Του
Πατρίκιου Παύλου

 

 

Ο Χάρης Γεωργιάδης και η υπόλοιπη ηγεσία του ΔΗΣΥ δεν χάνουν ευκαιρία για να κοκορεύονται, με χαρακτηριστική αυταρέσκεια, πως «διέσωσαν» την κυπριακή οικονομία, έβγαλαν τη χώρα από την ύφεση και έφεραν «ανάπτυξη». Όμως η Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία Συνδικάτων ανακοινώνει πως στην Κύπρο, όπως και σε άλλες τρεις χώρες της ΕΕ, οι απολαβές των εργαζόμενων είναι σήμερα χαμηλότερες, κατά μέσο όρο, από ό,τι ήσαν πριν δέκα χρόνια.
Οι εργαζόμενοι της Κύπρου, που αποτελούν και τη μεγάλη πλειοψηφία του κυπριακού λαού, έχουν δικαίωμα να διερωτηθούν: Τι να την κάνουμε την ανάπτυξη, όταν το δικό μας βιοτικό επίπεδο αναπτύσσεται αντιστρόφως ανάλογα με την ανάπτυξη της οικονομίας; Πρέπει δηλαδή να νιώθουμε ευτυχισμένοι, επειδή οι επιχειρηματίες κερδίζουν τώρα περισσότερα;
Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, αυτό ζητούν οι εργοδότες και η δεξιά νεοφιλελεύθερη παράταξη. Γιατί αυτό υπαγορεύεται από την αλφαβήτα της ιδεολογικής τους κοσμοθεωρίας, που λέει πως για να αναπτυχθεί η οικονομία πρέπει οι μισθοί να είναι χαμηλοί, για να κερδίζουν περισσότερα οι επιχειρήσεις, ώστε να επενδύουν τα κέρδη για ανάπτυξη των εργασιών τους και με αυτόν τον τρόπο να αναπτύσσεται και η οικονομία. Τώρα, αν στο ανάμεσο τα κέρδη χρησιμοποιούνται για χλιδάτη ζωή, παλάτια, πολυτελείς διακοπές και τρέλες στις Σεϋχέλλες, αυτό δεν τους ενδιαφέρει, γιατί ακριβώς περί αυτού πρόκειται. Και δεν αποτελεί παρηγοριά για τους Κύπριους εργαζόμενους το ότι και σε άλλες τρεις χώρες της ΕΕ οι απολαβές των εργαζόμενων είναι χαμηλότερες απ’ όσο ήταν πριν 10 χρόνια. Αυτό απλά επιβεβαιώνει πως η μείωση των μισθών δεν είναι αποτέλεσμα τοπικών ή εθνικών χαρακτηριστικών, αλλά σύμπτωμα του εκμεταλλευτικού χαραχτήρα της ταξικής κοινωνίας.
Το παραπλανητικό επιχείρημα της κυβερνητικής παράταξης είναι πως στην ίδια αυτή περίοδο των δέκα χρόνων, σαν αποτέλεσμα της πολιτικής της, μειώθηκε σημαντικά η ανεργία, κάτι που είναι βέβαια αλήθεια. Όμως η απάντηση είναι πως είναι φυσικό να συμβεί αυτό από τη στιγμή που μειώνονται τόσο δραματικά οι μισθοί και τα ωφελήματα των εργαζόμενων και ταυτόχρονα συρρικνώνονται οι κοινωνικές παροχές. Το σημαντικό είναι πως για τους ανθρώπους του μόχθου είναι ανήθικο να επιτρέπεις στους ελάχιστους να παίρνουν τη μερίδα του λέοντος από το εθνικό εισόδημα και να περιμένεις ότι θα πρέπει να σε δοξάζουν κι από πάνω.