Ζητείται όραμα ειρηνικής συνύπαρξης

789
Φωτογραφία: Φίλιππος Χρίστου

Του Γιώργου Τ. Γεωργίου*

Από αρχαιοτάτων χρόνων, ο τομέας της Παιδείας και της Εκπαίδευσης αποτελούσε και θα αποτελεί στο διηνεκές ζήτημα ζωής για τους ανθρώπους, τις κοινωνίες, τα κράτη και τις χώρες όλου του κόσμου. Αποδείχθηκε μέσα από την πορεία των χρόνων, μέσα από την ιστορική διαδρομή των ανθρώπινων κοινωνιών, ότι η παιδεία και η εκπαίδευση αποτελεί τον πιο ισχυρό πυλώνα για την προκοπή ενός κράτους μιας χώρας.

Η Κύπρος μαρτυρά 57 χρόνια ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Στο μισό και κάτι αιώνα ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας, η χώρα μας σημείωσε πρόοδο, δημιούργησε στο χώρο της Παιδείας και της Εκπαίδευσης, μπορεί να εκτιμηθεί ότι ανήκουμε στις χώρες που σε αυτά τα χρόνια κέρδισαν μια σημαντική θέση στο παγκόσμιο εκπαιδευτικό σύστημα.

Παρόλ’ αυτά η ανάπτυξη της παιδείας, η ενίσχυση και η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και κυρίως οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις δεν έτυχαν της δέουσας προσοχής από τους κατά καιρούς κρατούντες, ούτε και ήταν στο κέντρο της προσοχής των πολιτικών των κομμάτων και της κυβέρνησης.

Αναλαμπή αλλά και όραμα, επιχειρήθηκε να κατατεθεί από κυβερνήσεις με προοδευτικό και δημοκρατικό προσανατολισμό, με την κυβέρνηση Δ. Χριστόφια να υλοποιεί ένα ολοκληρωμένο όραμα για την παιδεία, μετ’ εμποδίων όμως, εξαιτίας αντιδράσεων και προσκομμάτων που επέβαλλαν συντηρητικές αλλά και οπισθοδρομικές δυνάμεις.

Είναι αλήθεια, ότι η παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα στην Κύπρο διακόπτονταν- και κάποτε βίαια- από τις κατά καιρούς εθνικιστικές και ρατσιστικές δυνάμεις του τόπου. Ενώ ξεκινήσαμε με τους καλύτερους οιωνούς να οικοδομήσουμε ένα κοινό κράτος (δικοινοτικό κράτος), μια πατρίδα όλων των παιδιών της, δυστυχώς τα όνειρα του λαού μας δεν δικαιώθηκαν, δεν εκπληρώθηκαν οι προσδοκίες του.

Με το «διαίρει και βασίλευε» που επέβαλαν οι Αγγλοι αποικιοκράτες στον τόπο μας, έκαναν κατορθωτό μέσω των ακροδεξιών οργανώσεων, της Τ.Μ.Τ, της ΕΟΚΑ Β, να διαιρέσουν το λαό. Το προδοτικό πραξικόπημα του 1974 ήταν το αποκορύφωμα της μεγαλύτερης τραγωδίας.

Η παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα κλονίστηκαν ανεπανόρθωτα. Οι ζημιές και οι συνέπειες υπήρξαν τεράστιες και τις παρενέργειες ζούμε και βιώνουμε μέχρι σήμερα. Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια πόσα εμπόδια, πόσες συγκρούσεις βίωσε ο κυπριακός λαός στο σύνολό του, Ε/κ και Τ/κ, από τον εθνικισμό, το μίσος, τα πάθη και τη μισαλλοδοξία.

Ακόμα και μέχρι αυτή τη στιγμή, αν είναι δυνατό ως χώρα μέλος της ΕΕ, ο Αρχιεπίσκοπος να έχει λόγο για εξουσίες του Υπουργού Παιδείας. Ποιος δεν θυμάται τον αγώνα της κυβέρνησης Βασιλείου για τη δημιουργία κυπριακού πανεπιστημίου. Ποιος δεν θυμάται τις επιθέσεις από το σημερινό κυβερνών κόμμα κατά της πρώτης προέδρου της Διοικούσας Επιτροπής, κας Τσουγιοπούλου.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις κατά καιρούς δηλώσεις παραγόντων των κομμάτων, της πολιτικής, της εκκλησίας, των εκπαιδευτικών οργανώσεων περί εθνικής παιδείας, ελληνοχριστιανικής παιδείας, περί ξενοφοβικής και ρατσιστικής παιδείας;

Ακόμα και μόλις τις προηγούμενες μέρες, στη συνεδρία της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας, στην παρουσία του Υπουργού Παιδείας, συζητώντας για τα προαιρετικά μαθήματα Θρησκευτικών, Αρχαίων Ελληνικών και ξένων γλωσσών, μείναμε εμβρόντητοι με τις ακραίες θέσεις που κατατέθηκαν.

Παρομοίως μπορούμε να αναφερθούμε και στις αντιδράσεις ορισμένων κομμάτων, πολιτικών και άλλων παραγόντων που αντέδρασαν για τη διδασκαλία λογοτεχνικών κειμένων Τ/κ συμπατριωτών μας. Και διερωτάται κανείς, πώς είναι δυνατό να διδάσκεται εδώ και τόσα χρόνια η παγκόσμια λογοτεχνία και να αποκλείονται οι ίδιοι Τ/κ συμπατριώτες μας;

Και ακόμα εάν αντιδρούμε τόσο πολύ για τα απλά στοιχεία πώς θα αναζητήσουμε λύσεις για τα μεγάλα, πώς θα γκρεμίσουμε το τείχος της ντροπής και της διαίρεσης;

Σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, χρειαζόμαστε στην παιδεία και στην εκπαίδευση όραμα ζωής, όραμα ειρήνης, συνύπαρξης, ασφάλειας, ευημερίας και σταθερότητας. Χρειαζόμαστε κυρίως ένα ανθρωποκεντρικό όραμα παιδείας, που θα στηρίζεται στις παγκόσμιες οικουμενικές αξίες και ιδανικά, που θα δίνει ώθηση στις ζωντανές, δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.

Το ΑΚΕΛ και η κυπριακή Αριστερά καταθέτει διαχρονικά ψυχή. Συνεχίζει να ηγείται των αγώνων του κυπριακού λαού, Ε/κ και Τ/κ, Μαρωνιτών και Αρμενίων, για μια κοινή πατρίδα που θα δικαιώνει τα όνειρα και τις προσδοκίες και θα οικοδομεί μέλλον για τους κατοίκους της.

Τώρα ειδικά, που οι συνομιλίες κορυφώνονται, το ΑΚΕΛ πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις, είναι η ελπίδα της επανένωσης, κόντρα στις μιζέριες και την τρομοφοβία και δημιουργεί εκ των πραγμάτων όραμα μακράς πνοής.

* Επαρχιακός Γραμματέας ΑΚΕΛ Λεμεσού, βουλευτής

Σχολιάστε την είδηση

Σχόλια | Τα σχόλια αντιπροσωπεύουν την προσωπική γνώμη των συγγραφέων τους και μόνο. Μη κόσμια ή/και προσβλητικά σχόλια θα διαγράφονται.