H Χαραυγή

DSCN0021a

18η Φεβρουαρίου 1956. Η «Χαραυγή» εκδίδεται σε μία πολύ δύσκολη στιγμή της νεότερης κυπριακής ιστορίας παίρνοντας τη σκυτάλη από τα άλλα έντυπα της Αριστεράς που άρχισαν να κυκλοφορούν από τα μέσα της δεκαετίας του 1920. Ο αριστερός Τύπος βάδισε σε μια παράλληλη πορεία με το ΚΚΚ-ΑΚΕΛ.

Ο Πυρσός, ο Νέος Άνθρωπος, ο Εργάτης, ο Νέος Εργάτης, ο Ανεξάρτητος, ο Δημοκράτης, ο Νέος Δημοκράτης, τα Εργατικά Νέα γνώρισαν την οργή της ντόπιας αντίδρασης και του αποικιοκράτη, ο οποίος θέλοντας να σιγήσει τη φωνή της προόδου έκλεινε με κάθε πρόφαση τις εφημερίδες των κομμουνιστών.

Ξημερώματα της 14ης Δεκεμβρίου 1955, όργανα της βρετανικής αποικιοκρατίας επέδραμαν στα Γραφεία του ΑΚΕΛ και της εφημερίδας «Νέος Δημοκράτης» καταστρέφοντας και κατάσχοντας έγγραφα και περιουσιακά στοιχεία.

Την ίδια ώρα συλλαμβάνονταν 135 στελέχη του ΑΚΕΛ και άλλων οργανώσεων του Λαϊκού Κινήματος και στέλνονταν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Ταυτόχρονα, με διάταγμα του κυβερνήτη Χάρντινγκ τέθηκε εκτός νόμου το ΑΚΕΛ και σειρά οργανώσεων της Αριστεράς και απαγορεύθηκε η έκδοση του «Νέου Δημοκράτη» και των αριστερών τ/κυπριακών εφημερίδων «Εμεκτσί» και «Ινκιλαπσί».

Στις 18 Φεβρουαρίου 1956, ένα τετρασέλιδο με την ονομασία «Χαραυγή» έστελνε το μήνυμα σε κάθε γωνιά της Kύπρου πως το AKEΛ είναι εδώ. Πως ούτε οι φυλακίσεις ούτε οι δολοφονίες και οι κατατρεγμοί το πτοούν. Στις σελίδες της εφημερίδας μας καταγράφηκαν τα τελευταία 58 χρόνια οι πιο δραματικές στιγμές της Κύπρου.

Η «Χαραυγή» στάθηκε στην πρωτοπορία της αντιαποικιακής πάλης του λαού μας. Καταδίκασε τα εγκλήματα της ακροδεξιάς και τις δολοφονίες Αριστερών από μασκοφόρους του Γρίβα και διέδωσε τη γραμμή του παράνομου ΑΚΕΛ για αποφυγή της πολιτικής του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» που θα οδηγούσε σε εμφύλιο σπαραγμό.

Αντιστάθηκε στη Xούντα των Αθηνών και έγινε ο κατήγορος του ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού, αντιπάλευε τον εθνικισμό-σοβινισμό κηρύσσοντας τη φιλία και τη συνεργασία ανάμεσα σε Ε/κ και Τ/κ. Πρωτοστάτησε στη συνέχεια στον αντικατοχικό αγώνα του λαού μας.

Η «Χαραυγή» είναι η φωνή των εργαζομένων που αγωνίζονται για μία καλύτερη ζωή. Παρέμεινε συνοδοιπόρος του απλού εργαζομένου και στις μάχες του ΑΚΕΛ, εντός και εκτός Κοινοβουλίου και στα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν με τη λεγόμενη «νέα τάξη πραγμάτων» και την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.

Όλα αυτά όμως δεν είναι απλά «επετειακά» στοιχεία. Το αγωνιστικό παρελθόν της «Χαραυγής» χαράσσει το αγωνιστικό παρόν και μέλλον.

Μέσα από συνεχή προσπάθεια για αναβάθμιση της εφημερίδας, η «Χαραυγή» παραμένει και θα παραμείνει η ισχυρή φωνή του εργαζομένου, η έπαλξη αγώνα για τη δικαίωση του τόπου.

Έτσι όπως άλλωστε προστάζει η προμετωπίδα της «Χαραυγής»: «Τούτη η δίψα δεν σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει, χίλια χρόνια αν περάσουν δεν πεθαίνουμε σκλάβοι».