Μνημόσυνα και σκέψεις Ιουλίου

335

Του Σπύρου Σωτηρίου

Το ’χει η μοίρα μας σε αυτό τον τόπο να ζούμε τραγωδίες τους Ιούληδες. Από δω και μπρος κάθε 8η Ιουλίου θα μνημονεύουμε και τον Συνεργατισμό. Γιατί έτσι θέλησαν κάποιοι. Με τις δικές τους αποφάσεις -όχι παραλείψεις- οδήγησαν τη μεγαλύτερη κοινωνική κατάκτηση αυτού του τόπου σε διάλυση.

Ο Συνεργατισμός άντεξε πολλά μέσα στο χρόνο για να έρθουν σήμερα οι κυβερνώντες και να βάλουν λουκέτο. Μέχρι τον Φεβρουάριο, μας έλεγαν ότι όλα βαίνουν καλώς, ήθελαν μάλιστα να δώσουν μετοχές στο λαό, «δεσμεύονταν» ότι ο Συνεργατισμός ήταν ισχυρός. Σήμερα μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο.

Κανείς δεν έκρυψε ότι έγιναν εγκληματικά λάθη από τις διοικήσεις του Συνεργατισμού, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την εν ψυχρώ δολοφονία του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το λαό.

Γι’ αυτό σημείωσα πιο πάνω πως οι κυβερνώντες δεν έκαναν λάθη. Ό,τι έγινε, έγινε επί σκοπώ, με πρόγραμμα, πίσω από κλειστές πόρτες.

Το κλείσιμο του Συνεργατισμού προστέθηκε όμως σε άλλες δύο μεγάλες τραγωδίες που πενθούμε τον Ιούλιο. Την Τετάρτη ήταν η επέτειος της τραγωδίας στο Μαρί. Η φονική έκρηξη πήρε τη ζωή 13 ανθρώπων που ήταν εκεί, στο καθήκον τους.

Η τραγωδία ήταν αποτέλεσμα της κρατικής ανεπάρκειας, αναβλητικότητας και ολιγωρίας. Για ακόμα μια φορά οι μηχανισμοί του κράτους δεν λειτούργησαν όπως έπρεπε.

Η αντιπολίτευση φόρτωσε τεχνηέντως όλη την ευθύνη πολιτικά στον Πρόεδρο Χριστόφια, ενώ παράλληλα μέσα σε αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα γλίστρησαν από τη δικαιοσύνη οι πραγματικοί υπαίτιοι της τραγωδίας.

Παρακολουθώντας τις συζητήσεις σήμερα, επτά χρόνια μετά, η κυπριακή κοινωνία προφανώς δεν ψηλάφισε ακόμα τα αληθινά αίτια της τραγωδίας και έμεινε προσκολλημένη στο αφήγημα των ημερών που ακολούθησε τη φονική έκρηξη.

Τιμή και δόξα στους ανθρώπους που θυσιάστηκαν και ντροπή, όνειδος για αυτούς που καπηλεύτηκαν και συνεχίζουν να καπηλεύονται το θάνατο των 13 για να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες.

Και προφανώς είναι ατυχέστατη οποιαδήποτε διασύνδεση του Μαρί με το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Γιατί κάποιοι επιχειρούν να τα διασυνδέσουν βλέποντάς το ως μια καλή ευκαιρία να ξεπλύνουν τα εγκλήματά τους κατά της Κύπρου.

Ώσπου η κατοχή και ο τουρκικός στρατός είναι δίπλα μας, δεν μπορεί να ξεπλυθεί το έγκλημα του ’74. Δεν ήταν ένα στιγμιαίο λάθος. Ήταν προδοσία.

Επειδή τούτες τις μέρες γίνεται και μια συζήτηση περί του γλωσσαρίου του ΟΑΣΕ, αυτοί που βρήκαν πάλι ευκαιρία για να «αγανακτήσουν» ας δουν λίγο γύρω τους και να μη ρίχνουν πέτρες όταν ζουν σε γυάλινο σπίτι.

Το γλωσσάρι είναι προαιρετικό και όποιος γουστάρει ας το χρησιμοποιήσει. Επί της ουσίας των εισηγήσεων του ΟΑΣΕ, ο αγώνας μας είναι αντικατοχικός όπως κι αν τον «βαφτίσουμε».

Η διαφορά όμως μεταξύ πολλών από αυτών που ωρύονται και των υπολοίπων, είναι στον τελικό στόχο.

Άλλοι θέλουμε επανένωση μέσα από την αποτίναξη της κατοχής και άλλοι διχοτόμηση. Ίσως στο επόμενο γλωσσάρι να πρέπει να τους φωνάξει ο ΟΑΣΕ για να εξωραΐσουν τη λέξη «διχοτόμηση» για να μη νιώθουν άβολα να πουν τι θέλουν!