Βία, παραβατικότητα, αντικοινωνική συμπεριφορά στα σχολεία

760
Φωτογραφία: Φίλιππος Χρίστου

Του Γιώργου Τ. Γεωργίου*

Αυτή τη βδομάδα είχαμε την ευκαιρία στην Επιτροπή Παιδείας της Βουλής να συζητήσουμε και να ανταλλάξουμε απόψεις γύρω από τα πρόσφατα κρούσματα βίας, παραβατικότητας και αντικοινωνικής συμπεριφοράς που παρατηρήθηκαν στα σχολεία μας. Οι αρμόδιοι Υπουργοί Παιδείας και Δικαιοσύνης κατέθεσαν τις δικές τους προτάσεις και προσεγγίσεις για το θέμα, εστιάζοντας κυρίως στην ετοιμασία νομοσχεδίου με βάση την οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, στο οποίο καλούνται τα μέλη- κράτη της να ολοκληρώσουν το διάλογο μέχρι το 2019.

Δυστυχώς, για ακόμα μια φορά διαπιστώσαμε ότι ως χώρα και πολιτεία δεν είμαστε προμηθείς αλλά επιμηθείς. Ακολουθούμε τα γεγονότα και οι αρμόδιοι φορείς και οργανισμοί «ευαισθητοποιούνται» ανάλογα με τα συμβάντα. Πολλές φορές δίνουμε μάλιστα την εικόνα ότι ως χώρα δεν είμαστε ώριμη και σοβαρή να αντιμετωπίσουμε ή ακόμα και να διαχειριστούμε αυτού του είδους τα φαινόμενα, που μόνο κοινωνικά μπορεί να χαρακτηριστούν και ως τέτοια να αναληφθούν και να ερμηνευθούν.

Γι’ αυτά ειδικά τα θέματα, χρειάζεται να τονιστεί ότι όσοι προσπαθούν να προσεγγίσουν όλα αυτά τα φαινόμενα της βίας, της παραβατικότητας, της αντικοινωνικής συμπεριφοράς, του σχολικού εκφοβισμού, διαπράττουν μέγιστο σφάλμα. Θα έλεγα ότι είναι εκτός θέματος!

Η Κύπρος για να συμπεριληφθεί στα σοβαρά κράτη μέλη της Ε.Ε. χρειάζεται να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί αυτά τα σοβαρά και κρίσιμα θέματα με επένδυση. Δει δη χρημάτων ο αγών. Είτε θα καταλάβουμε ότι η Παιδεία και ο Πολιτισμός δεν μπορούν να αποτιμούνται με κερδοζημία και με λογιστική αντίληψη, είτε θα επενδύσουμε στο μέλλον, με συγκεκριμένες οικονομικές δαπάνες.

Η ίδια η ζωή αποδεικνύει ότι η επένδυση στην παιδεία και στον πολιτισμό αποτελούν μακροπρόθεσμη επένδυση ζωής. Ως εκ τούτου η πολιτεία και το κράτος οφείλει να δημιουργεί συνέχεια δομές, δράσεις που θα συμβάλλουν σε μια ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική για αυτά τα προβλήματα.

Σήμερα τα παιδιά μας καλούνται να ζήσουν σ’ ένα κόσμο που κάθε άλλο παρά φυσιολογικός είναι. Αλήθεια, σε καθημερινό επίπεδο τι πρότυπα καλλιεργεί η κοινωνία, τι λανσάρεται καθημερινά στους νέους μας ως μοντέλο ανάπτυξης; Κυρίαρχα χαρακτηριστικά είναι η αδικία, η διαφθορά και η διαπλοκή, το ρουσφέτι. Αν προσθέσει κανείς και το τι προσφέρεται σε καθημερινό επίπεδο από τους τηλεοπτικούς δέκτες, ή ακόμα και από τα ίδια τα δελτία ειδήσεων, μόνο σχιζοφρένεια προκαλούν. Χαρακτηριστική είναι πλέον η δημοσιογραφία του κακού και όχι του καλού!

Οφείλουμε όλοι στην κρίσιμη αυτή φάση να εργαστούμε με όραμα και σχεδιασμό καθώς και με πρόγραμμα. Λιγότερα λόγια, περισσότερες πράξεις. Η λογική να ευημερούν οι δείκτες και να δυστυχούν οι άνθρωποι έχει τελειώσει, έχει χρεοκοπήσει. Χρειαζόμαστε τώρα, όχι αύριο, ολοκληρωμένη εθνική στρατηγική που θα εμπλέκει την κοινωνία, τους φορείς, τους οργανισμούς, τους νέους, τους γονείς, σε ένα ανοιχτό και δημιουργικό διάλογο για το παρόν και το μέλλον που θα συνοδεύεται και με τις ανάλογες οικονομικές δαπάνες.

Ας είναι αξίωμα στη ζωή μας η θέση του Βολταίρου ότι «ο άνθρωπος γεννιέται ένα λευκό πανί και από την κοινωνία και θα εξαρτηθεί αν θα παραμείνει λευκό ή αν θα μαυρίσει».

*Επαρχιακός Γραμματέας ΑΚΕΛ Λεμεσού, βουλευτής