Συνέντευξη στον Αντώνη Γεωργίου

Η θεατρική ομάδα Persona παρουσιάζει την «Πολύχρωμη Ιστορία της Φρίντα Κ.» και μιλάμε με τη Λέα Μαλένη και τη Χριστίνα Κωνσταντίνου για την παράσταση αυτή.

«Η αλήθεια της Φρίντα Κάλο πάντα είναι επίκαιρη κι έχει πολλά να πει στον σύγχρονο κόσμο», μας ανέφερε η Λέα Μαλένη. «Ταύτισε την ύπαρξή της με την αναγέννηση της χώρας της» και αυτό οδήγησε την Ομάδα να ψάξει τις αντιστοιχίες με τη δική μας κοινωνία, «παρατημένη στο έλεος των οικονομικών παιχνιδιών, κορεσμένη, που δεν έχει να ελπίζει τίποτα». Η Φρίντα μπορεί να έζησε «μια ζωή γεμάτη μικρούς «θανάτους», ξεχείλιζε «όμως από τη δίψα της να υπάρξει και το πάθος της να παλέψει με το ακατόρθωτο».

Για τη Χριστίνα Κωνσταντίνου η Φρίντα «είναι αυτό που θα’ θελα πολύ να είμαι, αλλά φοβάμαι…» Από την άλλη, νιώθει «το ίδιο εύθραυστη και δυνατή, συνάμα όπως εκείνη».

Η παράσταση συνεχίζει στο Wherehaus 612 κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή, στις 8.30 μ.μ. μέχρι 30 Ιανουαρίου.

Επιπλέον παραστάσεις Παρασκευή 18 και 25 Ιανουαρίου στις 21:00 μ.μ

Διάρκεια παράστασης: 85 λεπτά

ΛΕΑ ΜΑΛΕΝΗ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

  • Η αλήθεια της Φρίντα Κάλο πάντα είναι επίκαιρη
  • Μια ζωή που ξεχειλίζει από το πάθος της να παλέψει με το ακατόρθωτο

Πώς θα συστήνατε τη Φρίντα σε κάποιους που (ίσως) δεν τη γνωρίζουν καθόλου;

Χριστίνα Κωνσταντίνου @Ελευθερία Καλπενιδου

Χριστίνα Κωνσταντίνου: Ξεκινώντας από τα πολύ βασικά, είναι μια ζωγράφος που γεννήθηκε στις αρχές του περασμένου αιώνα στο Μεξικό, στα έξι της χρόνια προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα (παιδική παράλυση η οποία είχε υψηλά επίπεδα παιδικής θνησιμότητας) με αποτέλεσμα το δεξί της πόδι να παραμείνει ατροφικό, ενώ στα 18 της είχε ένα τρομερό ατύχημα με το λεωφορείο, κατά το οποίο μια μεταλλική χειρολαβή διαπέρασε τη σπονδυλική της στήλη με αποτέλεσμα να καθηλωθεί για μήνες στο κρεβάτι και να καταστραφεί μεταξύ άλλων η μήτρα της. Εξαιτίας αυτού έκανε τρεις αποβολές, οι οποίες σημάδεψαν τόσο την ίδια όσο και τη ζωγραφική της.

Η ταραχώδης προσωπική της ζωή, η αμφισεξουαλική της ταυτότητα, σε συνδυασμό με τη λατρεία που έτρεφε προς το πρόσωπο του συζύγου της Ντιέγκο Ριβέρα, είναι ένα στοιχείο που την καθιστά αντιφατική και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Μέσα στη σύντομη ζωή της άφησε μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη στην ιστορία της Τέχνης μιας και ήταν η πρώτη γυναίκα που τόλμησε να αποτυπώσει το γυναικείο σώμα αλλά και τον πόνο τόσο ωμά και ρεαλιστικά, ενώ με τη στάση ζωής της αποτελεί πρότυπο για το γυναικείο κίνημα του Φεμινισμού και της Επαναστατικής Αριστεράς.

Γιατί πιστεύετε πως εξακολουθεί να είναι στην «επικαιρότητα» για το έργο της ή τη ζωή της;

Λέα Μαλένη@ Ελευθερία Καλπενίδου

Λέα Μαλένη: Και για τα δύο, μιας κι είναι αλληλένδετα. Η αλήθεια της Φρίντα Κάλο πάντα είναι επίκαιρη κι έχει πολλά να πει στον σύγχρονο κόσμο. Έζησε σε μια εποχή που η επανάσταση ήταν η μόνη επιλογή για την ίδια της τη χώρα. Ταύτισε την ύπαρξή της με την αναγέννηση της χώρας της, αλλάζοντας μάλιστα την ημερομηνία γέννησής της και συγχρονίζοντάς την με την ημερομηνία κήρυξης της Επανάστασης στο Μεξικό.

Αυτό είναι κι ένα από τα βασικά στοιχεία πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η δραματουργία μας σε σχέση με το σήμερα: ποιες αντιστοιχίες μπορεί να έχει ο κόσμος της κι η κοινωνία μέσα στην οποία έζησε -κι η οποία διεκδικούσε δυναμικά το δικαίωμα στην ελευθερία και τη ζωή- με μια κοινωνία όπως η δική μας, παρατημένη στο έλεος των οικονομικών παιχνιδιών, κορεσμένη, που δεν έχει να ελπίζει τίποτα, που δεν ονειρεύεται πια για το μέλλον, που δεν ξέρει τι φοβάται, από τι απειλείται και τι καλείται να αντιμετωπίσει;

Ποιες αντιστοιχίες μπορεί να έχει ο κόσμος της κι η κοινωνία μέσα στην οποία έζησε -κι η οποία διεκδικούσε δυναμικά το δικαίωμα στην ελευθερία και τη ζωή- με μια κοινωνία όπως η δική μας, παρατημένη στο έλεος των οικονομικών παιχνιδιών, κορεσμένη, που δεν έχει να ελπίζει τίποτα, που δεν ονειρεύεται πια για το μέλλον

Τι σας συγκινεί εσάς στη ζωή της;

Λέα Μάλενη: Η Φρίντα πάλεψε σκληρά για να ζήσει τα -μόλις- 47 χρόνια της ζωής της, μετουσιώνοντας τον αγώνα αυτό σε τέχνη, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει το πάθος της για τη ζωή, τον έρωτα και τη μητρότητα. Μια ζωή γεμάτη μικρούς «θανάτους», που ξεχειλίζει όμως από τη δίψα της να υπάρξει και το πάθος της να παλέψει με το ακατόρθωτο και να το δαμάσει. Αυτό το πάθος να ζήσει τη ζωή μέχρι το μεδούλι, με συγκινεί βαθύτατα. Το πείσμα της να δαμάσει τον πόνο και να νικήσει το θάνατο κι αυτή η παράλληλη αναμέτρησή της με τη ζωή και την Τέχνη, ως ανάγκη και μέσο επιβίωσης, με κάνουν να υποκλίνομαι.

Ο τίτλος της παράστασης αναφέρεται σε «πολύχρωμη ζωή» της Φρίντα. Πώς προσδιορίζεται αυτό το «πολύχρωμη»;

Λέα Μαλένη: Η Φρίντα περιέγραφε στο ημερολόγιό της τι σήμαιναν τα χρώματα γι’ αυτήν. Αυτά περικλείουν όλη την ιστορία της ζωής της, αποκαλύπτουν τον κόσμο της, από τη μέρα που πρωτοθήλασε, μέχρι και την τελευταία της ανάσα. Τα χρώματα προδίδουν και τα συναισθήματά της σε κάθε φάση της ζωής της. Έτσι κι εμείς, κρατήσαμε από τη Φρίντα τα χρώματα και τον απόηχο που αφήνουν πίσω τους οι λέξεις, μιας κι η ύλη είναι πρόσκαιρη. Αυτό είναι και το κοινό σημείο της Ζωγραφικής με την Τέχνη του θεάτρου: εκείνο που μέ
νει είναι το άπιαστο, το άυλο, οι αισθήσεις, τα χρώματα, οι γεύσεις των όσων ζήσαμε. Εκεί εμπεριέχεται και όλη η ουσία.

Η ζωή της είχε και πολύ πόνο (σωματικό), πώς το αντιμετώπιζε αυτό;

Λέα Μαλένη: Πέρα από την αδελφή της Κριστίνα, τον Ντιέγκο και τους στενούς φίλους που είχε και που μοιραζόταν μαζί τους τα πάντα, προκειμένου να μπορεί να τα αντιμετωπίζει, η
Φρίντα είχε την ανάγκη να αποτυπώνει τον πόνο στον καμβά, για να τον καταπραΰνει και να τον εξιλεώνει. Από τα δεκαοκτώ της που βρέθηκε καθηλωμένη στο κρεβάτι, μετά το φοβερό δυστύχημα που είχε, ζήτησε από τον πατέρα της τα σύνεργα της ζωγραφικής του κι άρχισε να ζωγραφίζει. Η ζωή της ήταν άμεσα συνυφασμένη με την τέχνη της κι η τέχνη της βγαλμένη από τη ζωή της.

Δεν αποτύπωσε μόνο τον σωματικό της πόνο στον καμβά, μα και τον συναισθηματικό, όλους εκείνους τους μικρούς «θανάτους» που βίωσε εκατοντάδες φορές στη ζωή της μέσα από τη θυελλώδη σχέση της με τον Ντιέγκο Ριβέρα. Κι είχε το θάρρος και την ευθύτητα να τον αποτυπώσει ωμά, χωρίς φτιασίδια κι ωραιοπάθειες, θέτοντας τα πάντα σε κοινή θέα, παρά το γεγονός ότι έζησε σε μια κοινωνία κλειστή, αυστηρά ηθική και συντηρητική.

Χριστίνα, πόσο ταυτίζεσαι μαζί της, πόσο κοντά σου και πόσο μακριά από σένα είναι η Φρίντα;

Χριστίνα Κωνσταντίνου: Είναι αυτό που θα ’θελα πολύ να είμαι, αλλά φοβάμαι… Δεν θα τολμούσα να ζήσω όπως αυτή, γιατί σε αντίθεση με τη Φρίντα εγώ ακόμη έχω έγνοια για το τι θα πουν ή τι θα σκεφτούν για μένα. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά είναι η αλήθεια. Από την άλλη, είμαι το ίδιο εύθραυστη και δυνατή συνάμα όπως εκείνη. Αγαπώ τη φύση, τους ανθρώπους, τα ζώα… Θυμώνω με την αδικία και το παράλογο, ονειρεύομαι έναν καλύτερο κόσμο μέσα από την αλήθεια της Τέχνης και του ανθρώπου.

Πόσο εύκολο ήταν να γίνει αυτή η παράσταση;

Λέα Μαλένη: Εύκολο; Όσο το να γεννήσεις ένα μωρό με επιπλοκές από την πρώτη μέρα. Βουνό. Κάθε φορά ξεκινώ πιστεύοντας πως αυτό το βουνό θα είναι μικρότερο και κάθε φορά μεγαλώνει όλο και πιο πολύ. Οι αντιξοότητες όσο πάνε μεγαλώνουν. Οι συνθήκες δυσκολεύουν όλο και περισσότερο, χρόνο με το χρόνο. Δεν είναι εύκολο να κάνει κανείς θέατρο στις μέρες μας. Να πείθει για την ανάγκη ύπαρξής του. Αυτό είναι σημείο των καιρών. Και της εξέλιξης των ανθρώπων

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Κείμενο /Στίχοι Τραγουδιών: Παναγιώτης Μπρατάκος, Λέα Μαλένη, Χριστίνα Κωνσταντίνου Σκηνοθεσία/ Τελική Δραματουργική Επεξεργασία: Λέα Μαλένη Σκηνικά-Κοστούμια Γιώργος Γιάννου – Ρέα Ολυμπίου, Μουσική: Κώστας Κακογιάννης, Κίνηση: Αλεξία Νικολάου – Λέα Μαλένη, 3d Mapping/Εικονικό Τοπίο: Στάθης Μήτσιος, Σχεδιασμός Φωτισμού: Βασίλης Πετεινάρης, Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Αναστασίου

Ηθοποιοί: Χριστίνα Κωνσταντίνου, Γιώργος Τζωρτζής, Μυρσίνη Χριστοδούλου, Ερμίνα Κυριαζή, Πέτρος Ιωάννου, Μικαέλλα Θεοδουλίδου, Νικόλας Στραβοπόδης Συμμετέχουν: Βάρσια Αδάμου, Χρυστάλλα Χατζηαδάμου, Τάριελ Μπερίτσε