Αντικομμουνισμός: Ο ομφάλιος λώρος καπιταλισμού – φασισμού

Ο αντικοµµουνισµός έχει ιστορικά συνδεθεί µε τις πιο µαύρες στιγµές της σύγχρονης ανθρώπινης ιστορίας. Όσο αναπόσπαστο στοιχείο είναι όµως του φασισµού, άλλο τόσο δεν αποτελεί δική του αποκλειστικότητα.

Ο αντικοµµουνισµός αποτελεί βασικό γνώρισµα της αστικής ιδεολογίας και το συνεκτικό στοιχείο των διαφόρων εκφράσεων που µπορεί αυτή να πάρει. Υπήρξε πάντοτε βασικό όπλο του συστήµατος για κατασυκοφάντηση της ιδεολογίας της κοινωνικής αλλαγής και αποδυνάµωσης του εργατικού επαναστατικού κινήµατος. Είναι η προµετωπίδα «παντός καιρού» του συστήµατος και των υπερασπιστών του. Όσο πίσω κι αν πάει στο χρόνο, άλλη τόση προσαρµοστικότητα έχει στις εκάστοτε συνθήκες.

Αντικοµµουνισµός και ιστορική παραχάραξη

Ο αντικοµµουνισµός, διαχρονικά, πάει χέρι-χέρι µε την ιστορική παραχάραξη. Η αστική τάξη, έχοντας τα κλειδιά της εξουσίας στα χέρια της, φυσιολογικά επιδιώκει να επιβάλει τη δική της ιστορική «αλήθεια».

Για να µπορεί ουσιαστικά να ασκεί σήµερα την πολιτική της όσο πιο ανενόχλητη γίνεται θα πρέπει να εξαγνίσει το παρελθόν της και να αµαυρώσει οποιαδήποτε απόπειρα η κοινωνία να κινηθεί προς µια διαφορετική κατεύθυνση. Πώς µπορεί να χτίσει τοίχο απέναντι στον «κοµµουνιστικό κίνδυνο» αν αναπαράγει την εικόνα µε το σφυροδρέπανο καρφωµένο στο Ράιχσταγκ. Πώς µπορεί να κερδίσει συνειδήσεις µιλώντας για το «Ποιος βοήθησε τον Χίτλερ»[1]. Πώς µπορεί να επιβάλει την αποστροφή προς την κυπριακή Αριστερά, εντάσσοντας στη σχολική διδασκαλία την ιστορική απόφαση της 16ης Ιουνίου 1943 του ΑΚΕΛ;

Κάνοντας και την αντίστοιχη αναγωγή, πώς θα µπορούσε η ντόπια Δεξιά να ξεπλύνει τις αµαρτίες της σε βάρος του τόπου και του λαού αν δεν επέµενε στο βιασµό της ιστορίας της σύγχρονης κυπριακής τραγωδίας; Αν δεν «φταίξαµε όλοι» θα έπρεπε να κατονοµάζουµε τους αίτιους. Όταν, λοιπόν, επιχειρείται σε τέτοιο βαθµό και µε τέτοιο θράσος το ξαναγράψιµο της ιστορίας για γεγονότα των οποίων το αίµα ακόµη δεν έχει στεγνώσει και οι µάρτυρες βρίσκονται ακόµη εν ζωή, µπορεί κανείς να φανταστεί µε ποια ένταση θα επιχειρηθεί στο µέλλον.

Και ακριβώς, επειδή η ιστορία δεν είναι µόνο φωτογραφία της στιγµής, αλλά λειτουργεί ως βάση και γνώση για το παρόν και το µέλλον, οι λαοί οφείλουν να περιφρουρούν την ιστορική αλήθεια για να κρατήσουν ανοικτή και τη χαραµάδα για την κοινωνική απελευθέρωση. Να προστατεύσουν την ιστορία, τα προτάγµατα και τις ιδέες της κοσµοθεωρίας εκείνης που δείχνει την πραγµατική διέξοδο στα σηµερινά βάρβαρα αδιέξοδα του καπιταλισµού.

Η χυδαία θεωρία των δύο άκρων

Η προσπάθεια εξίσωσης του φασισµού µε τον κοµµουνισµό αποτελεί ίσως την πιο χυδαία και ξεδιάντροπη µορφή αντικοµµουνισµού. Σίγουρα είναι η επίσηµη και καλοπληρωµένη πολιτική της ΕΕ. ∆εν θα µπορούσε να ήταν διαφορετικά, καθώς η ίδια η ίδρυση της ΕΕ ήταν µια πολιτική απόφαση οχύρωσης του κεφαλαίου απέναντι στην «εξάπλωση του κοµµουνιστικού κινδύνου» κατά τη µεταπολεµική περίοδο.

Για να µπορεί να αναπαράγει αυτές τις αθλιότητες η άρχουσα τάξη χρειάζεται αφενός την ιστορική παραχάραξη, αφετέρου επιστρατεύει και τα απαραίτητα ιδεολογικά εργαλεία.

Αρχικά έχουµε µια σαφή αναθεώρηση του τι συνιστά φασισµό. Ο φασισµός είναι η πιο προωθηµένη, ακραία και αντιδραστική µορφή επιβολής του κεφαλαίου, καπιταλισµός στην «πιο ωµή και καταπιεστική του µορφή», «ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος», σύµφωνα µε τον Μπρεχτ. Αντί αυτού, η άρχουσα τάξη επιχειρεί να τον παρουσιάσει ως κάτι άλλο. Ως έναν εκτροχιασµό της ιστορίας, ως αποτέλεσµα των πολιτικών µιας προσωπικότητας κ.ο.κ. Κυρίως, όµως, αυτό που επιχειρείται είναι να παρουσιαστεί το αποτέλεσµα του φαινοµένου ως το ίδιο το φαινόµενο. Παρουσιάζοντας τα χαρακτηριστικά, δηλαδή, του φασισµού -αυταρχισµός, ετσιθελισµός, λογοκρισία, βία, εθνικισµός, ρατσισµός- αποκοµµένα από το συνολικό του χαρακτήρα επιχειρείται η ταύτιση και εξίσωσή του µε οτιδήποτε άλλο κατατάσσει η αστική ηθική στον ίδιο αξιακό κώδικα. Προωθείται, έτσι, µια συγκεχυµένη και θολή θεωρία περί ολοκληρωτισµών, που στρέφονται κατά της δηµοκρατίας, της ελευθερίας του ατόµου και των λαών.

Η ιστορία δείχνει ότι κάθε φορά που η αστική τάξη λύνει εξίσωση προσθέτοντας -τη δική της- δηµοκρατία, -τη δική της- ελευθερία και θεωρίες για δύο άκρα, το αποτέλεσµα δεν µπορεί παρά να είναι αρνητικό για τους λαούς. Η δηµοκρατία και η ελευθερία που βρίσκονται στην υπηρεσία των ανθρωπίνων αναγκών βρίσκονται ακριβώς στον αντίποδα τέτοιων χυδαίων ιδεολογηµάτων.

Αν, εποµένως, θέλει να ορίσει κάποιος δύο άκρα θα ήταν προτιµότερο να τα ονοµάσει ως ακολούθως: Από τη µια οι ναζί και όσοι µε κάθε τρόπο υπερασπίζονται την ατοµική ιδιοκτησία στα µέσα παραγωγής, την εκµετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο µε τις θανατηφόρες συνέπειες για την ανθρωπότητα και από την άλλη οι κοµµουνιστές και όσοι άλλοι την αντιπαλεύουν χτίζοντας την προοπτική του νέου κόσµου. Αυτή είναι η πραγµατική διαχωριστική γραµµή και έχει χαραχθεί µε το αίµα εκατοµµυρίων ανθρώπων.

Χρυσόστομος Μωυσέως

[1] Τίτλος βιβλίου του Ivan Maisky, Σοβιετικού διπλωμάτη.

Eιδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο, όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.
Ακολουθήστε μας και στο Google News.