Το ξέσπασμα των Λαρνακέων να μας αφυπνίσει

265

Του
Χρήστου Χαραλάμπους

Με την προχθεσινή εκδήλωση που πραγματοποίησαν οι κάτοικοι της Λάρνακας και των Λιβαδιών, απαιτώντας τη μετακίνηση των εγκαταστάσεων πετρελαιοειδών και υγραερίου από την περιοχή τους, θα έλεγε κανείς ότι μας έβαλαν γυαλιά -για να χρησιμοποιήσω τη λαϊκή έκφραση- και έδειξαν σε όλους μας το δρόμο για το πώς μια ομάδα ανθρώπων, ένας λαός, έχει υποχρέωση και μπορεί –φτάνει να το θέλει- να διεκδικεί κάποια βασικά δικαιώματά του.

Ήταν μια δυναμική πορεία εκατοντάδων απλών πολιτών αλλά και των Τοπικών τους Αρχών (των δημάρχων και δημοτικών συμβούλων Λάρνακας και Λιβαδιών) με την οποία διεκδίκησαν, χωρίς κομματικές ή άλλες παρωπίδες, το δικαίωμά τους να ζουν στον τόπο τους χωρίς το φόβο και τον εφιάλτη που δημιουργεί η παρουσία των βλαβερών και επικίνδυνων εγκαταστάσεων πετρελαιοειδών και υγραερίου.

Η μαζική αυτή κινητοποίηση των Λαρνακέων θύμισε κάτι από παλαιότερα χρόνια… Τότε που ο κόσμος δεν ήθελε και πολύ να βγει στους δρόμους με πανό και συνθήματα, διεκδικώντας τα δικαιώματά του, είτε στον επαγγελματικό τομέα είτε για ζητήματα που επηρέαζαν αρνητικά την καθημερινότητά του. Σε αντίθεση με αυτό που συνηθίσαμε να βλέπουμε τα τελευταία χρόνια… την απάθεια, την αδιαφορία, τον ωχαδερφισμό και την προτίμηση της ησυχίας του καναπέ αντί της αντίδρασης στα τόσα αρνητικά βιώνουμε, κατά κύριο λόγο εξ αιτίας των κακών διακυβερνήσεων.

Τα τελευταία χρόνια αυτό που κυριαρχεί στον τόπο μας είναι η κοινωνική ανισότητα, η φτώχεια και η εξαθλίωση των πολλών από τη μια και η συσσώρευση του πλούτου στα χέρια των ολίγων, αυτών που έχουν ή ελέγχουν και την εξουσία σε διάφορα επίπεδα… Ζήσαμε κουρέματα, βιώσαμε και συνεχίζουμε να βιώνουμε τη διαφθορά, έχουμε πνιγεί στις ψεύτικες υποσχέσεις των κυβερνώντων, αλλά παραμένουμε απαθείς…

Βλέπουμε το κεφάλαιο αγκαλιά με την εξουσία να καταστρέφουν τον τόπο και να οδηγούν τον κόσμο όλο και σε περισσότερα αδιέξοδα, σερβίροντας το παραμύθι της οικονομικής ανάπτυξης και της προόδου (βλέπε καζίνο, πωλήσεις διαβατηρίων, τείχη ουρανοξυστών κ.λπ. κ.λπ.), αλλά καμιά οργανωμένη αντίδραση. Ακόμα και τα ενοίκια που εκτοξεύτηκαν στα ύψη και είναι απρόσιτα για τον φοιτητή που είναι αναγκασμένος να ζει μακριά από το πατρικό αλλά και γενικότερα για τον πολύ κόσμο, δεν μας έχουν ταρακουνήσει.

Καμιά αντίδραση, καμιά κινητοποίηση σε όλα αυτά που μας υποβάλλουν οι κυβερνώντες και οι θιασώτες τους που, βλέποντας την απάθειά μας, είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να μας ρημάζουν…