήλια και ο πολιτισμός μας να ταφούν κάτω από τις επενδύσεις του.

Να μιλήσουμε για τη στάση του έναντι των προσφύγων/μεταναστών που αναζητούν ασφάλεια, εργασία, πατρίδα στη χώρα μας; «Τους αγαπάμε αυτούς τους παρείσακτους, αυτούς τους παράνομους που ήρθαν, αλλά να πάνε στην πατρίδα τους…

Δεν είναι ρατσιστικό αυτό, πεινά ο λαός μας, δεν θα έχουμε άλλους, αφού ο λαός μας έχει ανάγκη να παν στη δική τους πατρίδα και να αναλάβουν την υποχρέωση οι συμπατριώτες τους, η κυβέρνησή τους και όχι η δική μας η κυβέρνηση»… Ευτυχώς δηλαδή που η κοινωνία μας δεν είναι το ίδιο… συμπονετική όπως ο Μακαριότατος.

Επισημαίνουμε μόνο πως και σε αυτό το ζήτημα ο Πάπας είναι πλήρως εναρμονισμένος με το θεσμικό ρόλο της Εκκλησίας. Αρκετά τα παραδείγματα, θυμίζουμε μόνο την επίσκεψή του στα κέντρα υποδοχής προσφύγων στη Λέσβο. Επικοινωνιακό τρικ μπορεί να πει κάποιος. Ίσως.

Έστειλε το μήνυμα της αποδοχής, όμως. Και της αλληλεγγύης και της βοήθειας. Επιλέγοντας να οδηγήσει στην Ιταλία 12 ανθρώπους, τρεις οικογένειες Σύρων, συγκεκριμένα, και διαμηνύοντας πως το Βατικανό θα αναλάβει την κάλυψη των αναγκών τους όσο επικοινωνιακά κι αν έπαιξε, έστειλε μήνυμα σε αυτούς που μπορούν και αντέχει η τσέπη τους, να κάνουν το ίδιο. Η δήλωσή του, ακόμα, «δεν επέλεξα ανάμεσα σε μουσουλμάνους και χριστιανούς», λέει ακόμα περισσότερα.

Ο δικός μας ιεράρχης δεν γνωρίζει πότε είναι καιρός του «σιγάν» και πότε του «λαλείν». Μόνο του «λαλείν». Έστω κι έτσι, θα μπορούσε όμως να ήταν χρήσιμο και ωφέλιμο στην κοινωνία, αν αυτό το «λαλείν» ήταν λόγια αγάπης και αλληλεγγύης, βοήθειας και συμπαράστασης ενότητας και αποδοχής.

*Βουλευτής ΑΚΕΛ

 

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.