Συνντήσεις

Άννα Γιαγκιώζη: Δυστυχώς ζούμε σε κοινωνίες που μας μαθαίνουν να κοιτάμε από μακριά τους Ικέτες.

Ο Αντώνης Γεωργίου με την Άννα Γιαγκιώζη η οποία συμμετέχει στη συμπαραγωγή Εθνικού Θεάτρου – ΘΟΚ που παρουσιάζει τις Ικέτιδες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού

 

Μια «μπανάλ» ερώτηση για αρχή: Τι θα λέγατε σε κάποιον που αναρωτιέται γιατί το αρχαίο δράμα εξακολουθεί να μας αφορά και σήμερα;

Μπορεί να είναι μπανάλ αλλά θεωρώ πως είναι ένα ερώτημα που μας ταλανίζει όλους. Σε ποια βάση μας αφορά το αρχαίο δράμα. Γιατί να ανεβαίνει αρχαίο δράμα. Με ποια πρόθεση και τι στόχο έχει ο εκάστοτε σκηνοθέτης ή ομάδα να επιλέξει ένα αρχαίο κείμενο. Για μένα προσωπικά είναι η αρχή, η ρίζα του θεάτρου. Ως καλλιτέχνις έχω την ανάγκη να γυρίζω στη ρίζα. Στο λόγο, στη δομή, στη ψυχική διαδικασία που ακολουθεί το δράμα. Για αυτό με αφορά. Έχω την ανάγκη να επιστρέψω στη δόμηση γιατί αισθάνομαι πως έχουμε χαθεί στην αποδόμηση. Για αυτό αισθάνομαι εγώ πως μας αφορά το αρχαίο δράμα. Και η κλισέ λυπηρή απάντηση, γιατί η θεματική του αρχαίου δράματος δεν παύει ποτέ να είναι επίκαιρη.

Πιστεύετε πως είναι διαφορετικό να ερμηνεύετε έναν ρόλο αρχαίου δράματος από έναν ρόλο από το υπόλοιπο δραματολόγιο;

Φυσικά και είναι διαφορετικό. Τα μεγέθη είναι τεράστια. Η προσέγγιση και σε υποκριτική τεχνική και σε έρευνα είναι πολύ διαφορετική.

Ομολογώ πως νιώθαμε τεράστια φόρτιση και ευθύνη στο πως να αντιμετωπίσουμε αυτό το έργο το οποίο έδωσε και σε μας τους πιο νέους τη δυνατότητα να μιλάμε με υπερηφάνεια για τη θεατρική καινοτομία που γέννησε η Κύπρος.

Πώς ήταν η εμπειρία της Επιδαύρου; Υπήρχε κάποια επίδραση από τον χώρο στην ερμηνεία σας – στη δική σας ερμηνεία, αλλά και στην παράσταση γενικότερα;

Η Επίδαυρος είναι το καλύτερο θέατρο του κόσμου. Το πιο φιλόξενο για έναν ηθοποιό. Εάν έχεις μια καλή παράσταση η Επίδαυρος θα την αναδείξει ακόμα περισσότερο. Είχα την τύχη όσες φορές με φιλοξένησε να έχω όμορφες εμπειρίες. Σίγουρα υπάρχει πάντα το δέος βλέποντας αυτό τον Άγιο τόπο ο οποίος μετά σε αγκαλιάζει, μαζί με ανάσες ανθρώπων και το τραγούδι των τζιτζικιών. Η παράσταση σίγουρα γεννήθηκε εκεί, εκείνη τη στιγμή.

Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις αρχαίου δράματος που είδατε ή συμμετείχατε σ’ αυτές και τις θυμάστε έντονα;

Και που είδα και που έπαιξα. Αυτές που έπαιξα είναι σίγουρα πολύ πιο έντονες μέσα μου. Η πρώτη μου παράσταση φυσικά ως χορός στις Θεσμοφοριάζουσες του Αριστοφάνη με το Εθνικό θέατρο σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη και μετά ο πρώτος μου ρόλος, η Τροφός από τον  Ιππόλυτο του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Νεοκλή Νεοκλέους με τον ΘΟΚ.

Η επιλογή της τραγωδίας αυτής, σύμφωνα με τον ΘΟΚ, θέλει να τιμήσει την εμβληματική πια παράσταση του Νίκου Χαραλάμπους του 1978 που σηματοδοτεί (το 1980) και την έναρξη της παρουσίας του ΘΟΚ στην Επίδαυρο. Ποια η γνώμη σας για εκείνη την παράσταση; Πως νιώθετε που συμμετέχετε σε μια παράσταση που έχει σημείο αναφοράς μια παράσταση – σταθμό; 

Δεν τολμώ να εκφέρω γνώμη για μια παράσταση σαν και αυτή του αγαπημένου μου Νίκου Χαραλάμπους. Δεν είχα την τύχη να την δω. Αλλά και μόνο το ότι το χορικό της εισόδου των Ικέτιδων είναι χαραγμένο στη μνήμη μου, επαναλαμβάνω παρόλο που δεν είχα δει τη παράσταση, το ότι το ψάλλαμε μαζί με τη Νιόβη στη πορεία μας προς στη πάροδο της Επιδαύρου το βράδυ της πρεμιέρας μας, λέει πολλά. Μακάρι να μπορούσαμε να είχαμε και τη συμβολή του Νίκου σε αυτή τη παράσταση. Θεωρώ πως θα ήταν πολύ όμορφο αν συνέβαινε. Εννοείται πως φτιάχτηκε μια άλλη παράσταση και αυτό έπρεπε να γίνει. Τα έργα είναι η αφορμή για να κάνουμε πράγματα. Αλλά ομολογώ πως νιώθαμε τεράστια φόρτιση και ευθύνη στο πως να αντιμετωπίσουμε αυτό το έργο το οποίο έδωσε και σε μας τους πιο νέους τη δυνατότητα να μιλάμε με υπερηφάνεια για τη θεατρική καινοτομία που γέννησε η Κύπρος.

Ικέτες και ικέτιδες συνεχίζει να είναι γεμάτος ο κόσμος, υπάρχουν όμως σήμερα κάποιοι να τους συμπαρασταθούν; Ποιος πιστεύετε ότι είναι  ο ρόλος της τέχνης αλλά και του πολίτη ως προς αυτή τη σκληρή πραγματικότητα;

Οφείλουμε να εντοπίζουμε και να προβάλλουμε όλα αυτά τα θέματα. Μακάρι να μπορούσαμε να  βρίσκαμε λύσεις. Αυτό έκαναν κάποτε οι τέχνες. Οι αρχαίοι ποιητές ήταν πολύ καλύτεροι ακτιβιστές από εμάς. Τα έργα τους γράφονταν για να κρίνουν και να συμβουλέψουν το λαό και τους άρχοντες. Είτε με συμβολισμούς είτε πολύ πιο ξεκάθαρα και σταράτα όπως συμβαίνει και με το δικό μας έργο. Δεν είμαστε πολιτικοί. Δυστυχώς ζούμε σε κοινωνίες που μας μαθαίνουν να κοιτάμε από μακριά τους Ικέτες. Έχουμε όμως τη δύναμη να στρέψουμε τα βλέμματα αυτών που έχουν το πρώτο λόγο προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ο ρόλος της τέχνης και του πολίτη είναι ίδιος. Ο τρόπος διαφέρει.

 

Λευκωσία: Αμφιθέατρο Μακαρίου Γ΄

Κυριακή 14 Ιουλίου, 21:00

Λεμεσός:  Αρχαίο Θέατρο Κουρίου

 Τετάρτη 17 Ιουλίου & Πέμπτη 18 Ιουλίου 21:00

Λάρνακα: Παττίχειο Δημοτικό Αμφιθέατρο

Σάββατο 20 Ιουλίου,  21:00