Ωσάν ο πόλεμος να μην τελείωσε ποτέ…

137

Της Μαρίνας Κουμάστα

Η ιστορία δεν παραγράφεται… Καταγεγραμμένα τα γεγονότα, πληγές που δεν θρέφουν όσα χρόνια κι αν περάσουν. Πληγές που ακόμη αιμορραγούν. Σαράντα τρεις Ιούληδες τώρα, δεν βρήκε κανείς τη γιατρειά τους.

Πώς να ξεχάσει κανείς το προδοτικό πραξικόπημα, τη βάρβαρη εισβολή. Την ηρωική αντίσταση αμούστακων ακόμη παιδιών που προέταξαν τα στήθια υπερασπιζόμενοι την ελευθερία. Τα δάκρυα των μανάδων.

Αστείρευτα, κι ας κυλάνε από τα μάτια τους όλα τούτα τα χρόνια… Ντοκουμέντα, ζωντανές μαρτυρίες και βιώματα ανθρώπων. Οι μνήμες ξυπνούν και θυμίζουν την προδοσία… Οι σειρήνες ήχησαν για άλλο έναν Ιούλη.

Και το στομάχι δέθηκε κόμπος. Έκλαψε η καρδιά κι ας μη ζήσαμε πολλοί από εμάς την προσφυγιά, τη βαρβαρότητα του εισβολέα, το έγκλημα σε βάρος της πατρίδας μας. Ακούσαμε όμως. Από τις μανάδες μας, τους πατεράδες μας, τις γιαγιάδες και τους παππούδες μας.

Ακούσαμε ανθρώπους που βίωσαν τον πόλεμο, που κουβαλούν ακόμη τα τραύματά του, σωματικά και ψυχικά. Μεγαλώσαμε ακούγοντας ιστορίες φρικτές, τραγικές, απάνθρωπες. Ανάμεσά τους, τα προσωπικά βιώματα των παθόντων-τραυματιών του πολέμου.

Των ανθρώπων που άφησαν στις μάχες ένα μέρος του σώματός τους, το μεγαλύτερο κομμάτι της ψυχής τους… Αυτών που ζουν και αναπνέουν περιμένοντας την ώρα και τη στιγμή που οι σειρήνες της δικαίωσης θα κτυπήσουν για την Κύπρο.

Ζουν -πολλοί από αυτούς- με πολλά προβλήματα υγείας τα οποία όλα τούτα τα χρόνια δεν τους άφησαν στιγμή να “χαρούν” ότι από τον πόλεμο βγήκαν ζωντανοί. Σαράντα τρία χρόνια μετά, οι τραυματίες του πολέμου βλέπουν ακόμη εφιάλτες.

Κι είναι τόσο “ζωντανοί” που για μερικούς απ’ αυτούς είναι ωσάν ο πόλεμος να μην έχει τελειώσει.

Από τηλεοράσεως πολλές φορές έχουμε δει τραυματίες του πολέμου να κλαίνε. Έχουν οι περισσότεροι περάσει την 6η δεκαετία της ζωής τους, κι όμως σου δίνουν την εντύπωση πως η ζωή τους έχει σταματήσει στο τότε… Το να ακούς αυτούς τους ανθρώπους να εξιστορούν τα βάσανά τους είναι μαχαίρι στην καρδιά.

Μια πληγή που βαθαίνει και φάρμακο -πλην της δικαίωσης της Κύπρου και της τιμωρίας των υπαίτιων της τραγωδίας- δεν υπάρχει για να την θεραπεύσει.

Αισθάνομαι για άλλη μια φορά την ανάγκη να μεταφέρω αυτούσια τα λόγια ενός τραυματία πολέμου -στα πλαίσια ενός παλαιότερου ρεπορτάζ στη «Χ»- ο οποίος αναφερόταν σε μια κοπελίτσα που ήταν δεν ήταν τότε (το 1974) 16 χρόνων.

«… βιάστηκε, βασανίστηκε, μέχρι και τα δόντια της έβγαλαν με βεντάλια… Την τοποθέτησαν -θεωρώντας την νεκρή- σε μαύρο σακούλι για να διαπιστώσει κάποιος από τα ΟΗΕ ότι η κοπέλα ανέπνεε… Όταν μετά από πολλά χρόνια έκανε αίτηση στην αρμόδια κρατική υπηρεσία για εμφυτεύματα δοντιών δεν την πίστεψε κανείς. Την ανάγκασαν να ξαναζήσει το μαρτύριο.

Οδήγησε τους λειτουργούς στο στρατόπεδο όπου βασανίστηκε· τους υπέδειξε και τάφο με αγνοουμένους…» Αυτή η γυναίκα ζει. Όπως όλοι μπορούμε να αντιληφθούμε, δεν είναι η μόνη. Σαν αυτήν, πολλοί ανάμεσά μας. Το κράτος απόν.

Μαρίνα Κουμάστα
Δημοσιογράφος στην "διάλογος Media Group". Τηλ: +357 22864544, Φαξ: +357 22332205 e: m.koumasta@dialogos.com.cy f: www.facebook.com/marina.koumasta, t: @MariKoumasta

Στην ίδια κατηγορία