Κηρύγματα ψευτιάς και υποκρισίας

381

Της Μαρίας Φράγκου

Τι θα πει σήμερα ο Σαλβίνι της Ιταλίας; Και ο Όρμπαν της Ουγγαρίας; Ή ο ηγέτης της Σλοβακίας, της Πολωνίας και γενικά όλοι οι αφιλόξενοι κουστουμαρισμένοι της Ευρώπης που δεν θέλουν να «λερώσουν» τα σύνορα των χωρών τους; Τι θα πουν όλοι αυτοί που στήνουν τείχη και συρματοπλέγματα για να εμποδίσουν την είσοδο προσφύγων και μεταναστών στις χώρες τους; Που κλοτσοκοπούν ανθρώπους γιατί συνωστίζονται στα σύνορα, περιμένοντας ένα μαγικό χαρτάκι ή ένα ανθρώπινο βλέμμα για να περάσουν απέναντι και να ανταμώσουν με τους ανθρώπους τους; Τι θα πει η πολιτισμένη Δύση σήμερα στον εξαθλιωμένο από το Σουδάν, τον πολυβασανισμένο από τη Λιβύη, τον ρακένδυτο από την υποσαχάρια Αφρική, τον απελπισμένο από τη Συρία;

Τι κηρύγματα ψευτιάς και υποκρισίας θα πουν σήμερα οι ισχυροί της γης; Πώς θα πείσουν τα παιδιά από το Ιράκ, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν πως νοιάζονται γι’ αυτά και το μέλλον τους και θα φτιάξουν ένα κόσμο καλύτερο; Πιο ανθρώπινο;

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων σήμερα. Χιλιάδες πολίτες ξεριζώνονται από τη χώρα τους. Παζαρεύουν το βιος και την αξιοπρέπειά τους για ένα εισιτήριο σε ένα σαπιοκάραβο για να ξεφύγουν είτε από την οικονομική ανέχεια είτε από τις εμφύλιες συγκρούσεις, τον πόλεμο και την καταστροφή.

Για να φθάσουν στη Γη της Επαγγελίας… Και η Μεσόγειος Θάλασσα γίνεται θάφτης της ελπίδας και της προσδοκίας.

Και ο «βαλκανικός» διάδρομος έπαψε πια να είναι «δημοφιλής» είσοδος στην Ευρώπη. Γιατί τα αγκάθια θέριεψαν. Τρυπούν την ψυχή και το σώμα του κάθε δυστυχισμένου.

Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων σήμερα. Και το προσφυγικό ζήτημα καθίσταται η μεγαλύτερη πληγή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η τραγωδία με τους εξουθενωμένους, τους ταλαιπωρημένους και τους δυστυχισμένους ανθρώπους από ανάλογα εξουθενωμένα, ταλαιπωρημένα και δυστυχισμένα μέρη δοκιμάζει την ανθρωπιά όλων μας. Των ηγετών του ισχυρού κόσμου, πιότερο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Και σήμερα, με την κρίση στην κυβέρνηση της Γερμανίας για το θέμα αυτό, από τη μια, και με την ακροδεξιά στροφή της Ιταλίας από την άλλη, το προσφυγικό καθίσταται ακόμα πιο περίπλοκο.

Το προσφυγικό ζήτημα δοκιμάζει τις αρχές και τις αξίες τις οποίες επικαλούνται οι Ευρωπαίοι ταγοί όταν θέλουν να παρουσιάσουν ένα όμορφο και αγγελικά πλασμένο κόσμο. Σε επίπεδο πολιτών -πέρα από ακραία ρατσιστικά επεισόδια και ξενοφοβικά σύνδρομα- η μάχη δίνεται καθημερινά. Και τα παραδείγματα αφοσίωσης και παροχής βοήθειας στους πρόσφυγες, πολλά.

Το προσφυγικό ζήτημα είναι μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η ΕΕ, αλλά και γενικότερα η διεθνής κοινότητα. Απαιτούνται απαντήσεις, αναζητούνται λύσεις. Και δυστυχώς, πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο χρησιμοποιείται για να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες και να δημιουργήσει φοβικά σύνδρομα. Πότε το ζήτημα θα αντιμετωπιστεί όχι ως σημείο αντιπαράθεσης, αλλά ως σημείο σύγκλισης; Δεδομένων, μάλιστα, των αρχών της αλληλεγγύης, του σεβασμού, της αξιοπρέπειας που επαγγέλλονται όλοι;

Η ΕΕ, λένε οι ειδήσεις, θα μελετήσουν την άλλη εβδομάδα σε επίπεδο αρχηγών το ενδεχόμενο να στέλνονται οι πρόσφυγες και όσοι αναζητούν ασφάλεια σε «περιφερειακά κέντρα αποβίβασης»…

Μακριά όμως, πολύ μακριά από το έδαφός της. Κέντρα υποδοχής προσφύγων και μεταναστών εκτός Ευρώπης, λοιπόν. Γιατί, ως γνωστόν, ό,τι δεν λύνεται κόβεται. Ή αλλιώς, ό,τι δεν επιλύεται το σκεπάζεις κάτω από το χαλί μέχρι παρακάτω…