Από τη σχέση Νικόλα – νέου κρατάμε την Πρωτοπορία

91

Του Δημήτρη Στρατή

Ποια είναι άραγε η διαφορά μεταξύ του περιεχομένου της λύσης με τη μορφή; Είμαι σίγουρος ότι εάν κανείς ρωτήσει έναν απλό άνθρωπο σε κάποιον καφενέ θα μπορέσει να απαντήσει. Ο μόνος που δεν μπορεί να απαντήσει είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος και το επιτελείο του.

Όπως είχαμε πει και παλαιότερα το συνονθύλευμα του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου δεν είναι τίποτα άλλο από τις διαφορετικές εκφάνσεις της μασκαρεμένης κυπριακής ακροδεξιάς.

Παρά το γεγονός ότι ανάμεσα στους φίλους των κομμάτων αυτών υπάρχουν πολλοί δημοκρατικοί-προοδευτικοί άνθρωποι, οι θέσεις των ηγεσιών τους στο Κυπριακό ξεκαθαρίζουν το τοπίο.

Μια απλή ερώτηση έβαλαν στον Νικόλα. Αποδέχεται ή όχι τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία ως μορφή λύσης -πολιτειακή δομή του κράτος ή όχι; Ο Νικόλας ακροβατώντας ανάμεσα σε αυτά που αποδέχθηκε ο Τάσσος και τις πραγματικές του θέσεις απαντά… χωρίς να απαντά.

Θυμάται τα πάντα (εκ περιτροπής, σταθμισμένη ψήφο, αριθμητική ισότητα, έποικους) εκτός από τη βασική ερώτηση. Κι όλα τούτα, ντύνονται με το μανδύα του λεγόμενου “περιεχομένου της λύσης”.

Βεβαίως εκεί στο επιτελείο του Νικόλα γνωρίζουν (αν θέλουν να είναι σοβαροί) τις μορφές κράτους που υπάρχουν σε όλο τον κόσμο. Καταλαβαίνουν ότι καλούνται να απαντήσουν εάν επιθυμούν: α) Ενιαίο Κράτος, β) Ομόσπονδο, γ) Διχοτόμηση-λύση δύο κρατών.

Θα έπρεπε να αντιληφθούν ότι μετά από 43 χρόνια κατοχής θα έπρεπε τουλάχιστον οι πολιτικές δυνάμεις αυτού του τόπου να είχαν συμφωνήσει στον επιδιωκόμενο βασικό στόχο (το έπραξαν το 2009 με ομόφωνες αποφάσεις του Ε.Σ.).

Βεβαίως αυτή η συγκεκαλυμμένη ακροδεξιά με “ενδιάμεσο” προσωπείο, δεν μπορεί να απαντήσει ότι βασικός ευσεβοποθισμός της είναι το ευκταίο. Μια λύση δηλαδή όπου οι Έλληνες της Κύπρου (ωρέ!) θα μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Ότι στο όνομα μιας υποτιθέμενης σωτηρίας του Κυπριακού Ελληνισμού (και μόνον!), βασική επιδίωξη είναι η απομάκρυνση από κάθε προοπτική της επανένωσης.

Αυτή λοιπόν η νέα στρατηγική χωρίς στόχο, θυμίζει τα λόγια του Μπρεχτ: “Στεκόμουν πάνω σ’ ένα λόφο κι είδα το Παλιό να πλησιάζει, μα ερχόταν σαν Νέο. Σέρνονταν πάνω σε καινούργια δεκανίκια που κανένας δεν είχε ξαναδεί. Βρομούσε νέες μυρουδιές σαπίλας που κανείς δεν είχε ξαναμυρίσει”.

Τόσο παλιά είναι λοιπόν η υποψηφιότητα Παπαδόπουλου. Όσες selfie, όσες επαφές με νέους, όσο κι αν χρησιμοποιήσει τα social media, οι θέσεις είναι εκεί. Με τη μόνη νεολαία που ταυτίζονται απόλυτα οι θέσεις αυτές είναι την Πρωτοπορία, τη φοιτητική παράταξη του ΔΗΣΥ, η οποία σε αρκετούς χώρους σπουδών δεν σταματά να επαναλαμβάνει μέχρι σήμερα ότι “σημασία έχει το περιεχόμενο και όχι το όνομα της λύσης”.