Οι πέτρες οι αμίλητες…

1026

Της Μαρίας Φράγκου

Μέσα στη θλίψη των ημερών, μέσα στη μιζέρια που μας κατατρώει, αφού ελπίδα φωτός δεν υπάρχει από πουθενά, υπάρχει ευτυχώς η δικοινοτική Τεχνική Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς να μας θυμίζει πως μια ακτίδα υπάρχει ακόμα. Και πως το νησί μας, σταυροδρόμι πολιτισμών, μπορεί να καταστεί και πάλι τόπος συνένωσης και συνεύρεσης, κέντρο ειρήνης, ασφάλειας και ευημερίας.

Οι πέτρες οι αμίλητες, χρόνια μετά μίλησαν. Οι εκκλησιές έβγαλαν ξανά φωνή μετά από βουβαμάρα χρόνων και τα στασίδια τους δέχθηκαν κόσμο ξανά. Οι μισογκρεμισμένοι μιναρέδες βρήκαν ξανά την αίγλη τους και το πολυπολιτισμικό μωσαϊκό του τόπου μας βρίσκει ξανά τη φωνή του.

Κάθε νέο έργο που παραδίδεται συντηρημένο και ανακαινισμένο, τόσο στη μια όσο και στην άλλη πλευρά του νησιού μας, μόνο χαρά μπορεί να δώσει. Και μόνο αισιόδοξα μηνύματα μπορεί να στείλει. Γιατί κόντρα σε πολιτικές και πρακτικές που σκοτώνουν την ελπίδα και γκρεμίζουν την προοπτική, ο πολιτισμός κάνει το θαύμα του. Και φέρνει ξανά κοντά, Ε/κ και Τ/κ, Αρμένιους, Μαρωνίτες και Λατίνους αφού κάθε νέο μνημείο που βγαίνει από τη λήθη που έχει καταδικαστεί, είναι μια γιορτή. Και συναντώνται οι παλιότεροι και διηγούνται στους νεότερους γιατί και πως αδιάψευστος μάρτυρας της πολυπολιτισμικής μας ταυτότητας είναι η ίδια η ιστορία του καθενός ξεχωριστά και όλων μαζί των μνημείων της κοινής μας κληρονομιάς.

Μέσα στη μιζέρια και την κατήφεια που μας οδήγησαν οι χειρισμοί στο Κυπριακό, χειρισμοί που σκότωσαν την ελπίδα και την προοπτική, πριν και μετά τις συνομιλίες του καλοκαιριού, ευτυχώς υπάρχει το δικοινοτικό έργο στον τομέα του πολιτισμού. Ένα έργο που στέλνει μηνύματα συναδέλφωσης, συνεργασίας και προπάντων δίνει ευκρινέστατα δείγματα γραφής για τις δυνατότητες και τις προοπτικές της κοινής συμβίωσης. Μας θυμίζει πως ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί και πως το φως πάντα διαδέχεται το σκοτάδι. Και όσα εμπόδια κι αν παρεμβάλλονται, η ροή του ποταμού δεν μπορεί να αντιστραφεί και να γυρίσει πίσω.

Ο πολιτισμός στην Κύπρο δεν χωρίζεται ένθεν κακείθεν του συρματοπλέγματος. Ο πολιτισμός του τόπου μας δεν μοιράζεται σε ελεύθερη και κατεχόμενη Κύπρο, ούτε είναι ο «δικός» τους και ο «δικός» μας πολιτισμός. Ενιαία είναι η πολιτιστική κληρονομιά της πατρίδας μας και δεν θα έπρεπε να χρειάζεται καν η υπόμνηση αυτή. Στο πέρασμα των αιώνων οι δύο κοινότητες έδωσαν και πήραν από τις πολιτιστικές παραδόσεις η μια της άλλης και συνάμα συνδημιούργησαν τις δικές τους, αμιγώς κυπριακές πολιτιστικές παραδόσεις. Ταυτόχρονα, όλα τα πολιτιστικά μνημεία του τόπου ανήκουν στο σύνολο του λαού μας, σε όποιο μέρος της Κύπρου κι αν κατοικεί σε όποια κοινότητα κι αν ανήκει.

Αυτά τα συναισθήματα γεννά η είδηση της παράδοσης αύριο Σάββατο, των εκκλησιών της Παναγίας του Καντσβώρ και της εκκλησίας των Καρμελιτών, στο βορειοδυτικό άκρο της εντός των τειχών πόλης της Αμμοχώστου. Κι επιβεβαιώνει, ακόμη μια φορά, τη χρησιμότητα της εργασίας που κάνει η Δικοινοτική Επιτροπή για την Πολιτιστική  Κληρονομιά. Μνημεία σώζονται από τη βαρβαρότητα των ανθρώπων και τη φθορά του χρόνου. Μνημεία, ιστορίες, αισθήματα και συναισθήματα βγαίνουν από τα σκοτάδια στο φως, ως αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας. Και οι άνθρωποι της Κύπρου έρχονται ολοένα και πιο κοντά.