Γνωστή η «αγάπη» τους για τους συνδικαλιστές!

1104

Του Κώστα Α. Κωνσταντίνου

21 Ιουλίου 2010. Οκτώ χρόνια πριν. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, τότε αναπληρωτής του Νίκου Αναστασιάδη στην προεδρία του ΔΗΣΥ, άνοιγε τα χαρτιά του σε συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης σε γνωστή οικονομική ιστοσελίδα. Από δω το έφερνε από κει το έπαιρνε, η μπίλια έκατσε στους συνδικαλιστές. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας -έλεγε τότε- χάραζε οικονομική πολιτική με τους συνδικαλιστές και αρνείτο να πιει ένα καφέ με τον Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας. «Ξέρετε, κατέχει παραπάνω από οικονομία ο Πάμπης Κυρίτσης από ό,τι ο Αθανάσιος Ορφανίδης», έλεγε τότε, βάζοντας και το αλατοπίπερο στις βαρύγδουπες τοποθετήσεις του.«Έχουμε τους καλύτερους τραπεζίτες στην Κύπρο. Δεν φώναξε μια ημέρα τον Ανδρέα Ηλιάδη ή τον Μάκη Κεραυνό ή τον Παναγιώτη Κουννή να πιουν ένα καφέ και να ανταλλάξουν απόψεις. Χάραζε την οικονομική πολιτική με τον Πάμπη Κυρίτση». Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, ο -νυν- ένοικος του Προεδρικού, δεν είναι και τόσο «αλλεργικός» σε τραπεζίτες, επιχειρηματίες, αθλητικούς παράγοντες και λοιπούς συγγενείς. Όλοι οι καλοί χωράνε στη μεγάλη συναγερμική οικογένεια, την ώρα που η κοινωνία ζει στον αστερισμό των mini jobs, στην εποχή της αγοράς υπηρεσιών, στη δεκαετία των 800 ευρώ αλλά και στον αιώνα των golden boys. Σε αυτή την εποχή λοιπόν ο μεν ένοικος του Προεδρικού, αφού εξαντλήθηκε η υπομονή του, μας είπε ότι δεν θα ανεχθεί να μετατραπεί το κράτος σε φέουδο των συνδικαλιστών. Και σε αυτό συμφώνησε ο νυν πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου. Δεν τιμά την κοινωνία το γεγονός -λέει- ότι ο άδικος θάνατος ενός 10χρονου μετατράπηκε ως εφαλτήριο συνδικαλιστικών απαιτήσεων και αντιπαραθέσεων.

Μήπως, αξιότιμε κύριε πρόεδρε, τα κενά του συστήματος Παιδείας και Υγείας πρέπει να παραμείνουν σκεπασμένα κάτω από το χαλί; Και γιατί να μην έχουν απαιτήσεις οι οργανωμένοι εκπαιδευτικοί στα πλαίσια της διασφάλισης της υγείας και ασφάλειας στα σχολεία; Γιατί οι ιατροί να μην έχουν απαίτηση να μετατραπεί το δημόσιο νοσηλευτήριο στη ραχοκοκαλιά του σχεδίου υγείας; Οκτώ χρόνια μετά, κ. Νεοφύτου, επαναλαμβάνετε τον νεοφιλελεύθερο εαυτό σας του 2010. Οι συνδικαλιστές συνεχίζουν -κατά που φαίνεται- να σας ξινίζουν. Τρεις μήνες μετά τα πυροτεχνήματα της νέας πενταετίας, στην πρώτη μπόρα, οι υπουργοί σας χειρίζονται την εσωτερική διακυβέρνηση κατά τρόπον απροβίβαστο. Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις για την αξιολόγηση του έργου της κυβέρνησής σας μιλούν από μόνες τους. Και σε αυτό προφανώς δεν φταίνε οι συνδικαλιστές. Ψάξτε αλλού το πρόβλημα.