Αλέκος Παναγούλης – Να τον θυμόμαστε

Του Γιαννάκη Λ. Ομήρου*

Στην εποχή του «αντιηρωΙσµού», της χρηµατοκρατίας και της επικράτησης των περίφηµων «αγορών» που υποκατέστησαν τους αντιπροσωπευτικούς θεσµούς στην πολιτική διαδικασία, στην εποχή των µεταναστευτικών κυµάτων, η αναφορά στον Αλέκο Παναγούλη σε αυτή την επετειακή του θανάτου του ρωγµή του χρόνου µοιάζει µε ενοχλητική αφύπνιση από τον µακάριο ύπνο και τον εθνικό και κοινωνικό λήθαργο των ηµερών µας.

Αναφερόµαστε στο θάνατο του αγωνιστή των αγωνιστών και του ήρωα των ηρώων Αλέκου Παναγούλη την 1η του Μάη του 1976 που συγκλόνισε τον ελληνικό λαό αλλά και τον κυπριακό ελληνισµό, µε τον οποίο διατηρούσε στενούς και ακατάλυτους αγωνιστικούς δεσµούς. Τόσο κατά όσο και µετά την επτάχρονη χουντική τυραννία.

Στις 13 Αυγούστου του 1968 ο Παναγούλης γίνεται παγκόσµια γνωστός, καθώς µεταδίδεται η πληροφορία ότι αποπειράθηκε να σκοτώσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο.

Μέσα σε µια Ελλάδα όπου η ενεργητική αντίσταση στη χούντα αριθµούσε µόλις µερικές εκατοντάδες συµµετοχές, η είδηση για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα µετατράπηκε σε εγερτήριο σάλπισµα για µια πιο µαζική και αποφασιστική αντίδραση προς τη δικτατορία.

Η σύλληψη του Παναγούλη και τα απάνθρωπα βασανιστήρια στα οποία υποβάλλεται στο κελί – τάφο στο Μπογιάτι µένουν στην ιστορία ως αποθέωση της ανθρώπινης περιφρόνησης προς τη σωµατική βία αλλά και τον ίδιο το θάνατο. Η απολογία του ενώπιον του Στρατοδικείου προκάλεσε πραγµατικό σοκ στους δικτάτορες.

«∆εν υπάρχει κύριοι Στρατοδίκαι ωραιότερο Κύκνειο άσµα για κάθε αγωνιστή από τον επιθανάτιο ρόγχο µπροστά στα πολυβόλα του εκτελεστικού αποσπάσµατος της τυραννίας».

Η καταδίκη του σε θάνατο, η άρνησή του να υποβάλει αίτηση απονοµής χάριτος και η φρικτή αποµόνωσή του στο τσιµεντένιο κελί – τάφο 2Χ2, καθιέρωσε τον Παναγούλη σε έναν πανελλήνιο και παγκόσµιο θρύλο. Σε µια ανθρώπινη ύπαρξη που αποτελούσε ένα διαρκή ύµνο προς την ελευθερία.

Ένθερµος µαχητής του αγώνα του κυπριακού λαού για ελευθερία πρωταγωνιστεί µετά την πτώση της δικτατορίας στον αγώνα για την επιστροφή του Μακαρίου στην Κύπρο. Τον θυµάµαι να έρχεται τακτικά στα Γραφεία της ∆ΕΚΦΑ (∆ηµοκρατική Κίνηση Κυπρίων Φοιτητών Αθήνας) -το Φθινόπωρο του ’74, στην οδό Ηροδότου στο Κολωνάκι για να µας ενισχύει οικονοµικά και να στηρίζει ποικιλότροπα τις αγωνιστικές µας κινητοποιήσεις.

Έρχεται στην Κύπρο το 1975. Περιοδεύουµε στις ελεύθερες περιοχές. Γίνεται δεκτός µε αγάπη και ενθουσιασµό. Σαν βουλευτής ετοιµάζεται να αποκαλύψει τα αρχεία της ΕΣΑ, κάτι που προκαλεί πανικό για τα αποµεινάρια της χούντας αλλά και τους κρυφούς συνεργάτες της.

Οι ύποπτες συνθήκες του θανάτου του σε αυτοκινητιστικό δυστύχηµα πριν 46 χρόνια έχουν συνδεθεί µε τον αµείλικτο πόλεµο που είχε κηρύξει εναντίον των βασανιστών του ελληνικού λαού αλλά και των ενόχων της κυπριακής τραγωδίας.

Η θύµηση του Αλέκου Παναγούλη δεν είναι µια απλή εκπλήρωση χρέους. Είναι κυρίως οφειλή προς την ανάγκη να αντλούµε διδάγµατα για µια αγωνιστική στάση, µια στάση συνεχούς αγρυπνίας στην «γκρίζα» και «υπνώττουσα» εποχή µας.

* Πρώην Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.