Απαιτούµε από την Πολιτεία

Του Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη*

Για 45 τώρα χρόνια απαιτούµε κάποια αυτονόητα, όπως η αναγνώριση των παιδιών εκ µητρογονίας προσφύγων, τα οποία να είναι ελεύθερα να ψηφίζουν στον τόπο καταγωγής της µητέρας τους. Επιπλέον, οι παλιννοστούντες µας να δικαιούνται να ψηφίζουν στον τόπο καταγωγής τους, όπως και όσοι τη µέρα της εισβολής δεν κατοικούσαν στην κατεχόµενη γη µας, αλλά εκεί έχουν την περιουσία τους.

Θα επιχειρηµατολογήσω πιο κάτω για τα τρία αυτά θέµατα, που απασχολούν πάρα πολύ κόσµο και εµείς οι δήµαρχοι των κατεχοµένων, κυρίως οι γυναίκες, γινόµαστε δέκτες συνεχών παραπόνων. Καταρχάς, δεν γίνεται να ψηφίζουν στους κατεχόµενους δήµους µόνο τα παιδιά των ανδρών και να αποκλείονται τα παιδιά των γυναικών. Ας µην ξεχνάµε ότι την κουλτούρα στα παιδιά µας είναι οι γυναίκες, οι µάνες που τη δίνουµε.

Γι’ αυτό και από την εµπειρία µας, πολλά παιδιά εξ αρρενογονίας δεν ενδιαφέρονται ή δεν ξέρουν και πολλά για τις κωµοπόλεις ή τα χωριά µας, γιατί µεγαλώνουν στον τόπο της µητέρας τους που δεν είναι πρόσφυγας ή κατάγεται από άλλο µέρος της κατεχόµενης γης µας και δεν ξέρουν για την πόλη, το χωριό ή την κωµόπολη των πατεράδων τους, εκτός βεβαίως κάποιων εξαιρέσεων. Συνεπώς, εµείς οι µάνες που βιώσαµε την προσφυγιά, που πονέσαµε και αγαπάµε τον τόπο µας, εµείς µπολιάζουµε και τα παιδιά µας µε το ασίγαστο πάθος και τον πόθο για τη γενέθλια γη µας.

Αναντίρρητα, τα παιδιά µας µεγαλώνουν στα σπίτια µας µε τις µυρωδιές, τα αρώµατα, τα ζυµώµατα και τις ιστορίες των γιαγιάδων και των παππούδων µας, του τόπου µας. Νανουρίσαµε τα παιδιά µας µε τα τραγούδια και τις ιστορίες των ανθρώπων µας. Μεταφέραµε από δω την κουλτούρα µας, τις συνήθειές µας, τον πολιτισµό που φέραµε µαζί µας. Ποιος άνδρας το έκανε αυτό; Ασφαλώς, οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Άρα, τα παιδιά εκ µητρογονίας πρόσφυγες είναι οι καλύτεροι φορείς του πνεύµατος της κατεχόµενης γης µας, αυτά που αγαπούν πιο πολύ αυτή τη γη, εκτός πάλι κάποιων εξαιρέσεων, όπου εκεί είµαι σίγουρη ότι µιλούν τα γονίδιά τους, όπως κάποια κορίτσια που γνώρισα και αγαπούν τον τόπο του πατέρα τους, ίσως γιατί τα µεγάλωσε η γιαγιά τους από τον πατέρα τους, οπότε πέρασε την αγάπη που είχε για τον τόπο της στα εγγόνια της.

Θα ήθελα να αναφέρω ένα τρανταχτό παράδειγµα κάποιας κοπέλας, της οποίας ο πατέρας ήταν από µια κατεχόµενη κωµόπολη και η µητέρα της από ένα χωριό µικρό, που υπολειπόταν πολιτιστικά και οικονοµικά από τον γενέθλιο τόπο του πατέρα της. Φαίνεται ότι, όταν οι συγγενείς του πατέρα ήρθαν, πριν από το 1974, στο χωριό της µητέρας, εξεπλάγησαν από όσα είδαν, δεν φαντάζονταν ότι υπήρχε τόση καθυστέρηση τότε στην Κύπρο, τη στιγµή που οι δικές µας επαρχίες ήταν πολύ προοδευµένες.

Πέρασαν τα χρόνια, ήρθε η προσφυγιά, το µικρό χωριό, λόγω της έλευσης χιλιάδων προσφύγων µεγάλωσε, τα χωράφια τους που δεν είχαν καµία αξία, µοσχοπουλήθηκαν στους πρόσφυγες και τότε το κορίτσι αυτό, µεγάλη γυναίκα πια, επηρεασµένο από τα λόγια της µάνας της που δεν το συγχώρεσε αυτό στους συγγενείς του ανδρός της, ίσως και λόγω κόµπλεξ, έβγαλε όλο το µίσος που της εµφύσησε για µια ζωή η µάνα της και τους είπε κατάµουτρα ότι καλά έπαθαν και ότι το χωριό που κάποτε υποτίµησαν γιατί ήταν «πίσω από τον κόσµο», όπως λέµε, τώρα πουλά τη γη του σε αυτούς που τα έχασαν. Συγκλονίστηκα, όταν το άκουσα, αλλά είναι µια πικρή αλήθεια. Τους το είπε µε χαιρεκακία, ασφαλώς.
Στη δεύτερη περίπτωση, προσκρούουµε στα συµφέροντα των άλλων δήµων, των ελεύθερων, που δεν θέλουν να χάσουν τα δικαιώµατά τους. ∆εν πειράζει αν µας αποψιλώνουν εµάς. Γυρίζει ο Λευκονοικιάτης, π.χ. από το Λονδίνο και δεν µπορεί να ψηφίσει στο δήµο µας, αλλά εκεί που τώρα µένει. Του στερείς το αναφαίρετο δικαίωµά του, τώρα που παλιννόστησε, να ανήκει στο δήµο ή την κοινότητά του. Με ποιο δικαίωµα;

Η τρίτη περίπτωση αφορά συνδηµότες µας, που επειδή δεν ζούσαν στο δήµο µας τον Αύγουστο του 1974 και οι οποίοι δεν δικαιούνται να ψηφίζουν, ενώ θα έπρεπε, αφού σε αυτόν το δήµο ανήκουν. Μην αναφέρω και κάποια ανθρώπινα λάθη που έγιναν και τα ανακαλύπτουµε και µας λένε ότι είναι δύσκολο να τα διορθώσουν, πράγµα ανεξήγητο.
Τελειώνω, καταγγέλλοντας το παράξενο και εξωφρενικό για µένα να µην µπορεί να µε ψηφίζει ο πιο αγαπηµένος µου άνθρωπος, ο µοναχογιός µου, γιατί ο πατέρας του κατάγεται από άλλη κωµόπολη. ∆εν είναι άδικο και βλακώδες;

*∆ήµαρχος Λευκονοίκου

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.