Γραμμές

Αγαθονίκη Παπαλαζάρου

                        Στη μνήμη της ιδίας και των ηρώων

                       τέκνων της, Σωτήρη και Κυριάκου

 

Λάμνε μανά στους γιούδες σου

στους πέρκαλλους, τους νέους

Λάμνε στα παλληκάρκα σου

ν΄αθκιούν τα φυλωκάρκια σου

 

Εμείς καλά σ΄εχάρημαν

ας σε χαρούν τζιαι τζείνοι

Τζείνοι που έφυαν νωρίς

ασήκωτον διτζίμην

 

Κόψε τους θκυο κόρτες ψωμίν

τζιαι βαρ’ τους για να φάσιν

φαΐν  της μάνας πον΄γλυτζιήν

τζι αξίζει το γρυσάφιν

 

Λάμνε μανά στους γιούδες σου

τζι άνοιξε τες αγκάλες

χώσε τους μες στα στήθκια σου

όπως επαρακάλες

 

Σωτήρη, Κυριάκο μας

καλώς να την δεχτείτε

την μάναν που σας γέννησεν

εν θα ποχωριστείτε

 

Δώστε της θκυο φιλιά γλυτζιά

πέρκι χαμογελάσει

που τότες που σας έχασεν

εν λέει΄ η ψυσιή να πνάσει

 

Λάμνε μανά στους γιούδες σου

σ’ αυλήν του παραδείσου

όπου αθκιούν τραντάφυλλα

τζιαι ήσυχα τζοιμήσου.

Γιώργος Φράγκος

 

Η πόλη μας

Και σταδιακά στην πόλη μας

φάλαγγες ξεχύνονταν

στις φλέβες της

φωνασκώντας
σε βουβή διαδήλωση

μη αρθρώνοντας λέξη

για τη σφαγή

που συντελούνταν στα μυστικά σφαγεία

πιτσιλίζοντας εν είδει γράφιτι τους τοίχους

 

μόλις που κρατιόταν το αίμα

στις κιστέρνες

πριν ξεχυθεί

στους οχετούς της Ιστορίας.

 

Αναμασούσαν το μηδέν

εντέχνως κορδωτοί εκατόνταρχοι

με μπριγιαντίνη στίλβοντες

μεσόκοποι γηράσκοντες

λαλίστατοι

σε συναθροίσεις ευθυμίας

και χαύνωσης.

Άνθρωποι προτελευταίας εποχής

προτού εκλείψει η κραυγή

από προσώπου γης

και η ποίηση.

 

Άνθρωποι του σιωπηλού

ωχρού αίματος

με πύον

διέσχιζαν τη γδαρμένη πόλη

κανείς δεν πρόσεχε

τις εικόνες του Ιερώνυμου Μπος

το  Πλοίο των Τρελών

στο λιμάνι

 

η πόλη μας πόρνη

με σκέλια ανοικτά αιμορραγεί

αλλοπαρμένη

σχεδόν ευτυχής.

Χρίστος Χατζήπαπας

 

Μήδεια

Νεαρός τη θυμόμουν

λιγνή ωραία

διπλοκάπουλη

κιθάρα

έπαιζε μουσική τραγουδούσε

ολόσωμη

μία

τσαχπίνα.

 

Η σκιά της τώρα –

όση απέμεινε

ελληνική

καθαρόαιμη

μποξάς* ξεβρασμένος

σε παραλία χτικιό.

Η αποφορά της μου βουλώνει τη μύτη –

πού

τα αρώματα του γιασεμιού

του αόρατου**

του σκίνου

του μανιταριού

πού το γλυκόλαλο γουργουρητό

πως την υστάτη θα τα καταφέρναμε…

 

Όζει τώρα αλαλίας

μέσα σε τρέμουλο

έξαλλη

όπως μάνα που σκότωσε τα παιδιά της

πριν στεγνώσει το αίμα στα χέρια της.

 

Κι ο στρατηλάτης Ιάσονας

τού φυσά και δεν κρυώνει

τραβά τα μαλλιά του

με τόνους μπριγιαντίνης

ο ανόητος

ο τυχοδιώχτης.

Χρίστος Χατζήπαπας

 

*Χάρτης που απεικονίζει την Κύπρο χωρίς το κατεχόμενο μέρος και τις Βρετανικές βάσεις

** Αόρατος =κυπαρισσοειδές, χαμηλού ύψους συνήθως, που απαντάται κυρίως στην Καρπασία