“Αναισθησία”, η ιστορία πίσω από το έργο

Ο πίνακας είναι της Κυβέλης Χριστοδουλίδη (11 χρονών)


ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ,

η ιστορία πίσω από το έργο

Ξέρεις, είχε καταπιεί μια γερμανική κατσαρίδα και την μεγάλωνε στο έντερό της. Στο παχύ. Σκέψου τώρα! Την μεγάλωνε κανονικά, από τόσο δα κουκούλι. Την κατάπιε μια μέρα που έτρωγε κέικ. Ή τυρόπιτα. Oχι, όχι, πιλάφι! Eτρωγε πιλάφι και κατάπιε το κουκούλι. Δεν το κατάλαβε. Και το κουκούλι έγινε κανονική κατσαρίδα. Με φτερά, κεραίες, πόδια. [παύση] Φτερά. [παύση] Κεραίες.

Hταν ένα μεγαλόσωμο κορίτσι, η Στέλλα της πέμπτης δημοτικού. Κάθε φορά που χτυπούσε το κουδούνι για διάλειμμα, κατάφερνε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου να βρίσκεται πρώτη στην καντίνα. Παρά το βαρύ σώμα, είχε μιαν αναπάντεχη σβελτάδα που, φυσικά, της χάριζε την πιο ζεστή ταχινόπιτα της μέρας. Κάθε μέρα. Hμουν μικρότερη και κουρεμένη ελέω ψειρών, μα ξεπερνούσα την ντροπή μου για ν’ αφομοιωθώ πρόθυμα με τους ακολούθους της που την περιτριγύριζαν ζαλισμένοι απ’ τη μητρική θαλπωρή της ευσαρκίας.

Μια μέρα ανέβηκε η Στέλλα στην ταράτσα της τετραώροφης πολυκατοικίας, άνοιξε διάπλατα τα χέρια της κι έπεσε. Προσγειώθηκε καθιστή, με ανοιχτά τα μάτια, και αν δεν ακουγόταν η κραυγή της γειτόνισσας απ’ το απέναντι σπίτι, μπορεί μέχρι σήμερα να μη μάθαινε κανείς ότι έπεσε απ’ τον τέταρτο όροφο και δεν έπαθε απολύτως τίποτα, εκτός απ’ το να κερδίσει επάξια το προσωνύμιο «Σούπερ Στέλλα». Πέντε-έξι μήνες μετά την παρ’ ολίγον τραγωδία, ο πατέρας της εγκατέλειψε τη μητέρα της παίρνοντας μαζί του τον μικρότερο αδελφό της, μοιράζοντας κυριολεκτικά στα δύο την οικογένεια.

Ποιο βαρεί περισσότερο, το μαράζι ή ο θυμός; Αν η Στέλλα σκοτωνόταν εκείνη την ημέρα, η θλίψη των γονιών της θα είχε το βάρος του βουνού. Ποιος γίγαντας θα μπορούσε να την αποτινάξει για να κοιτάξει μπροστά; Ο θυμός, όμως, η οργή, το μένος για εκείνο που παραλίγο να γίνει θεριεύει ερήμην μας, διεισδύει στα κενά, στα αποσιωπητικά, στις παρενθέσεις μας, εξαπλώνεται και μεταδίδεται στους γύρω μας, σ’ αυτούς που δηλητηριάζουμε επισταμένα με το ζήλο του παραπονούμενου. Είπαν ότι ο πατέρας της Σούπερ Στέλλας κατηγορούσε τη μάνα της ότι εκείνη έφταιγε για το παρ’ ολίγον κακό, πως δεν την πρόσεχε. Είπαν ότι η μάνα έγινε σκληρή με την κόρη, πως της έκοψε το φαΐ για να την τιμωρήσει. Aλλοι υποψιάζονταν ότι η Σούπερ Στέλλα δεν έπεσε μόνη της, αλλά κάποιος την έσπρωξε. Η ίδια, πάντως, φαινόταν ίδια κι απαράλλαχτη με πριν. Ούτε λυπημένη, ούτε θυμωμένη.

Θα μπορούσα να πω ότι η Αναισθησία μνημονεύει εκείνη την αναίμακτη πτώση της πρώτης μου συνείδησης, όμως αυτό θα ήταν ψέμα. Καθώς ανακαλώ τις λεπτομέρειες του συμβάντος, έρχεται στο μυαλό μου η αμυδρή εικόνα ενός συμμαθητή μου, που τον έλεγαν Ανδρέα, αλλά είχε πέσει απ’ τον δεύτερο προσπαθώντας να μιμηθεί τον Σούπερμαν , την γλίτωσε με ένα κάταγμα στο χέρι, κι έτσι όλοι τον ξέραμε ως Βιονικό.

Ας πούμε, λοιπόν, ότι η Αναισθησία είναι ένα έργο που πραγματεύεται τη λησμονιά. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας που πέρασε ξυστά απ’ την τραγωδία και δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει εκείνο που δεν της συνέβη.

Δέσποινα Πυρκεττή

Το έργο ανεβαίνει από το Θέατρο ΣΚΑΛΑ σε σκηνοθεσία Μόνικας Μελέκη, σκηνικά /κοστούμια της Σόσε Εσκιτζιάν και μουσική ΧρίστοY Ανδρέου.

Με τους Σοφοκλή Κασκαούνια, Μόνικα Μελέκη, Μιχάλη Χρίστου και Γιώργο Αναγιωτό.

Πρεμιέρα: Σάββατο, 15 Οκτωβρίου, στο Θέατρο Σκάλα στις 20:30.

Τακτικές Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη (εκτός 26/10) και Σάββατο στις 20.30 και κάθε Κυριακή στις 18.30 (μέχρι 13/11)

Πληροφορίες/Κρατήσεις: τηλ. 24652800/1 -99490102