Στα βήματα των προδοτών του 1974

380

Της Νίκης Κουλέρμου

Την ώρα που το Συμβούλιο Ασφαλείας στέλνει ξεκάθαρο και αυστηρό -θα λέγαμε- το μήνυμα σε όλα τα εμπλεκόμενα στο Κυπριακό μέρη για να εργαστούν ουσιαστικά και επειγόντως για την αναζήτηση λύσης διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας, οι απορρίπτοντες αυτή τη λύση κάνουν ό,τι μπορούν για να την εμποδίσουν.

Αδιαφορώντας αν αυτό θα σημαίνει διχοτόμηση, με τα σύνορα της Τουρκίας να είναι η γραμμή των οδοφραγμάτων, η διαχωριστική γραμμή όπου δείχνεις τα ντοκουμέντα σου για να περάσεις από το ένα μισό στο άλλο μισό της πατρίδας σου, ακόμα και ως επισκέπτης!

Και κάνουν ό,τι μπορούν για να μείνουν τα πράγματα ως έχουν αυτοί που σηκώνουν παντιέρα ενάντια στη διάνοιξη του οδοφράγματος της Δερύνειας και του κάθε οδοφράγματος μέχρι να αφαιρεθούν παντελώς τα συρματοπλέγματα και τα οδοφράγματα και να επανενωθεί ο τόπος με μια λύση την οποία συμφωνήσαμε διαχρονικά Ε/κ και Τ/κ με συμφωνίες υψηλού επιπέδου, μεταξύ μας αλλά και με τη διεθνή κοινότητα, με ψηφίσματα και αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Ο μόνος που δεν ήθελε να ανοίξουν τα οδοφράγματα ήταν κάποτε ο Ραούφ Ντενκτάς. Και άνοιξαν τα οδοφράγματα το 2003 για να αποδειχθεί -και αποδείχθηκε- ότι η ειρηνική συμβίωση με τους Τουρκοκύπριους είναι εφικτή.

Τώρα παρουσιάζονται και άλλοι Ραούφηδες…! Όχι μόνο στην τ/κ αλλά και στην ε/κ πλευρά.

Γιατί δήθεν θα αιμοδοτηθεί οικονομικά το ψευδοκράτος… Ένας ισχυρισμός που κατεδαφίστηκε από την πραγματικότητα των 14 χρόνων που πέρασαν από τη διάνοιξη των οδοφραγμάτων και τον Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής.

Γιατί το ψευδοκράτος στηρίζεται οικονομικά σχεδόν εξ ολοκλήρου από την Τουρκία. Και αυτός είναι ένας ακόμα πολιτικός λόγος για να ανοίξει και το οδόφραγμα της Δερύνειας και του Πυροΐου και της Λεύκας και άλλων ώστε να διευκολυνθεί η διακίνηση ένθεν κακείθεν του συρματοπλέγματος. Για να μην επιτρέψουμε την όσμωση μεταξύ ψευδοκράτους και Τουρκίας αλλά να ενθαρρύνουμε τη συμβίωση μεταξύ των δύο κοινοτήτων.

Και χίλιους δυο οικονομικούς λόγους να επικαλεστεί κανείς για να δικαιολογήσει την αντίθεσή του στη διάνοιξη του οδοφράγματος Δερύνειας, υπερτερεί ο πόθος και η βούληση και ο πατριωτισμός που πρέπει να διαχέεται σε όλες τις ενέργειές μας για την επανένωση του τόπου και την απαλλαγή, τελικά, από την κατοχή. Όσο τα οδοφράγματα μένουν κλειστά, όσο τα συρματοπλέγματα της διαίρεσης υψώνονται μεταξύ των δύο κοινοτήτων, παγιώνονται τα κατοχικά τετελεσμένα, διευκολύνονται οι στόχοι και οι επιδιώξεις της Τουρκίας.

Αν αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε ας δούμε τα τζαμιά και την ισλαμοποίηση των κατεχομένων για τα οποία οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι διαμαρτύρονται.

Αν το αντιλαμβάνονται και επιμένουν κάποιοι στη μη διάνοιξη των οδοφραγμάτων, τότε συνειδητά συνεχίζουν το έργο του διαμελισμού της Κύπρου, στα αχνάρια της προδοσίας που ξεκίνησαν άλλοι πριν 44 χρόνια…