Αυτοί είχαν τη θέληση… Οι δικοί μας την έχουν;

190

Του Σπύρου Σωτηρίου

«Αποφασίσαμε να αφήσουμε το παρελθόν πίσω μας», είπε ο ηγέτης της Λ.Δ. Κορέας κ. Κιμ Γιονγκ-ουν, για τη συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο. Από την πλευρά του ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε: «Είμαστε πολύ περήφανοι για αυτά που έγιναν σήμερα (χθες). Ολόκληρη η σχέση μας με τη Βόρεια Κορέα και την Κορεατική Χερσόνησο θα είναι μια πολύ διαφορετική κατάσταση από ό,τι έχει υπάρξει στο παρελθόν».

Δύο ιδιόρρυθμοι ηγέτες εχθρικών χωρών με ψυχροπολεμική αντιπαράθεση δεκαετιών κατάφεραν με συνοπτικές διαδικασίες να πετύχουν συμφωνία ειρήνης στην Κορεατική Χερσόνησο. Βεβαίως και αποτελεί μεγάλο ερωτηματικό η υλοποίηση και αντοχή αυτής της συμφωνίας, αλλά επί της ουσίας οι Τραμπ και Κιμ άνοιξαν το δρόμο.

Παραλληλίζοντας την ιστορική συνάντηση και συμφωνία των δύο ηγετών με τη δική μας υπόθεση, εντοπίζουμε και τις μεγάλες αντιθέσεις και αντιφάσεις.

Μιλάμε ασφαλώς για ανόμοιες καταστάσεις πλην όμως, πρόκειται για μια διαδικασία «συμφιλίωσης» η οποία ήρθε μετά από μεγάλες εντάσεις που μας έφεραν -πολύ πρόσφατα- στα πρόθυρα ενός πολέμου με ανυπολόγιστες συνέπειες για την παγκόσμια ειρήνη. Και όμως αυτοί οι δύο τα κατάφεραν. Συναντήθηκαν, συμφώνησαν και διακήρυξαν την ειρήνη, κόντρα σε όλες τις προβλέψεις.

Αντίθετα, στην Κύπρο οι δύο ηγέτες «πάγωσαν» τις συνομιλίες εδώ και σχεδόν ένα χρόνο και δεν μπορούν καν να συνεννοηθούν, θέτοντας παράλληλα προαπαιτούμενα ο ένας στον άλλο. Για να κάτσουν μαζί στο ίδιο τραπέζι να δειπνήσουν έπρεπε να μεσολαβήσουν θεοί και δαίμονες και χωρίς να υπάρξει κανένα αποτέλεσμα.

Η επανένωση και η διαρκής ειρήνη στο νησί μας αποδεικνύεται όνειρο απατηλό γιατί, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν υπάρχει ανάλογο ενδιαφέρον από τους δύο ηγέτες.

Και δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο να «ζηλεύουμε» τους Τραμπ και Κιμ που κατάφεραν αυτό το μεγάλο επίτευγμα, ενώ οι Αναστασιάδης και Ακιντζί αναλώνονται στην αλληλοεπίρριψη ευθυνών για το περσινό ναυάγιο των συνομιλιών. Χρειάζεται θέληση από τους δύο ηγέτες η οποία δυστυχώς δεν υπάρχει.

Και για να μην παρεξηγηθώ -διότι ζούμε σε πονηρούς καιρούς- δεν εξιδανικεύω τη συμφωνία Τραμπ-Κιμ γιατί μπορεί να αποδειχτεί εύθραυστη. Ούτε από την άλλη η ενδεχόμενη επανέναρξη των συνομιλιών για το Κυπριακό είναι βέβαιο πως θα φέρει τη λύση, ένεκα του παράγοντα Τουρκία που κρατά το κλειδί της λύσης. Ωστόσο αυτό που συζητάμε είναι η διάθεση, η βούληση για επίτευξη μιας συμφωνίας από τις δύο πλευρές. Όταν δεν προσπαθήσεις και όταν είσαι περιχαρακωμένος πίσω από διάφορες αιτιάσεις, καμία συμφωνία δεν μπορεί να επιτευχθεί.

Οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων θα πρέπει άμεσα να επανέλθουν στο τραπέζι των συνομιλιών και να προσπαθήσουν να πετύχουν τη συμφωνία επανένωσης… Υπάρχει όμως η θέληση;