Θέα/Ορίζοντας

Από την Νέα Υόρκη στην Πουρνάρα … δεν είναι απλώς λίστες, αριθμοί και ποσοστά

Ένα συμβολικό πρωτοσέλιδο, δημοσίευσε την Κυριακή 24 Μαΐου η εφημερίδα New York Times, την ώρα που ο απολογισμός των νεκρών στις ΗΠΑ πλησίαζε τους 100.000.  Χωρίς ούτε μία φωτογραφία το πρωτοσέλιδο των NYT παρουσίαζε μια λίστα χίλιων ανθρώπων που πέθαναν εξαιτίας του νέου κορωνοϊού κάνοντας λόγο στον τίτλο του για «ανυπολόγιστη απώλεια» και αναφέροντας χαρακτηριστικά «δεν ήταν απλώς ονόματα σε μια λίστα, ήταν εμείς».

Εκτός από τα ονόματα, τις ηλικίες και τις πόλεις των χίλιων ανθρώπων που περιλαμβάνονται στη μακάβρια λίστα, η εφημερίδα έχει επιλέξει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ανθρώπων που έπεσαν θύμα της πανδημίας:

Ρόντα Χατς, 73 ετών, η πρώτη στην οικογένειά της που αποφοίτησε από το κολέγιο, Ρεγκίνα Ν. Κούλεν, 81, μικρή το δέμας αλλά δυνατό πνεύμα,  Αντόνιο Νιέβες, 73, Σικάγο, πάντα ήταν απασχολημένος με κάποιο μερεμέτι στο σπίτι, Ρουθ, 82 ετών τάιζε τα πουλιά στην αυλή της κι έτρωγαν από τα χέρια της, Κίρα, 33, ετών, μέλος φιλοζωικής οργάνωσης, ένας διευθυντής ορχήστρας από την Ουάσιγκτον με θαυμαστό μουσικό αυτί, ένας εφευρέτης από το Σικάγο, η ιδιοκτήτρια ανθοπωλείου στη Νέα Ορλεάνη, ο κομμωτής, η καλή γειτόνισσα, ο μπάρμαν, ο μοναχικός τύπος στην άλλη άκρη του μπαρ, ήταν άνθρωποι σαν και μας, οι άνθρωποι μας…

Κάτι που ξεχνάμε και εμείς  τρέχοντας προς μια «κανονικότητα» «νικητές» όλοι, επειδή «τα «καταφέραμε, το έχουμε στην παράδοση μας, η ισχυρή θέληση μας,  μπορούμε, πάντα ξέραμε τον τρόπο να κερδίζουμε, με πείσμα θα αποδείξουμε ότι μπορούμε , μπορούμε»  και άλλα θριαμβευτικά από πολιτικά χείλη σε πλήρη ταύτιση με διαφημίσεις επιχειρήσεων στοιχημάτων και αυτοκινήτων πολυτέλειας που διανθίζονται, από ποίηση Βασίλη Μιχαηλίδη μάλιστα.  Έχουμε ίσως ανάγκη να είμαστε αισιόδοξοι, να προχωρήσουμε, είναι ο ήλιος, η θάλασσα, οι φίλοι, η οικογένεια αλλά έχουν χαθεί άνθρωποι, κάποιοι παραμένουν ακόμα κλεισμένοι και φοβισμένοι, ας τους σκεφτούμε και «ας είναι» ηλικιωμένοι και «ας ανήκουν» σε ευπαθείς ομάδες, άνθρωποι είναι πίσω από αυτές τις ορολογίες.

Η πανδημία συνεχίζει να σκοτώνει ανθρώπους στις ΗΠΑ, στη Ρωσία, στην Αγγλία, το επίκεντρο της είναι πια στη Λατινική Αμερική με εκατοντάδες θανάτους, τους μήνες της καραντίνας νιώσαμε μέρος του κόσμου όλου, τώρα «βλέπουμε ευκαιρίες στο τουρισμό μας», χαιρόμαστε (χαμηλόφωνα ακόμα) για τα προβλήματα τω ανταγωνιστών μας,  χρόνια το κάνουμε αυτό στήνοντας μια οικονομία στο τουρισμό και στην δυστυχία των γύρων, σημασία έχει πως «εμείς τα καταφέραμε», στέλνουν επιστολές οι Υπουργοί μας περήφανοι. Για μια στιγμή έστω νιώσαμε μέρος του κόσμου όλου, τη στιγμή που φοβηθήκαμε, γρήγορα το ξεχνάμε.

Η εποχή που μπαίνουμε θα φέρει ανεργία, δυσκολίες και ανέχεια σε ανθρώπους με ονόματα και ζωή, όχι σε ποσοστά, σε ανθρώπους σαν εμάς. Άνθρωποι σαν εμάς και τα παιδιά με αναπηρία που το Υπουργείο Παιδείας στοχοποίησε και απέκλεισε από την εκπαίδευση, άνθρωποι σας εμάς, τίποτε λιγότερο, και οι μετανάστες στοιβαγμένοι στην Κοφίνου ή οι «ψωριασμένοι» στην Πουρνάρα και γύρω από τους οποίους η Κυβέρνηση με προεξέχοντα τον Υπουργό Εσωτερικών αναπτύσσει ξεκάθαρα ένα ξενοφοβικό και ρατσιστικό λόγο.

Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, δεν είναι κατηγορίες, δεν είναι ομάδες, ο κάθε ένας είναι ένας κόσμος ολόκληρος, κάποια πρωτοσέλιδα από την άλλη πλευρά του ωκεανού μας ταρακουνάνε, έστω για λίγο, ας δούμε όμως και τον άνθρωπο δίπλα μας τώρα πριν να είναι αργά.

Αντώνης Γεωργίου

Αντιρατσιστική πορεία

προς το Υπουργείο Εσωτερικών

σήμερα Κυριακή 31 Μαΐου

Συγκέντρωση: 17:00, Πλατεία Ελευθερίας