Μόνιμη προσωρινότητα…

210

Της Μαρίας Φράγκου

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, δεν λέμε; Κι όσο κι αν κάποιες φορές το λέμε επιφανειακά και με συχνότητα που μπορεί να εξουδετερώνει τη σημασία της ρήσης, δεν παύει να διατηρεί το μήνυμά της.

Ουδέν μονιμότερο του προσωρινού, λοιπόν. Κι αυτά που συμβαίνουν στο Κέντρο Υποδοχής και Φιλοξενίας Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου, επιβεβαιώνουν, τραγικά, πως είμαστε αυτής της φιλοσοφίας. Του προσωρινού που παίρνει διαστάσεις μονιμότητας, όσο κι αν αυτό επηρεάζει ανθρώπους. Την προσωπικότητά τους, την υπόστασή τους, εξευτελίζοντας κάθε έννοια δικαίου, δικαιωμάτων, αξιοπρέπειας. Και κατάντησε αυτό το κέντρο, από υποδοχής και φιλοξενίας, αποθήκη ανθρώπινων ψυχών.

Εκεί στην Κοφίνου, λοιπόν, ζουν δεκάδες άνθρωποι μέσα σε συνθήκες άθλιες. Φυλακισμένοι, ουσιαστικά. Δίπλα τους λύματα υπερχειλίζουν, ζεστό νερό δεν υπάρχει, το φαγητό είναι λίγο… Παιδιά άρρωστα, των οποίων η υγεία επιδεινώνεται λόγω των συνθηκών αυτών, παιδιά υποσιτίζονται…

Κι εμείς αμέριμνοι, γιατί όσο να’ ναι κάναμε το καθήκον μας… Φτιάξαμε ένα χώρο, όπως κι αν τον φτιάξαμε, τους ρίξαμε εκεί, γλιτώνοντάς τους από τα στοιχεία της φύσης που τους κυνηγούσαν σε στεριά και θάλασσα, τους προστατεύσαμε από τη βία που ζούσαν στις χώρες τους… Ό,τι άλλο κι αν θέλουν είναι αχαριστία… Αυτό δεν σκέφτονται πολλοί από εμάς; Αυτοί που ανέμιζαν επιταγές, για παράδειγμα, με αλλοιωμένα τα χρηματικά ποσά. Τα 40 ευρώ φαίνονταν 400 ή 4.000, ας πούμε, τα 100 γίνονταν χίλια… Και αμέσως έφτιαχναν ένα κλίμα απέχθειας, μίσους και απαξίωσης προς τους ξένους που βρέθηκαν στην ανάγκη μας…

Ιδρυματοποιήσαμε ανθρώπους κάθε ηλικίας, χωρίς να ονομάζουμε ιδρυματοποίηση αυτό που κάνουμε. Φυλακίσαμε ανθρώπους κάθε ηλικίας, χωρίς να ονομάζουμε φυλακές τους χώρους τους οποίους τους αφήνουμε να ζήσουν. Κι από κέντρο υποδοχής έγινε κέντρο δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η αξιοπρέπεια και η αντοχή τους, η επιβίωσή τους, άμα σκεφτεί κανείς πως μικρά παιδιά, με σοβαρά προβλήματα υγείας, παραμένουν εκεί χωρίς τα στοιχειώδη, με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται η υγεία τους. Το ζήτημα είναι ευρύτερα κοινωνικό. Και δεν θα το επιλύσουν οι εθελοντές και όσοι ευαισθητοποιούνται γι’ αυτά τα θέματα. Το θέμα μάς αφορά ως κοινωνία και ως πολιτεία. Μήπως αυτή η επονομαζόμενη «πολιτική υποδοχής αιτητών ασύλου» χρειάζεται επανεξέταση; Μήπως πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να συμπεριφερθούμε ως άνθρωποι απέναντι σε ανθρώπους;