Αγναντεύοντας την καθεστηκυία τάξη της νεκρής ζώνης

του Ηλία Δημητρίου

Χρειάστηκε να περάσω 45 λεπτά αναμονής με το αυτοκίνητο στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου κατά την επιστροφή μου από το «παναήρι» της Λουρουτζίνας την προπερασμένη Κυριακή. Και όχι, δεν επέστρεφαν όλοι οι άλλοι Ελληνοκύπριοι από τη Λουρουτζίνα, ούτε από επίσκεψη στα πάτρια εδάφη. Ήταν ένα μποτιλιάρισμα απότοκο όλων όσων αφήνει πίσω του η παράταση του στάτους κβο, του «εμείς ποδά και τζείνοι ποτζεί», ώσπου να πάμε παρακάτω…

Ο Γκουτέρες στην πρόσφατη έκθεσή του ανέφερε μεταξύ άλλων ότι αυξήθηκαν οι αγορές Ελληνοκυπρίων στα κατεχόμενα κατά 32%, ενώ μειώθηκαν κατά 22% οι αντίστοιχες των Τουρκοκυπρίων στις ελεύθερες περιοχές. Και ποιος να κατηγορήσει αυτό τον κόσμο; Εξάλλου είναι πλήρως καλυμμένοι από τον Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής του 2004, ενός άλλου απότοκου της παράτασης του στάτους κβο.

Και η σκέψη στην ουρά με τα αυτοκίνητα ήταν «τι λάθος έχει πάει σε τόσα χρόνια προσπαθειών λύσης του Κυπριακού;» Μήπως δεν είχαμε «επιπλέον νέες ιδέες» για να το λύσουμε; Τόση έλλειψη φαντασίας τέλος πάντων; Από το 2008 έχουμε αναλύσει όλα τα κεφάλαια στη βάση λύσης την οποία αποφασίσαμε με τη διεθνή κοινότητα και τους Τουρκοκυπρίους από το 1977 και ξέρουμε ότι θα είναι ένας «οδυνηρός συμβιβασμός».

Ο Αναστασιάδης πετούσε περιστέρια με τον Ακιντζί το 2015 την ίδια ώρα που ζητούσε στο τραπέζι διαπραγματεύσεων να προστεθούν περισσότερες εξουσίες στο κεντρικό ομοσπονδιακό κράτος. Για να φτάσει στο πιο προχωρημένο στάδιο που έφτασαν ουδέποτε οι διακοινοτικές διαπραγματεύσεις: να επικεντρωθεί η διεθνής κοινότητα στη διαδικασία, να συζητούμε ζητήματα ακόμα και πλήρους τερματισμού των εγγυήσεων αλλά τελικά να φεύγει άρον άρον από το Κραν Μοντανά ενώ οι φιλειρηνιστές στο νησί να απογοητεύονται πλήρως για ακόμη μία αποτυχία στο Κυπριακό. Να φτάνουμε ένα χρόνο μετά, αφού έχουν ολοκληρωθεί όλες οι εκλογικές διαδικασίες. Ο Γκουτέρες να ζητά ξανά από τους ηγέτες αν θα προχωρήσουν στη βάση του πλαισίου του με το οποίο θεωρητικά και οι δύο πλευρές συμφωνούσαν. Και να ανακαλύπτει ο Αναστασιάδης ότι τελικά χρειαζόμαστε λιγότερες εξουσίες σε ομοσπονδιακό επίπεδο, επειδή διαφορετικά η λύση δεν θα είναι βιώσιμη!

Ένας φίλος με ρωτούσε τελευταία: «Μήπως ο Αναστασιάδης θέλει να το λύσει γρήγορα γι’ αυτό επιστρέφει σε αυτό που θα ’θέλαν και οι Τουρκοκύπριοι, την αποκεντρωμένη ομοσπονδία;». Όμως είναι ακριβώς το αντίθετο!

Αυτή η εξέλιξη είναι ό,τι χρειαζόταν για να «σύρουμε τα πράματα ως πάρα τζει» με το λιγότερο πολιτικό κόστος, θεωρητικά. Μια νέα αγνώστου τέλους διαδικασία που θα ξηλώνουμε ότι στήναμε τα τελευταία χρόνια και το χρονόμετρο της διχοτόμησης θα χτυπά πιο επιτακτικά. Και το ΑΚΕΛ να παραμένει η μόνη δύναμη που προειδοποιεί τους κινδύνους αυτής της παράτασης (Με εξαίρεση την παρένθεση του Αβέρωφ περί «εθνικών τσουναμιών» βέβαια…)

Γενικότερα, το τι συμβαίνει θα το εξηγούσε καλύτερα η λαϊκή παροιμία «Απόν θέλει να πάει στον μύλο, δέκα μέρες κοσκινίζει»…

Ως πόσο θα κοσκινίζουμε και για ποιο πράγμα είναι το θέμα. Υπό ποια τετελεσμένα; Τα τετελεσμένα του Πορθητή και της πιθανής μη έγκρισης ανανέωσης νέας θητείας της UNFICYP; Της περαιτέρω δημογραφικής και πολιτισμικής αλλαγής της τ/κ κοινότητας από την ισλαμική ατζέντα του Ερντογάν; Πότε και πώς θα έχουμε καλύτερο πλαίσιο από πλευράς του ΓΓ του ΟΗΕ; Ως πόσο θα έχουμε ένα Ακιντζί απέναντι που να έχουμε κοινούς ευρύτερους στόχους; Όμως θέλουμε ένα Ακιντζί τελικά ή ένας Οζερσάι θα βόλευε καλύτερα κάποιους; Ως πόσο θα έχουμε ένα κομμάτι της τ/κ κοινότητας που δεν θέλει να είναι προέκταση της Τουρκίας και προτιμά ομοσπονδία με τους Ε/κ; Ως πότε να περιμένουμε;

* Συντονιστής Γρ. Επαναπροσέγγισης Κ.Ε. ΑΚΕΛ

Ακολουθήστε μας στο Google News.
Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.