Η απάθεια των κυβερνώντων απέναντι στα αυξηµένα επιτόκια

Του
Χάρη Πολυκάρπου*

 

Είναι η αποκλιµάκωση των διεθνών τιµών ενέργειας που καταγράφεται το τελευταίο διάστηµα το τέλος της ακρίβειας;

Ασφαλώς και όχι, διότι οι ραγδαίες αυξήσεις των επιτοκίων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σηµατοδοτούν τη µετάβαση σε µια νέα φάση. Οι αυξήσεις στα επιτόκια δηµιουργούν ακόµα ένα µεγάλο οικονοµικό βάρος για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις, που έρχεται να προστεθεί στις ήδη αυξηµένες τιµές σε βασικά αγαθά.

Από µόνη της αυτή η εικόνα θα έπρεπε να στέλνει σήµα κινδύνου στην κυβέρνηση. Όχι µόνο για την κατάσταση της κοινωνίας, αλλά και για την προοπτική της ίδιας της οικονοµίας.


Ο τρόπος όµως που χειρίζεται η κυβέρνηση την αύξηση των επιτοκίων δεν αφήνει περιθώρια αισιοδοξίας.

Αποτελεί ένα ακόµα παράδειγµα ότι η διακυβέρνηση Συναγερµού παραµένει απαθής µπροστά στα µεγάλα οικονοµικά προβλήµατα της κοινωνίας. Κρύβεται, αφήνει το οικονοµικό βάρος να φορτώνεται στην κοινωνία, δέχεται αµαχητί κάθε απόφαση που έρχεται από τους ευρωπαϊκούς θεσµούς και όργανα, ανεξαρτήτως του αντικτύπου που έχει στην οικονοµία και το κυριότερο αρνείται να αναλάβει την όποια πρωτοβουλία πολιτικής διαχείρισης και παρέµβασης, διότι έτσι εξυπηρετεί καλύτερα τα µεγάλα οικονοµικά συµφέροντα. Που σε αυτή την περίπτωση ισοδυναµούν µε τεράστια κέρδη για τις τράπεζες.

Όσοι σήµερα υποστηρίζουν ότι οι τράπεζες δεν έχουν περιθώρια για να στηρίξουν δανειολήπτες και επιχειρήσεις, µάλλον δεν αντιλαµβάνονται τον οικονοµικό αντίκτυπο της αύξησης των επιτοκίων. Ήδη οι δυο µεγάλες τράπεζες ανακοίνωσαν αύξηση εσόδων €115 εκ. για το 2022 λόγω των αυξηµένων επιτοκίων. Για το 2023 δε, η αύξηση των εσόδων θα ανέλθει στα €400 εκ. µόνο για τις δυο µεγάλες τράπεζες, εποµένως και η συνολική επίδραση θα είναι µεγαλύτερη.

Αυτά τα έσοδα, ουρανοκατέβατα, απροσδόκητα και σίγουρα επιπρόσθετα της υφιστάµενης κερδοφορίας, δεν είναι το αποτέλεσµα διαφοροποίησης του οικονοµικού µοντέλου ή του επιχειρηµατικού πλάνου των τραπεζών. Προέρχονται απευθείας και άµεσα από τις τσέπες των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, µε άµεση επίδραση στο συνολικό βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας. Γι’ αυτό και η ανάγκη αντίδρασης από πλευράς του κράτους είναι επιβεβληµένη.


Η Κύπρος δεν χρειάζεται να ανακαλύψει τον τροχό για να προωθήσει πολιτικές αντιστάθµισης του βάρους για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Ήδη στην Ισπανία υλοποιείται πολιτική στήριξης και στην Ελλάδα έχει γίνει αντίστοιχη εξαγγελία. Ανάµεσα στις δράσεις που προτείνονται περιλαµβάνεται η διευκόλυνση αποπληρωµής υφιστάµενων δανείων και η επιδότηση µέρους της αυξηµένης δόσης.

Για να προχωρήσουν όµως τέτοια µέτρα, χρειάζεται πολιτική βούληση, την οποία µόνο ο Ανδρέας Μαυρογιάννη διαθέτει. Την έχει ήδη καταθέσει δηµόσια. Από την πρώτη στιγµή έχει αναλάβει πρωτοβουλία για να συναντηθεί µε τον Κεντρικό Τραπεζίτη συζητώντας τις σκέψεις και προτάσεις του. Προτάσεις που κινούνται στη λογική των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών, ώστε οι τράπεζες να προχωρήσουν άµεσα σε βιώσιµες αναδιαρθρώσεις δανείων και η ΚΕ∆ΙΠΕΣ, που αποτελεί κρατικό φορέα, να εκπονήσει ειδικό σχεδιασµό για να ανακουφιστούν οι δανειολήπτες. Παράλληλα, να µελετηθεί η εφαρµογή ενός στοχευµένου σχεδίου επιδότησης επιτοκίων ώστε να µειωθεί το άµεσο βάρος για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Πολιτική βούληση που σίγουρα δεν υπάρχει ούτε από πλευράς του Αβέρωφ Νεοφύτου ούτε από τον Νίκο Χριστοδουλίδη.

«Κουράστηκα» να ψηφίζω νοµοσχέδια για τις τράπεζες, έλεγε µε το γνωστό αλαζονικό ύφος ο Αβέρωφ Νεοφύτου, παραδεχόµενος ότι δέκα χρόνια διακυβέρνησης Αναστασιάδη δεν ψήφισε ποτέ στη Βουλή σε βάρος των τραπεζών, ανεξάρτητα από τις επιπτώσεις που είχαν οι αποφάσεις αυτές.

Όσο για τον Νίκο Χριστοδουλίδη, πέραν της καθολικής στήριξης σε όλες τις αποφάσεις της διακυβέρνησης Συναγερµού -από τον Συνεργατισµό µέχρι τις εκποιήσεις- η αδυναµία του να αρθρώσει έστω και µια ουσιαστική πολιτική θέση για το τι θα πράξει στο µέλλον είναι µνηµειώδης. Σε πρόσφατο άρθρο αφιέρωσε 600 λέξεις για να περιγράψει το πρόβληµα το επιτοκίων. ∆εν βρήκε µια λέξη να πει για το πώς θα το αντιµετωπίσει.


Απέναντι στην ισοπεδωτική για την κοινωνία οικονοµική πολιτική που εφάρµοσε η διακυβέρνηση Συναγερµού, ο τόπος δεν αντέχει άλλα πέντε χρόνια να βρεθεί στο πηδάλιο της χώρας ένας από τους δύο επίδοξους συνεχιστές αυτής της πολιτικής.

Ο τόπος χρειάζεται προοδευτική αλλαγή.

* Μέλος Π.Γ ΑΚΕΛ – Επικεφαλής Τοµέα Οικονοµίας ΑΚΕΛ

Ακολουθήστε το dialogos.com.cy, στο Google News

Οι τελευταίες ειδήσεις από την Κύπρο και τον κόσμο και όλη η επικαιρότητα στο dialogos.com.cy.